Uzasadnienie
Decyzją Wójta Gminy M. z dnia [...] listopada 2004 r., wydaną na podstawie art. 29 ust. 3 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. – Prawo wodne (Dz.U. Nr 115, poz. 1229, z późn. zm.) nakazano:
- 1. p H. D., p. A. D., p. M. D., p, Z. D., współwłaścicielom działki o nr ew. [...], położonej we wsi M., Gmina M., wykonanie na przedmiotowej działce rurociągu o średnicy 30 cm, który odprowadzi nadmiar wód opadowych z najniższego punktu działki do istniejącej nie eksploatowanej studni zlokalizowanej na granicy działek nr [...] i [...] – w terminie do dnia [...] grudnia 2004 r.,
- 2. pp. J. i M. P., właścicielom działki o nr ew. [...], położonej we wsi M., Gmina M., odkopanie istniejącej studni zlokalizowanej na granicy działek nr [...] i [...] na głębokość 3 m z utwardzeniem dna, aby nie przedostawały się z niej zanieczyszczone wody powierzchniowe do wód gruntowych - w terminie do dnia [...] grudnia 2004 r.
W uzasadnieniu decyzji przypomniano, że w dniu [...] września 2004 r. została wydana przez Wójta Gminy M. decyzja administracyjna w sprawie naruszenia stosunków wodnych na działce nr [...], w której nakazano pp. J. i M. P., właścicielom działki o nr ew. [...], położonej we wsi M., przywrócenie stanu wody na gruncie, umożliwiając odpływ nadmiaru wód opadowych z działki nr [...] przez działkę nr [...] – w terminie do dnia [...] listopada 2004 r. Od powołanej decyzji skarżący złożyli odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S., które uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.
W związku z powyższym została wykonana ekspertyza techniczna odprowadzenia wód powierzchniowych z działki nr [...] we wsi M., a następnie w dniu [...] listopada 2004 r. została przeprowadzona rozprawa, w wyniku której stwierdzono, że na działce nr [...], w najniższym jej punkcie w wyniku opadów zbiera się woda, która z braku możliwości odpływu zalewa budynek inwentarski czyniąc szkody. Rozwiązanie tej sprawy nakazano w decyzji. Inne rozwiązanie to odprowadzenie wody powierzchniowej rurociągiem o przekroju 30 cm do drogi [...] nr [...] w latach 2005-2006, podczas modernizacji tej drogi, zakładanej w okresie późniejszym. Rozwiązanie zaproponowane w decyzji jest w obecnym czasie najbardziej stosowne.
Odwołanie od powyższej decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. złożyły obie zainteresowane strony.
P. M. P. uznał, że decyzja jest niesłuszna, krzywdząca i naruszająca jego prawo własności do przedmiotowej studni. Jego zdaniem, kwestia odpływu wód opadowych z działki nr [...] powinna być rozwiązana w inny sposób.
Odwołanie p. H. i M. D. było po części reakcją na odwołanie p. M. P., któremu odwołujący się zarzucili podniesienie poziomu stanowiącej jego własność działki o ok. 0,5 m, po części zaś odwołujący się zwrócili w nim uwagę, że zaproponowane w decyzji rozwiązanie nie załatwi ich problemu, gdyż nie gwarantuje dalszego odpływu wód opadowych, możliwego tylko przez działkę nr [...]. Odwołujący się podnieśli, że również na rozprawie nie rozważono kwestii dalszego odprowadzenia wód opadowych z terenu ich działki, poza wskazaną studzienkę zbiorczą.
Decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] lutego 2005 r., Nr [...], uchylono zaskarżoną decyzję Wójta Gminy M. w części dotyczącej ustalonego terminu wykonania nałożonych nią obowiązków wyznaczając nowy termin – do dnia [...] kwietnia 2005 r. utrzymując w mocy pozostałą część decyzji.
