Uzasadnienie
[...] S. A. w L. za pośrednictwem adwokata wniosła do Sądu skargę na decyzję Wojewody [...] z [...] czerwca 2015 r. utrzymującą w mocy decyzję Starosty M. z [...] marca 2015 r. orzekającą o ustaleniu odszkodowania za zmniejszenie wartości nieruchomości w wysokości 38.766 zł i zobowiązującej Skarżącego do jego wypłaty.
W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, który nie został uzasadniony.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z zasadą przyjętą w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania czynności. Jednakże art. 61 § 3 P.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Wnioskodawca jest zobowiązany uprawdopodobnić, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym celu powinien powołać konkretne okoliczności faktyczne przemawiające za wstrzymaniem wykonania decyzji oraz ewentualnie przedstawić dokumenty uprawdopodabniające te okoliczności. Wnioskodawca, reprezentowany przez pełnomocnika profesjonalnego, tego nie uczynił, przy czym Sąd nie jest obowiązany do wezwania go do uzupełnienia wniosku w tym zakresie. Uzasadnienie wniosku nie stanowi bowiem jego wymogu formalnego, lecz jego materialnoprawną argumentację, stąd treść uzasadnienia wniosku nie podlega badaniu pod względem formalnym i ewentualnemu wezwaniu do jego uzupełnienia, podlega natomiast ocenie z punktu widzenia zasadności wniosku.
Skoro Wnioskodawca nie uprawdopodobnił w wyżej wskazany sposób, że wykonanie decyzji może doprowadzić do niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodować trudne do odwrócenia skutki, na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 61 § 5 P.p.s.a. należało orzec jak w sentencji postanowienia.