Uzasadnienie
W piśmie z dnia 17 lipca 2015 r. [...] sp. z.o.o. z siedzibą w W., reprezentowana przez adwokata, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] czerwca 2015 r., nr [...], którą uchylono decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2014 r. o ustaleniu odszkodowania za działki nr [...], [...], [...], [...], [...] położone w R. w związku z ich przejściem z mocy prawa na własność Skarbu Państwa oraz przekazano sprawę organowi I. instancji do ponownego rozpatrzenia.
Sąd w piśmie z dnia 25 sierpnia 2015 r. przesłał pełnomocnikowi skarżącej spółki odpis zarządzenia Przewodniczącej Wydziału IV z 21 sierpnia 2015 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 200 zł, w terminie 7 dni od otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi.
Ponadto wezwano pełnomocnika skarżącej do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie 2 egzemplarzy odpisów skargi, złożenia pełnomocnictwa do działania w imieniu skarżącej przed sądami administracyjnymi oraz złożenia dokumentu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi, w terminie 7 dni od otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi.
Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wezwania te zostały doręczone pełnomocnikowi skarżącej w dniu 2 września 2015 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – zwaną dalej Ppsa) sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Natomiast art. 220 § 3 Ppsa nakazuje by skargę, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, sąd odrzucił.
Z akt sprawy wynika, że mimo prawidłowego doręczenia wezwania, pełnomocnik skarżącej spółki nie uzupełnił braków formalnych skargi. Również z informacji Oddziału Finansowo – Budżetowego Sądu z 23 września 2015 r. wynika, że wpis od skargi nie został uiszczony.
W tym stanie rzeczy na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 oraz art. 220 § 3 powołanej ustawy Ppsa, należało orzec jak sentencji.