W uzasadnieniu, po przedstawieniu stanu sprawy Kolegium w S. stwierdziło, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a w szczególności ekspertyzy technicznej odprowadzenia wód powierzchniowych z działki nr [...] w M. jednoznacznie wynika, że na działkach nr [...] i [...] nastąpiła zmiana stosunków wodnych. Na działce nr [...] są zlokalizowane budynki mieszkalne, inwentarskie, stodoły oraz szopy o łącznej pow. użytkowej 533 m2. Przed wybudowaniem tych budynków w latach 1963-1980 spływ wód powierzchniowych z działki nr [...] odbywał się bez zakłóceń poprzez działkę nr [...], a dalej po granicy działek nr [...] i [...] w kierunku ul. [...]. Sytuacja zmieniła się diametralnie kiedy w najniższym punkcie działki nr [...], przy granicy z działkami nr [...] i [...] został wybudowany budynek inwentarski (obora). Miedzy szczytem tego budynku a budynkiem na sąsiedniej działce nr [...] pozostała wolna przestrzeń.
Realizacja wspomnianej obory spowodowała, że na drodze swobodnego odpływu wód powierzchniowych z działki nr [...] powstała przeszkoda uniemożliwiająca naturalny spływ wód. W związku z tym wody powierzchniowe z działki nr [...] spływają częściowo do wolnej przestrzeni między budynkami, której zbyt mała szerokość (ok. 0,3 m) nie pozwala na ich swobodny przepływ, i podtapiają budynek inwentarski. Zakłócenia stosunków wodnych spowodowane wybudowaniem budynku inwentarskiego w najniższym punkcie działki nr [...] uniemożliwiło dotychczasowy swobodny opływ wód powierzchniowych, mimo to wody te opływając budynek po obydwu stronach szczytów miały zapewniony, choć utrudniony odpływ w kierunku ulicy [...]. W 1991 r. sytuacja uległa zmianie w wyniku wybudowania przez właścicielkę działki nr [...], p. K. W., betonowego cokołu ogrodzenia na granicy działek nr nr [...] i [...]. Po zawarciu ugody między stronami w dniu [...] grudnia 1991 r. odpływ wód został umożliwiony przez wywiercenie otworu o średnicy 30 cm w cokole ogrodzenia.
W związku z zabudową działki nr [...] na podstawie uzyskanych pozwoleń przez nowych właścicieli, pp. J. i M. P., tj. budowę budynku mieszkalnego (w 1996 r.) i gospodarczego (w 2002 r.) teren działki nr [...] został podwyższony średnio o ok. 0,5 m, uniemożliwiając tym samym odpływ wód z działki nr [...], w związku z czym zostały zakłócone istniejące od kilku lat stosunki wodne. Podczas rozprawy wodno-prawnej w dniu [...] listopada 2004 r. strony nie uzgodniły dobrowolnej ugody na przepuszczenie wody z działki nr [...] przez działkę nr [...].
Rzeczoznawca w opracowanej ekspertyzie wskazał dwie koncepcje rozwiązań technicznych zakłócenia stosunków wodnych. Pierwsza polegałaby na wykonaniu studzienki o średnicy 0,8 m dla przyjęcia wód powierzchniowych w miejscu dawnego odpływu wód na rogu działki nr [...], tuż przy południowym szczycie obory. Od tej studzienki należałoby odprowadzić wodę rurociągiem z rur PCV o średnicy 20 cm i długości 11 m, po starej trasie spływu wody do działki nr [...], wypuszczając ją na powierzchnię tej działki. Realizując to rozwiązanie nie zmienia się żadnych warunków odprowadzenia wody z działki nr [...], a różnica polega tylko na zmianie dawnego spływu powierzchniowego – obecnie zlikwidowanego – na odpływ rurociągiem. Druga koncepcja zakłada odprowadzenie wód deszczowych z działki nr [...] do studzienki ściekowej projektowanej w ramach modernizacji drogi [...] nr [...] w M. Jednakże rozwiązanie to jest możliwe do realizacji w latach 2005-2006 i nie koliduje w ocenie rzeczoznawcy z właścicielami sąsiednich działek odnośnie odprowadzenia wody z działki nr [...] poprzez ich grunty.
