Uzasadnienie
A. N. (dalej: "skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] sierpnia 2013 r., utrzymującą w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2012 r. o cofnięciu udzielonej cudzoziemcowi zgody na pobyt tolerowany.
W skardze tej zawarł również wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podnosząc, że zaskarżone w niniejszej sprawie decyzje, umożliwiają wykonanie orzeczenia o wydaleniu wydanego wobec cudzoziemca przez Wojewodę [...] dnia [...] stycznia 2006 r. Wydalenie skarżącego z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej spowoduje znaczną szkodę i trudne do odwrócenia skutki w postaci rażącego naruszenia praw człowieka. W razie uwzględnienia skargi ochrona udzielona przez Sąd, w przypadku wcześniejszego wydalenia skarżącego, stanie się iluzoryczna i zostanie naruszone prawo skarżącego do Sądu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zasadą wynikającą z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz.1270) - dalej w skrócie: "p.p.s.a." jest, że wniesienie skargi do Sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. dopuszcza jednak na wniosek skarżącego wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu przez Sąd, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Orzecznictwo sądów administracyjnych zwraca uwagę, że przesłanka wyrządzenia znacznej szkody dotyczy takiej szkody zarówno majątkowej jak i niemajątkowej, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego.
Stwierdzić należy, że w rozpatrywanej sprawie zachodzą przesłanki do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Należy mieć na uwadze, że w stosunku do skarżącego decyzją z dnia [...] stycznia 2006 r. Wojewoda [...] orzekł o wydaleniu skarżącego z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Następnie, wobec niewykonania decyzji o wydaleniu, Wojewoda wszczął postępowanie w sprawie udzielenia zgody skarżącemu na pobyt tolerowany. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r. udzielono skarżącemu zgody na pobyt tolerowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, ze względu na toczącą się w [...] wojnę domową. Wobec zakończenia konfliktu zbrojnego w [...] Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] października 2012 r. cofnął skarżącemu zgodę na pobyt tolerowany i decyzja ta została utrzymana w mocy zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] sierpnia 2013 r. Zgodnie natomiast z art. 102 ust. 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2012 r., poz. 680) w decyzji o cofnięciu zgody na pobyt tolerowany orzeka się o wydaleniu i określa termin opuszczenia Rzeczypospolitej Polskiej nie dłuższy niż 14 dni, chyba że przed wydaniem decyzji o cofnięciu zgody na pobyt tolerowany cudzoziemcowi wydano decyzję o wydaleniu, która nie została wykonana.
Zatem w sytuacji A. N. obecnie podlega wykonaniu decyzja Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2006 r. o wydaleniu skarżącego z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, bowiem decyzja o udzieleniu cudzoziemcowi zgody na pobyt tolerowany nie uchyla decyzji o wydaleniu.
Skarżący podniósł, że wykonanie decyzji o wydaleniu pozbawi go możliwości brania udziału w postępowaniu sądowym. Zdaniem Sądu zarówno z argumentów skarżącego, jak i okoliczności sprawy wynika, że wykonanie decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki, a więc sytuację o jakiej mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Wskazać należy, że trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Za takie właśnie skutki należy uznać wydalenie skarżącego z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zanim Sąd zbada legalność przedmiotowej decyzji.
Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.