Uzasadnienie
O. C. i V. C. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w P. - działającego z upoważnienia Prezydenta Miasta P. - z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie uzyskania prawa korzystania z systemu pomocy społecznej.
Pismem z dnia 18 marca 2013 r. pełnomocnik skarżących, ustanowiony z urzędu, cofnął w całości skargę V. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2012 r. oraz podtrzymał wniosek O. C. z dnia 7 marca 2013 r. o cofnięciu skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje.
Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. dalej "p.p.s.a.") cofnięcie skargi wiąże sąd, chyba że zostanie uznane za niedopuszczalne, jeżeli zmierza do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Z kolei w myśl art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., w razie skutecznego cofnięcia skargi sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania.
W literaturze przedmiotu przyjmuje się, że cofnięcie skargi jest rezygnacją strony z kontynuowania wszczętego przez nią postępowania przed sądem administracyjnym. Cofnięcie skargi może mieć zarówno formę pisemną, jak i ustną złożoną do protokołu rozprawy (B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 159).
W ocenie Sądu cofnięcie skargi dokonane w rozpatrywanej sprawie jest skuteczne, a co za tym idzie wiążące. Czynność procesowa strony skarżącej nie budzi żadnych wątpliwości w świetle materiału sprawy.
W związku z tym uznać należy, że cofnięcie skargi jest dopuszczalne w myśl art. 60 p.p.s.a. i z tych powodów Sąd orzekł jak w punkcie I sentencji postanowienia.
Ze względu na wniosek pełnomocnika skarżących, ustanowionego z urzędu, o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej dotychczas nie zwróconych, Sąd w punkcie II sentencji postanowienia orzekł o przyznaniu radcy prawnemu stosownego wynagrodzenia, na podstawie § 15 i § 16 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1349 ze zm.) w związku z art. 250 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.