Podczas rozprawy w dniu [...] listopada 2004 r., na którą nie stawili się m.in. pp. J. i M. P., obecni, tj. przede wszystkim pp. D., wskazali na możliwość wykorzystania do odprowadzenia wód powierzchniowych starej nieczynnej studni zlokalizowanej na granicy działek nr [...] i [...], o głębokości ok. 10 m, po jej spłyceniu. Odprowadzenie wody z w/w studni można będzie w przyszłości podłączyć do projektowanej studzienki w drodze [...].
W ocenie Kolegium zebrany w sprawie materiał dowodowy w sposób nie budzący wątpliwości potwierdza fakt zakłócenia na działce nr [...] stosunków wodnych, spowodowany działaniem pp. H. i M. D., jak i pp. J. i M. P. W związku z tym na organie pierwszej instancji spoczywał obowiązek wydania decyzji w oparciu o art. 29 ust. 3 ustawy – Prawo wodne. Jakkolwiek rozwiązanie wskazane w zaskarżonej decyzji nie jest tożsame z koncepcją przedstawioną przez rzeczoznawcę w jego ekspertyzie technicznej, to zostało ono zaproponowane na rozprawie z udziałem stron i rzeczoznawcy, który w swoim piśmie z dnia [...] stycznia 2005 r. wskazał, że działania techniczne zaproponowane przez organ pierwszej instancji pozwolą zapobiec naruszaniu stosunków wodnych na nieruchomości nr [...].
W tym stanie faktycznym i prawnym Kolegium uznało, ze zarzuty zawarte w obu odwołaniach nie zasługują na uwzględnienie.
Skargi na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyły obie strony, przy czym skarga H. i M. D. została postanowieniem Sądu z dnia 22 lipca 2005 r., sygn. akt IV SA/Wa 242/05, odrzucona z powodu nie uiszczenia wpisu od skargi w terminie zakreślonym do dokonania tej czynności.
Natomiast p. M. P. w swojej skardze zarzucił, iż zaskarżona decyzja narusza art. 21 ust. 1 Konstytucji RP, dotyczący ochrony prawa własności oraz podtrzymał i rozwinął argumenty użyte w odwołaniu, a dotyczące jego praw do przedmiotowej studni oraz istotnego przyczynienia się (przez budowę obory) pp. D. do uniemożliwienia spływu wód z działki nr [...], a także sprzeciwił się wykorzystaniu jego studni jako studzienki ściekowej i przepuszczeniu wód powierzchniowych z działki nr [...] przez własną działkę (nr [...]).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia..
Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że zasługuje ona na uwzględnienie.
Przedmiotem rozpoznania przez Sąd była skarga na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] lutego 2005 r., którą, poza terminem wykonania, utrzymano w mocy decyzję Wójta Gminy M. nakazującą właścicielom dwóch sąsiednich działek (nr nr [...] i [...] we wsi M.) podjęcie czynności mających na celu odprowadzenie wód powierzchniowych z jednej, niżej położonej działki (nr [...]).
Stan faktyczny sprawy nie budzi wątpliwości i został wyjaśniony z wystarczającą starannością. Nie ulega więc wątpliwości, że na działce nr [...] we wsi M. miało miejsce zakłócenie stosunków wodnych, spowodowane działaniami właścicieli (współwłaścicieli) obu działek.
Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy przywołano przepis art. 29 ust. 3 ustawy – Prawo wodne. Ustęp 1 tego przepisu ustanawia generalny zakaz, w myśl którego właściciel gruntu, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej, nie może:
- 1) zmieniać stanu wody na gruncie, a zwłaszcza kierunku odpływu znajdującej się na jego gruncie wody opadowej ani kierunku odpływu ze źródeł – ze szkodą dla gruntów sąsiednich,
- 2) odprowadzać wód oraz ścieków na grunty sąsiednie.
