Uzasadnienie
A.U. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] o odmowie nadania A.U. statusu uchodźcy, odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej i wydaleniu z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wobec stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające udzielenie zgody na pobyt tolerowany. Decyzja ta objęła również małżonkę skarżącego – Z.U. oraz ich małoletnie dzieci: K.U., M.U. i A.U.
Pismem z dnia 1 kwietnia 2014 r. pełnomocnik skarżącego działający z urzędu poinformował, że skarżący wyraził wolę cofnięcia skargi, wobec możliwości pozostania w Polsce wraz z rodziną na podstawie decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] udzielającej skarżącemu oraz członkom jego rodziny zgody na pobyt tolerowany.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Stosownie do art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę.
Zgodnie z art. 60 p.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
W niniejszej sprawie nie wystąpiły przesłanki niedopuszczalności cofnięcia skargi, określone w powyższym przepisie, zatem skarżący cofnął skargę skutecznie.
Z tych przyczyn, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w związku z art. 60 p.p.s.a. postępowanie sądowe należało umorzyć.
O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez pełnomocnika działającego z urzędu orzeczono na podstawie art. 250 p.p.s.a.