Uzasadnienie
O. D. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lipca 2013r. o odmowie udzielenia zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej. Skarżący we wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym oświadczył, że utrzymuje się z dochodu w wysokości 1600 zł. brutto miesięcznie, nie ma żadnych oszczędności, nieruchomości, ruchomości przedmiotów wartościowych.
Stwierdzono, co następuje:
Wniosek złożony przez O. D. jest uzasadniony.
W myśl art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) prawo pomocy w zakresie całkowitym, czyli takim, jakiego przyznania domaga się skarżący, przysługuje osobie fizycznej wówczas, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika podatkowego (art. 245 § 2 p.p.s.a.). Instytucja pomocy prawnej jest wyjątkiem od zasady ponoszenia kosztów postępowania przez same strony. Celem przyznania prawa pomocy jest zapewnienie realizacji konstytucyjnego prawa do sądu osobom, które ze względu na brak odpowiednich środków nie są w stanie ponieść, miedzy innymi kosztów sądowych czy kosztów wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika.
Zdaniem referendarza sądowego skarżący wykazał, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania w tej sprawie.
Wnioskodawca utrzymuje się z wynagrodzenia za pracę w wysokości 1600 zł. miesięcznie. Podana kwota dochodów strony jest kwotą brutto, co powoduje że realne korzyści skarżącego z wykonywanej pracy są niższe niż 1600 zł. Skarżący nie podał co prawda kosztów niezbędnego utrzymania (ograniczył się do stwierdzenia, że "koszty zamieszkania [wynoszą] 200 zł. miesięcznie", jednak w ocenie referendarza, przy uwzględnieniu wysokości dochodu skarżącego uznać należy, że nie posiada on możliwości poniesienia jakichkolwiek kosztów sądowych w tej sprawie (w tym także opłacenia wynagrodzenia należnego pełnomocnikowi ustanowionemu z wyboru).
Z tych względów na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 oraz art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. referendarz postanowił jak w sentencji.