Uzasadnienie
W piśmie z dnia 26 września 2013 r. T. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] sierpnia 2013 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2013 r. w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony.
W imieniu skarżącego skargę podpisał P. B. W piśmie z dnia 17 października 2013 r. do Sądu wpłynęło pismo pełnomocnika skarżącego – r.pr. M. F. stanowiące uzupełnienie skargi. Do tego pisma zostało dołączone pełnomocnictwo do występowania w imieniu skarżącego przed sądami administracyjnymi.
Z uwagi na to, że jak wynika z akt sprawy, osoba która podpisała skargę (pracodawca skarżącego) nie spełnia wymogów o jakich mowa w art. 35 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – zwaną dalej P.p.s.a.) wobec tego w piśmie 4 listopada 2013 r. wezwano adwokata reprezentującego skarżącego do usunięcia braku formalnego skargi poprzez stawienie się w siedzibie Sądu i podpisanie skargi, bądź nadesłanie podpisanego jej egzemplarza, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi.
Jak wynika z akt sprawy powyższe wezwanie doręczono profesjonalnemu pełnomocnikowi w dniu 12 listopada 2013 r. Termin do uzupełnienia braku formalnego upłynął 19 listopada 2013 r.
W piśmie z dnia 18 listopada 2013 r. profesjonalny pełnomocnik złożył do akt sprawy skargę lecz podpisaną przez P. B., a więc przez pełnomocnika, który nie spełnia wymogów z art. 35 § 1 P.p.s.a. Nie można zatem uznać, że został usunięty brak formalny skargi.
Na marginesie podkreślić należy, że również Sąd nie mógł potraktować pisma profesjonalnego pełnomocnika skarżącego z dnia 17 października 2013 r. zatytułowanego uzupełnienie skargi jako pisma sanującego brak podpisu skarżącego na oryginale skargi. Byłoby to bowiem możliwe jedynie w przypadku, gdyby zostało ono złożone w terminie do wniesienia skargi, który upłynął w dniu 30 września 2013 r.
Stwierdzić należy, że niepodpisanie skargi przez skarżącego lub osobę odpowiednio umocowaną i spełniającą wymogi o jakich mowa w art. 35 § 1 P.p.s.a., uniemożliwia nadanie sprawie dalszego biegu, wobec czego na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł jak w sentencji postanowienia.
W pkt 2 sentencji orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.