Uzasadnienie
M. L. w skardze na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] sierpnia 2012 r., nr [...] w przedmiocie zezwolenia na nabycie nieruchomości i w części umarzającej postępowanie w sprawie zezwolenia na nabycie nieruchomości przez cudzoziemca zwróciła się do Sądu o wstrzymanie wykonania zaskarżonej oraz poprzedzającej ją decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] maja 2012 r., nr [...]. Skarżąca podniosła, że zaskarżone decyzje dają wnioskodawcy – E. Spółce z o. o. prawo do nabycia nieruchomości od skarżącej – podlegają zatem wykonaniu przez stronę jako decyzje dające uprawnienie. Skarżąca wnosi o wstrzymanie wykonania tych decyzji z uwagi na możliwość powstania nieodwracalnych skutków prawnych w postaci nabycia nieruchomości należących do skarżącej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "ppsa", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.
Jednakże art. 61 § 3 ppsa stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 ppsa, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione.
W rozpatrywanej sprawie skarżąca uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji podała, że zachodzi niebezpieczeństwo powstania nieodwracalnych skutków prawnych w postaci nabycia jej nieruchomości przez E. Spółkę z o. o.
W ocenie sądu argumentacja podniesiona przez skarżącą nie uzasadnia zastosowania ochrony tymczasowej. Decyzja zezwalająca na nabycie nieruchomości nie przenosi praw do nieruchomości, więc jej skutkiem nie jest nabycie przez E. Spółkę z o. o. nieruchomości skarżącej. Słusznie wskazał organ w odpowiedzi na skargę, że w rozpatrywanej sprawie wyłącznie wola stron (wskazanej Spółki i skarżącej) zadecyduje o tym, czy dojdzie do zawarcie umowy sprzedaży nieruchomości objętych przedmiotowa decyzją. Decyzja świadczy jedynie o tym, ze podmiot spełnia warunki określone w ustawie z dnia 24 marca 1920 r. o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców (Dz. U. z 2004 r., Nr 167, poz. 1758 ze zm.), skutkiem czego ma możliwość nabycia określonej w zezwoleniu nieruchomości, natomiast decyzja ta nie kreuje po stronie potencjalnego zbywcy żadnego obowiązku w zakresie zbycia nieruchomości. Dlatego też, wbrew twierdzeniom skarżącej zawartym we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, decyzja ta nie może powodować nieodwracalnych skutków prawnych w postaci nabycia nieruchomości skarżącej.
W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ppsa, orzekł jak w sentencji postanowienia.