Uzasadnienie
M. I. (dalej: "skarżący") wniósł skargę na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Uchodźców z dnia [...] września 2014 r. w przedmiocie odmowy udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony.
Skarżący po doręczeniu mu wezwania do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 300 zł, złożył na urzędowym formularzu PPF wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata z urzędu.
Z informacji zawartych na urzędowym formularzu PPF, dokumentów złożonych w dniu 28 stycznia 2015 r. oraz oświadczenia złożonego w dniu 12 lutego 2015 r. wynika, że skarżący nie posiada żadnego majątku. Otrzymuje świadczenie z Urzędu do Spraw Cudzoziemców w wysokości 750 zł miesięcznie oraz otrzymuje wynagrodzenie z tytułu umowy zlecenia w wysokości 300 zł brutto. W styczniu 2015 r. otrzymał kwotę w wysokości 1500 zł od znajomego B. U. tytułem pożyczki. Na utrzymanie mieszkania skarżący przeznacza ok. 650 zł miesięcznie, na wyżywienie ok. 300 zł na leki, środki czystości i odzież – ok. 200 zł.
Rozpoznając wniosek, zważono co następuje:
Zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest, stosownie do art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) ponoszenie przez stronę kosztów sądowych związanych ze swym udziałem w sprawie. Tak więc podmiot wnoszący skargę do sądu administracyjnego powinien partycypować w kosztach związanych z prowadzeniem postępowania. Instytucja prawa pomocy ma charakter wyjątkowy i jest przyznawana osobom charakteryzującym się trudną sytuacją materialną. Do osób tych zaliczyć można bezrobotnych, którzy nie pobierają zasiłku lub osoby, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia bądź środki te są bardzo ograniczone i zaspakajają tylko podstawowe potrzeby.
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 cytowanej powyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Oceniając sytuację materialną skarżącego wzięto pod uwagę, że nie posiada on żadnego majątku, oszczędności. Z tytułu umowy zlecenia uzyskuje dochód w wysokości 300 zł brutto, ponadto korzysta z pomocy socjalnej w wysokości 750 zł miesięcznie. Z oświadczenia skarżącego wynika, że kwoty te w całości przeznacza na utrzymanie konieczne. Opisana sytuacja uzasadnia przyznanie skarżącemu prawa pomocy w zakresie całkowitym, gdyż wykazał on, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów sądowych (nie mniej niż 300 zł) oraz kosztów ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika (nie mniej niż 240 zł). W tym stanie rzeczy nieudzielanie skarżącemu prawa pomocy mogłoby wiązać się z pozbawieniem go prawa do Sądu.
Z tych względów na podstawie art. 245 i 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, jak w sentencji postanowienia.