Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawiez 7 lutego 2014 r., sygn. akt IV SA/Wa 2505/13

Uzasadnienie

Wnioskiem z dnia 13 czerwca 2012 r. H. H. zwrócił się do Wojewody [...] o udzielenie mu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Cudzoziemiec wskazał, że:

1. 1. od 28 lipca 2007 r. przebywa nielegalnie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (pkt E.IV wniosku),
2. 2. w ostatnich 5 latach przed złożeniem wniosku przebywał w C.:
3. a) w listopadzie-grudniu 2011 r. (pkt E.V wniosku) oraz
4. b) w marcu 2011 r. na dwa dni (pismo k. 20 akt adm.).

Powyższy wniosek został złożony w trybie art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2011 r. o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na teryutorium Rezczypospolitej polskiej i ustawy o cudzoziemcach (Dz. U. nr 191, poz. 1133 ze zm.), zwanej dalej "ustawą o abolicji".

Decyzją z dnia [...] maja 2013 r. Wojewoda [...] odmówił udzielenia wnioskodawcy powyższego zezwolenia.

Cudzoziemiec wniósł odwołanie od powyższej decyzji.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu powyższej decyzji wskazano, że z pisma Straży Granicznej z dnia 6 maja 2013 r. wynika, że cudzoziemiec posiadał [...] tytuł pobytowy ważny od dnia 30 stycznia 2009 r. do dnia 29 stycznia 2011 r. i w C. został dwukrotnie ukarany mandatem: w dniu 22 października 2009 r. (za nie okazanie ubezpieczenia zdrowotnego) oraz w dniu 13 marca 2011 r. (za pobyt bez wizy). Cudzoziemiec nie ujawnił - ani we wniosku ani w toku postępowania - że przebywał w C. w październiku 2009 r. Oznacza to, że:

1. 1. zostało obalone określone w art. 3 ust. 4 ustawy o abolicji domniemanie nieprzerwanego pobytu cudzoziemca w Rzeczypospolitej Polskiej od dnia 20 grudnia 2007 r.,
2. 2. wnioskodawca złożył wniosek zawierający fałszywe informacje oraz że wioskodawca złożył w dniu 14 maja 2013 r. fałszywe zeznania co do wyjazdów zagranicznych w ostatnich 5 latach przed złożeniem wniosku, przez co zaistniały przesłanki do odmowy udzielenia zezwolenia odpowiednio z art. 3 ust. 2 pkt 1 oraz pkt 3 ustawy o abolicji.

H. H. wniósł skargę na decyzję organu odwoławczego zarzucając naruszenie art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267), zwanej dalej "K.p.a." poprzez zignorowanie części materiału dowodowego i wszechstronnego wyjaśnienia sprawy oraz art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. poprzez nie powołanie innych dowodów.

Skarżący wskazał w skardze m. in., że:

1. 1. ma przebywającego legalnie w C. brata [...], z którego paszportu korzystał podczas pobytu w Rzeczypospolitej Polskiej,
2. 2. dane skarżącego mogły być - przez pośredników, którym skarżący zlecił wyrobienie wizy - wykorzystane do uzyskania paszportu z wizą, którym mogła wylegitymować się osoba otrzymująca mandat w październiku 2009 r.; nie można w związku z tym zasadnie twierdzić, że skarżący próbował wprowadzić organ w błąd co do sowich wyjazdów zagranicznych,
3. 3. pobyt skarżącego w Rzeczypospolitej Polskiej potwierdziły wyjaśnienia skarżącego i zeznanie świadka,
4. 4. bez przeprowadzenia analizy wszystkich dowodów dano wiarę tylko informacji uzyskanej od władz czeskich w postaci wizy i mandatów.

Na rozprawie skarżący stwierdził, że w marcu 2011 r. był w C. i zapłacił tam mandat (k. 26).

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga podlega oddaleniu, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.

W sprawie sporne było czy skarżący:

1. 1. co najmniej od 20 grudnia 2007 r. nieprzerwanie - w rozumieniu art. 1 pkt 1 w zw. z art. 3 ust. 5 ustawy o abolicji - przebywał na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz
2. 2. przebywał w C. w październiku 2009 r., czego nie ujawnił w toku postępowania administracyjnego.

Odnośnie nieprzerwanego pobytu co najmniej od 20 grudnia 2007 r. na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej należy wskazać, że w ocenie Sądu przedwczesne są konstatacje orzekających w sprawie organów, że skarżący nie spełnił przesłanki z art. 1 pkt 1 ustawy o abolicji, jednak powyższe uchybienie nie miało wpływu na wynik sprawy, ponieważ zasadna jest odmowa udzielenia zezwolenia z uwagi na przesłankę z art. 3 ust. 2 pkt 3 ustawy o abolicji.

