Uzasadnienie
A. A., obywatel L., deklarujący narodowość l., został zatrzymany w dniu 10 lipca 2011 roku przez funkcjonariuszy Straży Granicznej na kolejowym przejściu granicznym w P. w związku z legitymowaniem się fałszywym niemieckim zezwoleniem na pobyt na terytorium Niemiec serii [...] nr [...], umieszczonym w wykazie dokumentów utraconych.
W związku z posługiwaniem się podrobionymi dokumentami, a także próbą świadomego wprowadzania w błąd funkcjonariuszy SG postanowieniem Sądu Rejonowego w P. Wydział II Karny z dnia [...] lipca 2011 roku cudzoziemiec został umieszczony w Strzeżonym Ośrodku dla Cudzoziemców w celu wydalenia. Równocześnie Wojewoda [...] w dniu [...] września 2011 roku decyzją
Nr [...] orzekł o wydaleniu cudzoziemca z terytorium RP.
Podczas pobytu w Strzeżonym Ośrodku dla Cudzoziemców w P. w dniu 10 stycznia 2012 roku A. A. złożył wniosek o nadanie statusu uchodźcy.
Po rozpatrzeniu wniosku Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją
Nr [...] z dnia [...] lipca 2011 r. postanowił rozpatrzyć wniosek jako oczywiście bezzasadny i odmówić wnioskodawcy nadania statusu uchodźcy oraz udzielenia ochrony uzupełniającej i wydalić z terytorium RP wobec stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające udzielenie zgody na pobyt tolerowany.
W uzasadnieniu decyzji organ I instancji uznał, że strona nie spełnia przesłanek, o których mowa w Konwencji Genewskiej, aby otrzymać status uchodźcy.
Od decyzji tej wnioskodawca odwołał się do Rady do Spraw Uchodźców wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i udzielenie ochrony. Przy tym nie sformułował żadnych zarzutów, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów prawa.
Decyzją z dnia [...] sierpnia 2012r. Rada do Spraw Uchodźców działając na podstawie art. 34 ust 1 pkt 1, art. 19 ust. 1 pkt 1, art. 20 ust. 1 pkt 1, art. 48 ust. 2 pkt 3 i art. 89p ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (tekst jedn. Dz. U. z 2009 r. Nr 189, poz. 1472) oraz art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) po rozpatrzeniu odwołania A. A. ur. [...] listopada 1972 r. ob. L. od decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców nr [...] z dnia [...].07.2012 r. o rozpatrzeniu wniosku jako oczywiście bezzasadnego, o odmowie nadania statusu uchodźcy i odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej oraz stwierdzającej, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające udzielenie zgody na pobyt tolerowany orzekła o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji.
W uzasadnieniu Rada do Spraw Uchodźców stwierdziła, iż w rozpoznawanej sprawie, ani postępowanie w I instancji, ani też ponowne rozpatrzenie sprawy w postępowaniu odwoławczym nie wykazały, że wnioskodawca może być uchodźcą w rozumieniu art. 13 ust. 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W toku postępowania wyjaśniającego wnioskodawca potwierdził, że w kraju pochodzenia nie był prześladowany przez władze publiczne, poddawany przemocy, zatrzymany, aresztowany lub skazany wyrokiem sądu. Nie należał do żadnej organizacji politycznej, społecznej lub etnicznej
Zdaniem Rady na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego należy stwierdzić, iż wnioskodawca nie wykazał w trakcie postępowania, że w jego przypadku mogą występować uzasadnione obawy przed indywidualnymi prześladowaniami z powodu rasy, religii, narodowości, przynależności do określonej grupy społecznej lub przekonań politycznych, albo też byłby zagrożony takim prześladowaniem w razie powrotu do kraju pochodzenia.
Wymienione przez niego przyczyny opuszczenia kraju pochodzenia takie jak, chęć zamieszkania na stałe w Niemczech ze względów osobistych nie może stanowić żadnej podstawy dla starań o uzyskanie ochrony międzynarodowej. Także domniemana obawa przed ewentualnymi prawnymi konsekwencjami w kraju pochodzenia w związku ze świadomym posługiwaniem się fałszywym dokumentem uprawniającym do pobytu w Niemczech nie może stanowić żadnej podstawy dla uzyskania ochrony międzynarodowej.
Ponadto w ocenie organu za oczywiste należy przyjąć, że cudzoziemiec który wielokrotnie wyjeżdżał z kraju pochodzenia za granicę i załatwiał kolejne wizy pobytowe doskonale wiedział, że w celu uzyskania zezwolenia na wjazd na terytorium Niemiec należy wystąpić do właściwej placówki dyplomatyczno-konsularnej Republiki Federalnej Niemiec, a nie poszukiwać możliwości załatwienia takiej zgody za pomocą bliżej nieokreślonych prywatnych pośredników za granicą.