Zgodnie z ust. 2 na właścicielu gruntu ciąży obowiązek usunięcia przeszkód oraz zmian w odpływie wody, powstałych na jego gruncie wskutek przypadku lub działania osób trzecich, ze szkodą dla gruntów sąsiednich. Natomiast zgodnie z ust. 3 tegoż przepisu jeżeli spowodowane przez właściciela gruntu zmiany stanu wody na gruncie szkodliwie wpływają na grunty sąsiednie, wójt, burmistrz lub prezydent miasta może, w drodze decyzji, nakazać właścicielowi gruntu przywrócenie stanu poprzedniego lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom. W literaturze przedmiotu podkreśla się, przeciwstawiając regulację zawartą w art. 50 poprzednio obowiązującego Prawa wodnego z 1974 r., że powołany wyżej przepis wykracza poza działania będące następstwem zwykłego korzystania z wody. Obecnie nie powinno być żadnych wątpliwości, że dotyczy on wszelkich zmian – wszelkich działań powodujących zmianę stanu wody na gruncie lub zmianę kierunku jej odpływu – a więc również i tych spowodowanych wzniesieniem zabudowań czy ogrodzeń.("Nowe prawo wodne", pod red. I. Kozy, Wyd. ZCO, Zielona Góra 2002, str. 29).
W zawiadomieniu o rozprawie w sprawie zakłócania stosunków wodnych na działce nr [...] trafnie przywołano w podstawie prawnej art. 89 K.p.a. oraz art. 30 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. – Prawo wodne (Dz.U. Nr 115, poz. 1229, z późn. zm.). Powołanie tego ostatniego przepisu wskazywało, że organ - Wójt Gminy M. zmierzał do załatwienia sprawy w drodze ugody, o której mowa w tym przepisie, zgodnie z którym właściciele gruntów mogą, w drodze pisemnej ugody, ustalić zmiany stanu wody na gruntach, jeżeli zmiany te nie wpłyną szkodliwie na inne nieruchomości lub na gospodarkę wodną; ugoda taka wymaga zatwierdzenia w drodze decyzji – w rozpatrywanym przypadku wójta, wydanej na wniosek umawiających się właścicieli gruntów. Przepisy art. 30 umożliwiają zastosowanie odstępstwa od zakazów określonych przytoczonym wyżej art. 29 ust. 1 ustawy – Prawo wodne. Jest to jednak możliwe pod warunkiem wspólnej, zgodnej woli zainteresowanych właścicieli gruntów.
W rozpatrywanej sprawie do zgody takiej nie doszło. a więc Wójt Gminy M. powinien był rozstrzygnąć sprawę na podstawie art. 29 ustawy – Prawo wodne. Podstawa prawna decyzji organu pierwszej instancji była zatem prawidłowa. Istotne wątpliwości budzi natomiast sposób wykorzystania w procesie orzekania zleconej przez organ ekspertyzy technicznej rzeczoznawcy (zgodnie z art. 84 § 1 K.p.a. – opinii biegłego).
Gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne. organ administracji publicznej może zwrócić się do biegłego lub biegłych o wydanie opinii (art. 84 § 1 K.p.a.). W Komentarzu do kodeksu postępowania administracyjnego (B. Adamiak, J. Borkowski, C. H. Beck, wyd. 3, Warszawa 2000, str. 364) stwierdza się, iż użyte w powołanym przepisie słowo "może" oznacza pozostawienie organowi swobody w korzystaniu z tego środka dowodowego. Granice korzystania z tej swobody są wyznaczone przez zasadę prawdy obiektywnej, bo z niej wynika obowiązek organu podjęcia wszelkich czynności mających na celu ustalenie rzeczywistego stanu faktycznego sprawy administracyjnej. W sprawach zatem o zawiłym stanie faktycznym, które można wyjaśnić dopiero wtedy, gdy dysponuje się specjalnymi wiadomościami, organ orzekający jest obowiązany wykorzystać ten środek dowodowy.
Jednocześnie w Komentarzu podkreśla się, że biegły nie jest powołany do ustalenia stanu faktycznego, lecz naświetlenia i wyjaśnienia okoliczności wskazanych przez organ administracji publicznej z punktu widzenia posiadanych przez niego wiadomości specjalnych.