Jeżeli chodzi o tą przesłankę, należy wskazać, że rację ma organ, iż skarżący przebywał w C. w październiku 2009 r., czego nie ujawnił w toku postępowania administracyjnego. Przesądza to o odmowie udzielenia mu zezwolenia zgodnie z art. 3 ust. 2 pkt 3 ustawy o abolicji, zgodnie z którym cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli w postępowaniu w sprawie udzielenia tego zezwolenia został złożony wniosek lub zostały przedstawione dokumenty zawierające nieprawdziwe dane osobowe lub fałszywe informacje.

Jak wynika bowiem ze znajdującego się w aktach adm. (k. 109) pisma Naczelnika Wydziału do Spraw Cudzoziemców [...] Oddziału Straży Granicznej [...] z dnia 6 maja 2013 r., skarżący posiadał [...] tytuł pobytowy ważny od dnia 30 stycznia 2009 r. do dnia 29 stycznia 2011 r. w celu biznesowym i w C. został dwukrotnie ukarany mandatem: 22 października 2009 r. oraz 13 marca 2011 r. Pobytu w C. w 2009 r. nie ujawnił ani we wniosku ani w toku postępowania administracyjnego, a w czasie przesłuchania w dniu 14 maja 2013 r. wprost zaprzeczył jakoby przebywał w tym kraju w 2009 r. (k. 119 akt adm.).

Jednocześnie, zdaniem Sądu, informacja o bytności skarżącego w październiku 2009 r. w R. mogła mieć istotne znaczenie, skoro w jej trakcie (co przyznawała później Strona) wyrabiano m. in. dokumenty uprawniające cudzoziemca do pobytu na terenie obcego kraju (posiadanie stosownego zezwolenia także nie jest kwestionowane w sprawie). Z kolei posiadanie stosownej zgody czyniło wielce prawdopodobnym, że cudzoziemiec przebywał w istocie w kraju, gdzie jego pobyt był legalny i mógł prowadzić tam, zgodnie z prawem, działalność gospodarczą, miast narażać się na ryzyko wydalenia z kraju, gdzie jego pobyt był nielegalny. W tej sytuacji zatajenie informacji o wyjeździe nie mogło być uznane za przypadkowe.

Natomiast nie mogą być uwzględnione zarzuty skarżącego z następujących powodów:

1. - niewiarygodne jest, aby dane skarżącego mogły być - przez pośredników, którym skarżący zlecił wyrobienie wizy - wykorzystane do uzyskania paszportu z wizą, którym mogła wylegitymować się osoba otrzymująca mandat w październiku 2009 r.; skoro bowiem (zgodnie z wersją skarżącego) jedyny jego pobyt w C. w ostatnich 5 latach od złożenia wniosku miał nastąpić dopiero w 2011 r., to nie sposób wyjaśnić, w jaki sposób w 2009 roku dokumentami z jego danymi mogła się legitymować osoba trzecia; ponadto, w świetle zasad logicznego rozumowania oraz doświadczenia życiowego nieprawdopodobne jest, aby w październiku 2009 roku dokumentami wystawionymi na osobę skarżącego legitymowała się osoba trzecia w kontekście okoliczności, że w marcu 2011 r. legitymowano się przy nałożeniu mandatu dokumentami wystawionymi na osobę skarżącego, który potwierdza, że otrzymał wtedy mandat;
2. - nie jest zasadny zarzut skarżącego, że bez przeprowadzenia analizy wszystkich dowodów dano wiarę tylko informacji uzyskanej od władz czeskich w postaci wizy i mandatów, ponieważ w świetle swobodnej oceny dowodów dokonanej przez organ na podstawie art. 80 K.p.a. w sprawie nie było przekonywającego dowodu wskazującego, że skarżący w październiku 2009 r. nie wyjeżdżał do C.; dla podważenia stosownych dokumentów sygnowanych przez władze R. nie mogłyby służyć składane bez miara 4 lata po fakcie zeznania świadków, którzy twierdziliby, że skarżący nie wyjeżdżał z Polski do C.; w tej sytuacji organ nie powołując dodatkowych dowodów z zeznań świadków nie naruszył art. 7, art. 77 § 1 ani art. 80 K.p.a.;
3. - dla rozstrzygnięcia nie ma znaczenia, że skarżący ma przebywającego legalnie w C. brata [...], z którego paszportu korzystał podczas pobytu w Rzeczypospolitej Polskiej.

Wobec powyższego Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).