Uzasadnienie
S. K. złożyła w niniejszej sprawie wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym.
Z wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że skarżąca jest osoba samotną i utrzymuje się z emerytury rolniczej w wysokości 1.110,74 zł. Wnioskodawczyni mieszka w przedwojennym domu o pow. 79 m2, na którego utrzymanie przeznacza ok. 160 zł. miesięcznie (opłaty za energię elektryczną, wodę, odpady). Jest osobą starszą i chorą w związku z tym znaczną część dochodu jest zmuszona wydawać na zakup leków. Skarżąca oświadczyła, że znajduje się w trudnej sytuacji materialnej i wyjaśniła, że nie kupuje potrzebnych lekarstw, ponieważ musi zakupić opadł na zimę. Z wniosku o przyznanie prawa pomocy i załączonych do niego dokumentów wynika ponadto, ze S. K. wydzierżawia nieodpłatnie gospodarstwo rolne i nie osiąga z niego żadnego dochodu.
Wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym jest uzasadniony, ponieważ wykazała ona, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.(art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.).
Z wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że skarżąca znajduje się w trudnej sytuacji finansowej. S. K. osiąga bowiem dochody z tytułu emerytury w wysokości 1.110,74 zł. Te dochody nie wystarczają nawet skarżącej do pokrycia najbardziej podstawowych wydatków (zakupu opału na zimę), w związku z tym nie kupuje lekarstw. Niewątpliwie, doświadczenie życiowe nakazuje przyjąć, że osoba utrzymująca się z emerytury w wysokości 1.110,74 zł. i ponosząca standardowe koszty utrzymania, może mieć problemy nie tylko z poczynieniem jakichkolwiek oszczędności ale również z pokryciem niezbędnych dla jej utrzymania wydatków.
Mając powyższe na uwadze, referendarz sądowy na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 powołanej ustawy, postanowił jak w sentencji.