Uzasadnienie
Skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na wskazane w sentencji postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Następnie pismem z [...] września 2017 r. skierowała do Sądu wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, argumentując, że jego wydanie stało się już powodem wydania decyzji o odmowie ustalenia warunków zabudowy, która została jednak zaskarżona. To z kolei może spowodować, że postępowanie w przedmiocie wydania warunków zabudowy zostanie zakończone, zanim zostanie dokonana ocena prawidłowości działania Ministra.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, a na mocy art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu skargi sądowi przez organ, to wyłącznie sąd staje się właściwy do rozpoznania przedmiotowego wniosku, a postanowienie w tym przedmiocie może zostać wydane na posiedzeniu niejawnym (art. 61 § 5 p.p.s.a.)
Rozpoznając przedmiotowy wniosek w ramach przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. stwierdzić należy, że nie może on zostać uwzględniony. Należy bowiem zauważyć, że w doktrynie i orzecznictwie sądowoadministracyjnym został utrwalony pogląd, iż przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie.
Natomiast w niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest postanowienie o odmowie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy. Nie przyznaje ona stronie uprawnień, ani nie nakłada na nią żadnych obowiązków. Okoliczność ta, niezależnie od argumentacji zawartej we wniosku, nie zezwala na zastosowanie w sprawie instytucji ochrony tymczasowej.
Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.