W świetle powyższego Rada stwierdziła, że przyczyną opuszczenia kraju pochodzenia były wyłącznie względy osobiste, a nie obawy przed prześladowaniem z przyczyn wskazanych w Konwencji Genewskiej.
Rada również zwróciła uwagę na fakt, że negatywna decyzja w sprawie o nadanie statusu uchodźcy nie wynika z braku wiedzy organu orzekającego o sytuacji w kraju pochodzenia i stanie przestrzegania w tym regionie praw człowieka, lecz wyłącznie z oceny sytuacji osobistej wnioskodawcy i treści złożonych przez niego zeznań. Wobec powyższego Rada stwierdziła, że wnioskodawca nie spełnia żadnych przesłanek, aby otrzymać status uchodźcy.
Jednocześnie Rada stwierdziła, iż występują okoliczności dla udzielenia odmowy nadania statusu uchodźcy na podstawie art. 19 ust. 1 pkt 1 ustawy z 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP.
Z analizy materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie nie wynikają także przesłanki dla udzielenia wnioskodawcy ochrony uzupełniającej. W przypadku powrotu do kraju pochodzenia nie występuje bowiem dla strony ryzyko doznania poważnej krzywdy lub orzeczenia kary śmierci, tortur, nieludzkiego traktowania, a także zagrożenia jego życia lub zdrowia.
Pismem z dnia 1 października 2012 r. A. A. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając naruszenie:
- - przepisów prawa materialnego tj. art.15 pkt 3 oraz art.97 ust.1 pkt 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony uzupełniającej na terytorium Rzeczpospolitej polskiej poprzez błędne przyjęcie, iż skarżący nie spełnia przesłanek do objęcia go jedną z ww. form ochrony;
- - istotne naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynika sprawy tj. art. 7, art.8, art.15, art.77 i art.136 k.p.a. poprzez brak wyjaśnienia istotnych dla sprawy okoliczności i zaniechanie uzupełnienia materiału dowodowego.
Wobec powyższych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, rozwijając w uzasadnieniu podniesione zarzuty.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., koncentrują się na kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie rozstrzygnięcia.
Badając sprawę zgodnie z powyższymi kryteriami Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, iż zaskarżona decyzja jest prawidłowa i w konsekwencji skarga nie jest zasadna.
W myśl art. 34 ust. 1 ustawy z 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2009 r. Nr 189, poz.1472) wniosek złożony przez wnioskodawcę, który:
- 1) podał inne przyczyny złożenia wniosku niż obawa przed prześladowaniem z powodu rasy, religii, narodowości, przekonań politycznych lub przynależności do określonej grupy społecznej, lub ryzyko doznania poważnej krzywdy albo nie podał żadnych informacji o okolicznościach związanych z obawą przed prześladowaniem lub ryzykiem doznania poważnej krzywdy,
- 2) pochodzi z bezpiecznego kraju pochodzenia, znajdującego się na wspólnej minimalnej liście państw trzecich, które państwa członkowskie uznają za bezpieczne kraje pochodzenia, przyjętej przez Radę Unii Europejskiej, na wniosek Komisji Europejskiej, po konsultacji z Parlamentem Europejskim, i istnieją okoliczności, o których mowa w ust. 3,
- 3) wprowadził organ rozpatrujący wniosek w błąd przez zatajenie informacji lub dokumentów albo przedstawienie fałszywych informacji lub dokumentów o istotnym znaczeniu dla nadania statusu uchodźcy,
- 4) złożył inny wniosek o nadanie statusu uchodźcy, w którym podał inne dane osobowe,
- 5) przedstawił niespójne, sprzeczne, nieprawdopodobne lub niewystarczające wyjaśnienia na potwierdzenie faktu prześladowania,
- 6) złożył wniosek w celu opóźnienia wydania decyzji o wydaleniu lub opóźnienia lub zakłócenia wykonania takiej decyzji,
- 7) stanowi zagrożenie dla bezpieczeństwa państwa lub porządku publicznego lub był z tego powodu w przeszłości wydalony z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
- - rozpatruje się w pierwszej kolejności jako wniosek oczywiście bezzasadny.
W ocenie Sądu orzekające w sprawie organy zasadnie uznały, iż wniosek skarżącego o nadanie statusu uchodźcy jest oczywiście bezzasadny.
Jak wynika z akt sprawy ani postępowanie w I instancji, ani też ponowne rozpatrzenie sprawy w postępowaniu odwoławczym nie wykazały, że skarżący może być uchodźcą w rozumieniu art. 13 ust. 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
Stosownie do tego przepisu nadanie stronie statusu uchodźcy uzasadnione byłoby w razie stwierdzenia, że w kraju pochodzenia była ona narażona na prześladowanie z powodu rasy, religii, narodowości, przynależności do określonej grupy społecznej lub przekonań politycznych, albo też byłaby zagrożona takim prześladowaniem w razie powrotu do kraju pochodzenia.
