Uzasadnienie
W piśmie z 2 września 2016 r. M. P. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...] sierpnia 2016 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy R. z dnia 27 czerwca 2016 r. w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na usunięcia drzewa
Sekretariat Wydziału IV w piśmie z dnia 10 listopada 2016 r. przesłał Skarżącej odpis zarządzenia Przewodniczącej Wydziału IV z 29 września 2016 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 200 zł, w terminie 7 dni od otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi.
Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wezwanie to doręczono Skarżącej w dniu 15 listopada 2016 r.
W dniu 25 listopada 2016 r. M. P. uiściła wpis od skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 – zwaną dalej Ppsa) Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby (...) uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Zgodnie zaś z art. 220 § 3 Ppsa Sąd odrzuca skargę gdy pomimo wezwania nie uiszczono należnego wpisu.
Z powyższych przepisów wynika, że ustawodawca przewidział termin 7 dni na wykonanie zarządzenia Przewodniczącej Wydziału o wezwaniu do uiszczenia wpisu.
Jak wynika z akt niniejszej sprawy odpis zarządzenia Przewodniczącej Wydziału IV o wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi odebrał dorosły domownik w dniu 15 listopada 2016 r. Wobec tego w świetle art. 72 § 1 Ppsa wezwanie to należy uznać za skutecznie doręczone Skarżącej w tym dniu. Ustawowy termin na uiszczenie wpisu upłynął zatem 22 listopada 2016 r.
Natomiast z akt sprawy wynika, że Skarżąca uiściła wpis od skargi w dniu 25 listopada 2016 r., a więc z uchybieniem wskazanego terminu.
W tym stanie rzeczy na podstawie art. 220 § 3 Ppsa należało orzec jak w pkt 1 sentencji. W pkt 2 orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 Ppsa.