Uzasadnienie
J. L. (dalej "skarżący") w skardze na pismo Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z dnia [...] listopada 2014 r. zawarł również wniosek o przyznanie prawa pomocy.
Ze skargi oraz wniosku o przyznanie prawa pomocy sporządzonego na urzędowym formularzu PPF wynika, że skarżący przebywa w areszcie śledczym. Skarżący domaga się zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata. Oświadczył, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów sądowych, od kilku lat przebywa w areszcie śledczym, nie ma możliwości podjęcia pracy, nie posiada jakiegokolwiek majątku. Oświadczył, że ciąży na nim obowiązek alimentacyjny na rzecz córki. Przed osadzeniem w areszcie skarżący prowadził samodzielne gospodarstwo domowe, dochody osiągane z prac dorywczych – według jego oświadczenia - wystarczały jedynie na pokrycie alimentów i lekarstw.
Rozpoznając przedmiotowy wniosek o przyznanie prawa pomocy należy wskazać, że w myśl art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 245 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie m.in. adwokata przysługuje osobie fizycznej, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Instytucja prawa pomocy ma służyć osobom, którym brak środków utrudnia lub uniemożliwia dostęp do sądu.
Oceniając przedłożony przez skarżącego wniosek o przyznanie prawa pomocy stwierdzono, że skarżący spełnia przesłanki z ww. art. 246 § 1 pkt. 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, gdyż wykazał, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Skarżący nie uzyskuje żadnego dochodu, od kilku lat przebywa w areszcie śledczym, nie posiada żadnego majątku, oszczędności.
W świetle powyższego, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1, art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 wyżej cytowanej ustawy- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowiono jak w sentencji.