W rozpatrywanej sprawie przedmiot i zakres opinii biegłego został ustalony właściwie – była to wykonana przez biegłego-uprawnionego rzeczoznawcę ds. budownictwa wodnego i melioracji ekspertyza techniczna odprowadzenia wód powierzchniowych z działki nr [...] w miejscowości M. Biegły zaproponował dwie przedstawione wyżej koncepcje rozwiązań technicznych w tym zakresie, wyraźnie zresztą wskazując, która z tych koncepcji jest możliwa do wykonania na podstawie decyzji Wójta Gminy M. (I). W wyniku rozprawy ustalono trzecią koncepcję rozwiązania technicznego sprawy, stanowiącą modyfikację zalecanego przez biegłego rozwiązania technicznego sprawy, w istocie nie do przyjęcia przez żadną ze stron. Mianowicie zamiast nowej studzienki ściekowej, która w koncepcji I biegłego miała być zlokalizowana w miejscu dawnego przepływu wody na rogu działki nr [...], tuż przy południowym szczycie obory, zaproponowano wykorzystanie starej studni, położonej na granicy działek nr [...] i [...], stanowiącej własność (współwłasność majątkowa małżeńska) właściciela działki nr [...], p. M. P. Jednocześnie w decyzji organu pierwszej instancji zrezygnowano z budowy rurociągu o średnicy 20 cm i długości 11 m, który miał być poprowadzony przez działkę nr [...], po starej trasie spływu wody do działki nr [...], na której powierzchnię te wody miały być wypuszczone.
Wybrano zatem rozwiązanie, które jest ułomne (częściowe) z technicznego punktu widzenia i zarazem prowadzi do zaostrzenia i tak nie najlepszych relacji sąsiedzkich i prawnych między sąsiadami, właścicielami (współwłaścicielami) działek nr [...] i [...]. Według zaskarżonej decyzji Wójta Gminy M. woda z działki nr [...] ma być bowiem odprowadzana nie do nowej studzienki ściekowej zlokalizowanej w całości na działce nr [...], a więc działce zalewanej przez wody opadowe, a do studzienki już istniejącej, stworzonej ze starej studni, położonej na granicy działek nr [...] i [...], stanowiącej własność p M. P., któremu jednocześnie nakazano spłycenie tej studni i utwardzenie jej dna. Nakazowi temu nie towarzyszyła żadna propozycja sposobu odprowadzenia wód mających gromadzić się w tej studni. Na rozprawie w dniu [...] listopada 2004 r. wyrażono jedynie nadzieję, że odprowadzenie wody z w/w studni będzie można w przyszłości podłączyć do projektowanej studzienki w drodze wojewódzkiej.
Nie wskazano jednak kto, kiedy i w jaki sposób (po jakiej trasie) dokona tego podłączenia. Tak więc zamiast efektywnego sposobu odprowadzenia wód opadowych, zaproponowanego w rozwiązaniu I zawartym w sporządzonej ekspertyzie technicznej, i możliwego do wykonania na podstawie decyzji Wójta M., zaproponowano jedynie sposób gromadzenia wód opadowych z działki nr [...] w starej studni istniejącej na granicy działek nr [...] i [...], bez propozycji dalszego sposobu ich odprowadzenia (spływu). Jest oczywiste, że studnia ta, odpowiednio wypłycona i mająca utwardzone dno, wkrótce zostałaby wypełniona i przestałaby pełnić funkcję odbiornika wód opadowych z działki nr [...], sprawiając zarazem kłopoty właścicielowi działki nr [...], która to działka nie jest na razie zalewana przez wody opadowe. Przyjęte rozwiązanie nie wymaga natomiast szczególnych prac i nakładów przez właścicieli zalewanej działki nr [...], których zwalnia z realizacji studzienki zbiorczej na własnym gruncie.