W trakcie przesłuchania skarżący zeznał, jedynym powodem opuszczenia kraju pochodzenia był fakt iż chciał wrócić do Niemiec, gdzie zamieszkiwał przez wiele lat i gdzie mieszka jego rodzina. Zeznał również, iż w L. nie miał żadnych problemów, lecz woli Niemcy. Cudzoziemiec wyjaśnił, że zdecydował się na złożenie wniosku o nadanie statusu uchodźcy w Polsce po uzyskaniu informacji od rodziny, że w związku z posługiwaniem się fałszywym dokumentem niemieckim może mu w L. grozić kara 5 lat więzienia.
Równocześnie skarżący oświadczył, że w kraju pochodzenia nie brał żadnego udział w działaniach wojennych, nie był prześladowany, poddawany przemocy fizycznej, zatrzymany, aresztowany lub skazany wyrokiem sądu. Nie należał do żadnej organizacji politycznej, społecznej lub etnicznej.
Mając na uwadze powyższe w ocenie Sądu za prawidłowe uznać należy rozstrzygnięcia organów, iż skarżący nie wykazał w trakcie postępowania, że w jego przypadku mogą występować uzasadnione obawy przed indywidualnymi prześladowaniami z powodu rasy, religii, narodowości, przynależności do określonej grupy społecznej lub przekonań politycznych, albo też byłby zagrożony takim prześladowaniem w razie powrotu do kraju pochodzenia.
Zgodzić należy się ze stanowiskiem Rady do Spraw Uchodźców, iż wymienione przez skarżącego przyczyny opuszczenia kraju pochodzenia takie jak, chęć zamieszkania na stałe w Niemczech ze względów osobistych nie może stanowić żadnej podstawy dla starań o uzyskanie ochrony międzynarodowej. Także domniemana obawa przed ewentualnymi prawnymi konsekwencjami w kraju pochodzenia w związku ze świadomym posługiwaniem się fałszywym dokumentem uprawniającym do pobytu w Niemczech nie może stanowić żadnej podstawy dla uzyskania ochrony międzynarodowej. Wyłączną przyczyną opuszczenia kraju pochodzenia były względy osobiste, a nie obawy przed prześladowaniem z przyczyn wskazanych w Konwencji Genewskiej. Opuścił kraj pochodzenia legalnie bez żadnych problemów na podstawie paszportu wydanego w 2011 roku.
Za prawidłowe zdaniem Sądu uznać należy także stanowisko orzekających w sprawie organów, iż nie zostały spełnione przesłanki uzasadniające udzielenia skarżącemu ochrony uzupełniającej na podstawie art. 15 ustawy z 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP. Przeprowadzone postępowanie wyjaśniające nie wykazało bowiem, aby w przypadku powrotu do kraju pochodzenia istniało dla strony ryzyko doznania poważnej krzywdy lub orzeczenia kary śmierci, tortur, nieludzkiego traktowania, a także zagrożenia jego życia lub zdrowia.
W rozpatrywanej sprawie wnioskodawca nie wykazał również, że jego powrót do kraju pochodzenia wiązałby się z zagrożeniem praw chronionych przez Konwencję Rzymską z 1950 roku. W związku z tym nie występują przesłanki dla udzielenia zgody na pobyt tolerowany na podstawie art. 97 ustawy z 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP. Nie ma, bowiem żadnych podstaw do twierdzenia, że w kraju pochodzenia mogłoby być zagrożone jego prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego, że mógłby on zostać poddany torturom, nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu lub być zmuszony do pracy, pozbawiony prawa do rzetelnego procesu sądowego, albo być ukarany bez podstawy prawnej.
W toku postępowania ustalono, iż w kraju pochodzenia skarżącego odnotowano żadnych zjawisk, które mogłyby być źródłem powszechnego stosowania przemocy wobec ludności cywilnej lub poważnego naruszania praw człowieka.
Wojewódzki Sąd Administracyjny nie podzielił zarzutów dotyczących naruszenia art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. Decyzje w niniejszej sprawie, wbrew zarzutom skargi, wydane zostały na podstawie prawidłowo zebranego materiału dowodowego, który uzasadnia oceny i rozstrzygnięcia orzekającego w sprawie organu i nietrafne są zarzuty skargi dotyczące nieuwzględnienia wniosku dowodowego strony, naruszenia powinności wyczerpującego zebrania dowodów, niedopuszczenia wszystkich dowodów, które mogą przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, dokładnego ustalenia stanu faktycznego oraz zasad oficjalności i prawdy obiektywnej.
Z tych względów i na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.