Uzasadnienie
Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2005 r. odmówił stwierdzenia nabycia przez Gminę O. z dniem [...] lipca 2000 r. z mocy prawa nieruchomości stanowiącej własność Skarbu Państwa.
Od powyższej decyzji odwołanie złożył Burmistrz Miasta i Gminy O. W wyniku jego rozpoznania Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją z dnia [...] listopada 2005 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu podniesiono m. in., iż sporna nieruchomość w dniu 1 lipca 2000 r. położona była w planie zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy O. częściowo w strefie rolnej, częściowo zaś w strefie zbiornika wodnego "[...]". Zatem organ stwierdził, że nieruchomość ta w części określonej w planie jako strefa zbiornika wodnego, nie spełnia warunku określonego w art. 1 ustawy z dnia 19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa (tekst jednolity: Dz. U. z 2004 r. Nr 208, poz. 2128), co zdaniem Ministra uniemożliwia stwierdzenie nabycia przedmiotowej nieruchomości na podstawie art. 13 ust. 2 omawianej ustawy.
Powyższa decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi stała się przedmiotem skargi Burmistrza Miasta i Gminy O., który wniósł uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...].
W odpowiedzi na skargę Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wniósł o jej oddalenie, nie znajdując podstaw do zmiany stanowiska wyrażonego w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 50 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), warunkiem wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest co do zasady posiadanie przez skarżącego interesu prawnego w sprawie (w niniejszych rozważaniach można pominąć fakt, iż §1 i 2 wspomnianego artykułu wymienia także kilka takich podmiotów, które mogą wnieść skargę nie mając w tym własnego interesu, albowiem żadnym z tych podmiotów nie jest skarżący Burmistrz Gminy O.).
W rozpatrywanej sprawie przedmiotem postępowania administracyjnego była odmowa stwierdzenia nabycia z mocy prawa przez Gminę O. nieruchomości stanowiącej własność Skarbu Państwa, w oparciu o przepisy ustawy z dnia 19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa (tekst jednolity: Dz. U. z 2004 r. Nr 208, poz. 2128 ze zm.). Zgodnie z art. 13 ust. 2 wskazanej ustawy nieruchomości nieprzekazane ostatecznymi decyzjami, o których mowa w art. 17 ust. 1 ustawy, do Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa lub Agencji Nieruchomości Rolnych w terminie do dnia 30 czerwca 2000 r., stały się z mocy prawa własnością gmin, na terenie których są położone. Gminy przejmują te nieruchomości wraz z zobowiązaniami wobec osób trzecich (art. 13 ust. 3 ustawy). Nie ulega wątpliwości, że w tego typu sprawach gminy mają interes prawny zarówno w postępowaniu administracyjnym, jak i sądowoadministracyjnym.
Zgodnie z art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity: Dz. U. z 2001r,. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) gmina posiada osobowość prawną i jako osobie prawnej przysługują jej określone prawa majątkowe, jest też podmiotem prawa publicznego. Z kolei z treści art. 31 tej ustawy wynika, że wójt (burmistrz, prezydent miasta) reprezentuje gminę na zewnątrz podejmując w jej imieniu stosowne czynności procesowe. Analiza wskazanych przepisów prowadzi do wniosku, że jedynie gmina (jako osoba prawna), która wykaże, że ma interes prawny we wniesieniu skargi do sądu administracyjnego, jest podmiotem uprawnionym w rozumieniu art. 50 § 1 cytowanej wyżej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Takiego uprawnienia, nie ma natomiast wójt (burmistrz, prezydent miasta), gdyż jako organ gminy nie posiada własnego interesu prawnego we wniesieniu takiej skargi, taki interes posiada jedynie gmina.
W niniejszej sprawie stwierdzić należy, że skargę do sądu administracyjnego na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w przedmiocie odmowy stwierdzenia nabycia z mocy prawa przez Gminę O. nieruchomości rolnej, wniósł Burmistrz Gminy O.. Zarówno bowiem z oznaczenia strony skarżącej jak i z treści skargi wynika, że Burmistrz występuje w przedmiotowej sprawie w imieniu własnym, a nie jako osoba reprezentująca Gminę O.. W skardze Burmistrz Miasta i Gminy O. nie określił bowiem, że skargę składa w imieniu Gminy, taki wniosek nie wynika także z analizy treści skargi.
Dlatego też należy uznać, że skoro Burmistrz nie posiada legitymacji skargowej w niniejszej sprawie, jego skarga winna ulec oddaleniu. Ponadto uznanie Burmistrza za podmiot nieposiadający legitymacji do wniesienia skargi, wyłącza możliwość zajmowania się przez Sąd zasadnością i zgodnością z prawem decyzji wydanych w przedmiotowej sprawie przez organy obu instancji.
W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.