Uzasadnienie
Wyrokiem z 18 stycznia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę S. F. na wskazaną w sentencji decyzję Prezesa IPN Komisji Ścigania Zbrodni Przeciwko Narodowi Polskiemu.
Skarżący pismem z 1 lutego 2017 r. złożył wniosek o przyznanie mu prawa pomocy poprzez ustanowienie pełnomocnika.
Postanowieniem z 3 lipca 2017 r. referendarz sądowy odmówił przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie, wskazując, że skarżący nie wykazał przesłanek przyznania prawa pomocy wskazanych w art. 246 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a."). W toku postępowania skarżący podkreślił jedynie okoliczność, iż jest osoba w podeszłym wieku, schorowaną i niepełnosprawną, jednakże w żaden sposób nie ustosunkował się do wezwań dotyczących ustalenia jego sytuacji majątkowej, co uniemożliwiło ocenę wniosku i w konsekwencji przyznanie prawa pomocy.
Skarżący pismem z 10 lipca 2017 r. złożył sprzeciw od powyższego postanowienia, zarzucając naruszenie przepisów art. 122 § 2 oraz 123 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego, jak również art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Postanowieniem z 2 sierpnia 2017 r. WSA w Warszawie utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie referendarza sądowego, podkreślając, że postawa skarżącego okazywana w toku postępowania o przyznanie prawa pomocy skutecznie uniemożliwia pozytywne rozpoznanie jego wniosku.
Przy piśmie z 19 września 2017 r. skarżący ponownie złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika z urzędu celem wniesienia skargi kasacyjnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
W przedmiotowej sprawie należy przede wszystkim podnieść, iż kwestia odmowy przyznania S. F. prawa pomocy została rozstrzygnięta postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 2 sierpnia 2017 r.
Z uwagi na ponowny wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy w niniejszej sprawie, należało zbadać, czy jego sytuacja majątkowa uległa zmianie od czasu złożenia pierwszego wniosku w tym przedmiocie i wydania poprzednich rozstrzygnięć odmawiających przyznania prawa pomocy. Jakkolwiek bowiem strona, po prawomocnym oddaleniu wniosku o przyznanie prawa pomocy, może złożyć kolejny wniosek w tym zakresie, to jednak rozpoznanie tego kolejnego wniosku nie może polegać na weryfikowaniu ocen i rozstrzygnięcia objętego wcześniejszym prawomocnym postanowieniem. Prawomocne postanowienie w tym zakresie wiąże nie tylko strony, ale także sąd. Ponowne rozstrzygnięcie w tym przedmiocie jest dopuszczalne, ale tylko z uwagi na powstanie nowych okoliczności, które w sposób zasadniczy wpływają na ocenę sytuacji materialnej strony (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 listopada 2007 r. sygn. akt I OZ 856/07 niepubl.).
Na podstawie oświadczeń zawartych przez skarżącego w ponownym wniosku o przyznanie prawa pomocy z w dalszym ciągu nie można ustalić jego rzeczywistej sytuacji majątkowej, nie przedstawia on bowiem żadnych nowych okoliczności niż uprzednio podnoszone, które okazały się niewystarczające dla Sądu. Skarżący w dalszym ciągu skupia się na przedstawianiu argumentacji dotyczącej jego działalności życiowej i poniesionych krzywd, jednakże nie przekłada się to na żadne wiadomości dotyczące jego aktualnej sytuacji majątkowej, pozwalającej na ocenę wniosku o przyznanie prawa pomocy pod kątem spełnienia przesłanek z art. 246 § 1 p.p.s.a. Co za tym idzie brak jest podstaw do weryfikacji postanowienia referendarza sądowego z 3 lipca 2017 r., utrzymanego następnie postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 2 sierpnia 2017 r.
Wobec powyższych okoliczności, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 i art. 260 w zw. z art. 165 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.