Uzasadnienie
[...] S.A. z siedzibą w [...] (dalej: "skarżąca") pismem z dnia 8 sierpnia 2018 r. wniosła skargę na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] czerwca 2018 r. utrzymującą w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] marca 2018 r., odmawiającą uwzględnienia wniosku skarżącej o wyłączenie informacji z udostępnienia w części dotyczącej:
- - ilości wytworzonych odpadów w 2017 r. i 2018 r.;
- - dokumentacji fotograficznej magazynowanych odpadów;
- - informacji o czasie poszczególnych elementów linii produkcyjnej.
W skardze zawarty również został wniosek o "wstrzymanie wykonania czynności udostępnienia informacji objętej skargą".
Skarżąca podniosła, że dostęp do tak szczegółowych informacji, dot. ilości wytwarzanych odpadów, pozwoliłby ustalić konkurencji aktualne oraz zrealizowane moce produkcyjne zakładu recyklingu akumulatorów w [...] oraz wartość pozyskiwanego przez skarżącą ołowiu do produkcji nowych akumulatorów. Przełożyłoby się to ma możliwość ustalenia rentowności produkcji, a tym samym konkurencyjność skarżącej na rynku producentów akumulatorów. Według skarżącej wartość użytych do produkcji akumulatorów (w tym pozyskanych z recyklingu) jest jedną z najistotniejszych tajemnic każdego producenta akumulatorów, bowiem umożliwia poznanie kosztów jednostkowych końcowego produktu, a przez to konkurencyjności przedsiębiorstwa.
Zdaniem skarżącej również dokumentacja fotograficzna obrazuje realizowane moce produkcyjne skarżącej oraz daje ilościowo-jakościową podstawę do analizy jego kondycji. Przekłada się to na możliwości ustalenia rentowności, strategii i ewentualnych przyszłych zachowań na rynku skupu zużytych akumulatorów. Skarżąca obawia się, że udostępnienie przedmiotowych danych, stanowiących w jej ocenie tajemnicę przedsiębiorstwa, osobom trzecim, może zostać wykorzystane do szkodzenia spółce.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302), zwanej dalej "ppsa", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.
Jednakże art. 61 § 3 ppsa stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 ppsa, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji powołana została do tymczasowej ochrony przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłaby dla strony wywołać taka decyzja, zanim zostanie zbadana przez sąd administracyjny pod kątem legalności. Okoliczności przemawiające za wstrzymaniem decyzji powinna przedstawić w pierwszej kolejności wnioskująca strona, jednak sąd administracyjny zasadność jej wniosku bada z uwzględnieniem argumentów nie tylko w nim podniesionych, ale także w aspekcie całokształtu okoliczności sprawy. Sąd ma bowiem obowiązek uwzględniać z urzędu fakty przemawiające za uwzględnieniem lub odmową wstrzymania wykonania aktu lub czynności (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 grudnia 2006 r. o sygn. akt II OZ 1352/06, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl; T. Woś, w: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, red. T. Woś, Warszawa 2011, s. 436 oraz cyt. tam orzecznictwo i literaturę; M. Bogusz, Glosa do postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 marca 2005 r. o sygn. akt II OZ 155/05, "Gdańskie Studia Prawnicze – Przegląd Orzecznictwa" 2006, nr 1, s. 12-15).
Należy podkreślić, że przedmiotem analizowanego postępowania jest kwestia udostępnienia informacji o stanie i ochronie środowiska. Skarżąca zwróciła się o zastrzeżenie informacji przedłożonych w trakcie kontroli zakładu [...] S.A. z siedzibą w [...] Oddział Produkcyjny w [...], przeprowadzonej w dniach [...] lutego – [...] marca 2018 r. przez Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w [...]. Organy prowadzące postepowanie uznały, że brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku w części dotyczącej:
- - ilości wytworzonych odpadów w 2017 r. i 2018 r.;
- - dokumentacji fotograficznej magazynowanych odpadów;
- - informacji o czasie poszczególnych elementów linii produkcyjnej.
Zdaniem zaś skarżącej udostępnienie tych informacji może skutkować ujawnieniem np. konkurencji (osobom trzecim) danych stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa.
Należy podkreślić, że odmowa uwzględnienia wniosku o wyłączenie informacji z udostępnienia w części oznacza, że mogłoby nastąpić ujawnienie danych, które skarżąca uważa za tajemnicę przedsiębiorstwa i które w jej ocenie, nie podlegają udostępnieniu na podstawie przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w jego ochronie oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2017 r., poz. 1405). W ocenie Sądu niewstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skutkowałoby tym, że zanim sprawa zostanie rozpoznana merytorycznie przez sąd, mogłoby dojść do ujawnienia kwestionowanych danych.
Tym samym należy uznać, że spełniona została przesłanka warunkująca możliwość zastosowania ochrony tymczasowej, tj. zachodzi niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Udostępnienie bowiem informacji jest czynnością nieodwracalną, tj. taką, której następstw nie można odwrócić (zob. Uniwersalny słownik języka polskiego, pod red. S. Dubisza, Warszawa 2008). Podkreślić bowiem należy, że nie istnieje możliwość cofnięcia czynności zapoznania się z jakąś informacją, materią, gdyż jest to czynność skończona, po dokonaniu której istnieje stan poznania.
Wobec powyższego, należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez sąd.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji postanowienia. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ppsa, orzekł jak w sentencji postanowienia.