W rezultacie odwołanie od zawierającej takie ustalenia decyzji organu pierwszej instancji złożyły obie strony; obie strony złożyły również skargę na utrzymującą tę decyzję orzeczenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. Samo Kolegium miało zresztą wątpliwości do rozwiązania przyjętego w zaskarżonej decyzji Wójta Gminy M. i skierowało w tej sprawie zapytanie do biegłego, wyraźnie stwierdzając, że organ pierwszej instancji nie uwzględnił koncepcji I zaproponowanej przez biegłego. Biegły stwierdził, że obowiązki nałożone w decyzji Wójta na strony "stanowią realizację części koncepcji odprowadzenia wody z działki nr [...]", a "z istniejącej studni zlokalizowanej na granicy działek nr [...] i nr [...] woda powinna być odprowadzona poza granice ww działek..." Jak z tego wynika, sam biegły uznał rozwiązanie przyjęte w decyzji Wójta M. z dnia [...] listopada 2004 r., utrzymanej w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., za rozwiązanie częściowe, wymagające uzupełnienia przez zaproponowanie sposobu odprowadzenia gromadzonych wód poza granice działek nr [...] i [...].
Sposobu tego ani w decyzji Wójta Gminy M., ani w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. nie przedstawiono. Czyli – w praktyce pominięto wnioski wynikające z ekspertyzy technicznej rzeczoznawcy (biegłego).
W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego dotyczącym charakteru opinii biegłego podkreśla się przede wszystkim niewiążący charakter takiej opinii dla organu administracji. W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 marca 2002 r., sygn. akt I SA 1978/00, stwierdza się wprost, że opinia biegłego nie wiąże organu administracji, który jest obowiązany poddać ją swej ocenie jak każdy dowód, gdyż to organ – nie zaś biegły – prowadzi postępowanie (LEX nr 81669). Jednocześnie zwraca się uwagę, że obowiązek oceny opinii biegłego wyłącza siłą rzeczy możliwość zignorowania tej opinii. Tak więc "jeżeli organ dopuścił dowód z opinii biegłego, potrzebując wiadomości specjalnych, to w swoim rozstrzygnięciu nie może je zignorować, wyrażając w treści uzasadnienia w sposób lapidarny "zdecydowany sprzeciw w stosunku do treści opinii."(Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 października 1999 r., sygn. akt I SA 313/99, LEX nr 54522) W rozpatrywanej sprawie organ nie posunął się aż tak daleko, ale w istocie tak zmienił zaproponowane rozwiązanie, że praktycznie pozbawił je wartości użytkowej.
Zgodnie z art. 104 § 2 K.p.a. decyzja rozstrzyga sprawę co do jej istoty w całości lub części albo w inny sposób kończy sprawę w danej instancji. W rozpatrywanej sprawie nie było potrzeby wydawania decyzji częściowej, nie było też możliwości zakończenia sprawy w inny sposób. Decyzja Wójta Gminy M. powinna - i jak wykazała ekspertyza rzeczoznawcy mogła – zakończyć sprawę w pierwszej instancji, poprzez nakazanie właścicielom działek nr [...] i [...] podjęcia odpowiednich działań i wykonania odpowiednich urządzeń, które powinny doprowadzić do stałego odprowadzania nadmiaru wód opadowych z działki nr [...] na teren, przez który te wody spływały przed zabudową obydwu działek. Decyzja taka powinna jednak załatwić sprawę odpływu wód w całości, zgodnie z rozwiązaniem zalecanym w ekspertyzie rzeczoznawcy, nie zaś skupiać się na wątpliwych rozwiązaniach częściowych, przyjętych na rozprawie i niezgodnych z zaleceniami rzeczoznawcy.
Na tle przedstawionych ustaleń i opinii stwierdzić należy, że organ wydający zaskarżoną decyzję naruszył zasadę prawdy obiektywnej, wyrażoną w art. 7 K.p.a., głównie co do przeprowadzenia, oceny i wykorzystania dowodów, w tym przede wszystkim opinii biegłego-rzeczoznawcy, jak również przepisy regulujące tę sferę postępowania, a w szczególności art. 75, 77, 80 i 84 § 1, a także art. 104 § 2 K.p.a. – w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Ustalając w sposób niewłaściwy obowiązki właścicieli (współwłaścicieli) działek nr [...] i [...] organy obu instancji naruszyły zaś przepisy art.29 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. – Prawo wodne (Dz.U. Nr 115, poz. 1229, z późn. zm.).
W przedstawionym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji wyroku.
Na podstawie art. 152 powołanej ustawy orzeczono, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 powołanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.