Uzasadnienie
N. H. w skardze do Sądu na decyzję z [...] czerwca 2013 r. Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy, zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
W uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżąca podniosła, że spełnia wszystkie przesłanki umożliwiające uzyskanie zezwolenia na pobyt czasowy. Zaś powrót do kraju ojczystego ([...]) z uwagi na panującą tam sytuację, grozi niebezpieczeństwem i spowoduje szkodę majątkową po stronie skarżącej.
Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców w odpowiedzi na skargę nie zajął stanowiska odnośnie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z zasadą przyjętą w art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) dalej "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania decyzji. Natomiast w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Powyższy przepis wskazuje na dwie przesłanki warunkujące wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia, a mianowicie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Katalog tych przesłanek jest zamknięty i na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, Sąd nie bada zasadności samej skargi.
Podkreślenia wymaga, że strona, która żąda "ochrony tymczasowej" jest zobowiązana do uzasadnienia w przekonujący sposób, że wystąpiła co najmniej jedna z przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Oczywiście, na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Sąd powinien wziąć pod rozwagę wszelkie okoliczności, jednak przyjęcie takiego poglądu nie może prowadzić do całkowitego zwolnienia strony z podania jakichkolwiek przyczyn mających uzasadniać wstrzymanie wykonania i w konsekwencji do przerzucania w całości ciężaru wskazania tych przesłanek na sąd administracyjny. Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie stanowi wymogu formalnego, lecz jest materialnoprawną argumentacją wniosku. Dlatego treść uzasadnienia wniosku nie podlega badaniu pod względem formalnym i ewentualnemu wezwaniu do jego uzupełnienia, natomiast jest oceniana z punktu widzenia zasadności wniosku.
Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że przedmiotowy wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem skarżąca nie wskazała okoliczności, które pozwalałyby przyjąć, że wykonanie zaskarżonego aktu może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Taką okolicznością nie jest ewentualne wydalenie skarżącej z Polski, gdyż odmowa udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na pobyt czasowy nie wywołuje bezpośrednio takiego skutku. Wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej może nastąpić dopiero wskutek rozstrzygnięć podejmowanych w odrębnych postępowaniach.
Zamierzonego skutku nie może odnieść również argument, iż skarżąca spełnia przesłanki do udzielenia jej zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Polski. Argument ten służy zakwestionowaniu samej decyzję, co na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zmierzałoby do badania zasadności samej skargi. Wyraźnie należy zaakcentować, że na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji niedopuszczalna jest sądowa ocena legalności zaskarżonego aktu administracyjnego.
W konsekwencji Sąd uznał, że okoliczności podniesione we wniosku nie wskazują, że wykonanie zaskarżonej decyzji może doprowadzić do tak dalece idących skutków, by zasadne było udzielenie skarżącemu ochrony tymczasowej i na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.