Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] listopada 2003r, po rozpatrzeniu odwołania D. S., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymało w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] marca 2003r. ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie jednorodzinnego budynku mieszkalnego z wbudowanym garażem, na działce nr ew [...], w obrębie [...], położonej przy ul. [...] w. W. W uzasadnieniu decyzji podano, że stosownie do treści art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) podstawą prawną decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest plan zagospodarowania przestrzennego uchwalony dla danego obszaru. Dla obszaru objętego inwestycją obowiązuje Miejscowy plan ogólny zagospodarowania przestrzennego W., zatwierdzony uchwałą Rady Miasta W. Nr [...] z dnia [...] września 1992r. (opubl.w Dz. Urz.
Woj. [...] z 1992r. Nr [...], poz. [...]). Zgodnie z ustaleniami planu działka nr [...], na której inwestor zamierza realizować inwestycję, położona jest w obszarze oznaczonym symbolem planistycznym [...] o funkcji mieszkaniowo-usługowej. Zdaniem organu odwoławczego zaskarżona decyzja jest zgodnayistaleniami planu miejscowego oraz przepisami ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym i ustaw szczególnych. Stosownie do treści art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie jest zgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Stosownie do art. 46 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym dla tego samego terenu decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu można być wydana więcej niż jednemu wnioskodawcy, a to oznacza, że podmiot występujący o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie musi wykazać się tytułem prawnym do objętego wnioskiem terenu inwestycji.
Poza tym organ odwoławczy podniósł, iż z treści art. 46 ust.3 cyt. wyżej ustawy wynika, iż dopiero na etapie pozwolenia na budowę inwestor musi wykazać tytułem prawnym do terenu inwestycji oraz uzyskać zgodę sąsiada. Pozwolenie na budowę jest wydawane w odrębnym postępowaniu administracyjnym w formie decyzji, od którego służy odwołanie do wojewody. Wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu nie przesądza o pozwoleniu na budowę, nie przyznaje jakichkolwiek uprawnień inwestorowi w stosunku do terenu inwestycji, nie narusza prawa własności właścicieli tego terenu, sąsiadów, bądź też jakichkolwiek osób trzecich.
W skardze wniesionej na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego D. S. przede wszystkim kwestuje właściwość Prezydenta W. do wydania w pierwszej instancji decyzji z dnia [...] marca 2003r.ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu na wniosek B. A. Poza tym, podniósł, iż w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Kolegium powołało się na przepisy prawa miejscowego obowiązującego na terenie dzielnicy [...], który dotyczy innego terenu inwestcji. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania administracyjnego w tej sprawie.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Nadto wyjaśniło, iż postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2004r. ([...]) sprostowało omyłkę błędnej nazwy dzielnicy, podając przy tym, iż decyzja Kolegium została podjęta na podstawie planu obowiązującego w dacie jej wydania.
W piśmie procesowym z dnia 15 lutego 2005r. D. S. wniósł o oddalenie wniosku o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu z powodu nie uregulowanego stanu własności nieruchomości. W Sądzie Rejonowym dla W. (sygn. akt [...]) toczy się postępowanie o zasiedzenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonych aktów, przy czym stosownie do treści art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) nie jest związany zarzutami i granicami skargi. Oznacza to, że kontrolując legalność zaskarżonego aktu, Sąd bierze pod uwagę wszelkie okoliczności mające wpływ na ocenę zgodności prawem zaskarżonego aktu.
Na wstępie należy zauważyć, że w niniejszej sprawie wniosek o wydanie decyzji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania złożony został przez B. A. w dniu [...] października 2002r., a więc pod rządami uchylonej już obecnie ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999r. Nr 15, poz. 139 ze zm.). Z dniem 11 lipca 2003r. weszła w życie ustawa z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003r. Nr 80, poz. 717), której przepis art. 85 ust. 1 stanowi, iż do spraw wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem, wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe.
Z uwagi zatem na fakt, iż sprawa, której przedmiotem był wniosek B. A., nie została ostatecznie zakończona do dnia wejścia w życie powołanej ustawy, stosować do niej należy przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Przechodząc więc na grunt przepisów tej ustawy należy wskazać, iż zgodnie uregulowaniem z przyjętym przez ustawodawcę w art. 67 ust. 1, obowiązujące w dniu wejścia w życie tej ustawy miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego utraciły moc z dniem 1 stycznia 2003 roku. Ważność tych planów, jak stanowi ust. la wymienionego artykułu, mogła być przedłużona o jeden rok, tj. do 1 stycznia 2004 roku, o ile w terminie do 1 stycznia 2003 roku rada gminy uchwaliła studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego i przystąpiła do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo jego zmian.
Zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji zostały wydane po dniu [...] stycznia 2003 roku. Zatem z uwagi na treść powołanego powyżej ust. 1 i ust. la art. 67 ustawy z dnia 7 lipca 1944r. o zagospodarowaniu przestrzennym rozważenia wymaga kwestia - obowiązywania Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego W., zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta W. Nr [...] z dnia [...] września 1992r. (opubl. Dz. Urz. Woj. [...]. z 1992r. Nr [...], poz. [...]) w dacie orzekania przez organy orzekające obu instancji.
Wypada w tym miejscu przypomnieć, iż stosownie do zasady praworządności (legalności), określonej w art. 6 kpa, organy administracji publicznej mają obowiązek działać na podstawie obowiązujących przepisów prawa. W niniejszej sprawie obowiązkowi temu uchybił zarówno organ pierwszej instancji, jak również organ odwoławczy.
Z ustaleń poczynionych przez Sąd w toku postępowania sądowego wynika, iż o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania terenu osiedla Z. dzielnicy [...], na którym położony jest teren objęty planowaną inwestycją, Rada miasta W. podjęła Uchwałę Nr [...] w dniu [...] maja 2004r. Oczywistym zatem jest, iż Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego W., zatwierdzony uchwałą Rady Miasta W. Nr [...] z dnia [...] września 1992r. utracił moc obowiązującą z dniem 1 stycznia 2003 roku, albowiem nie został spełniony warunek z art. 67 ust.la ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Uchwała o przystąpieniu do sporządzenia planu lub zmiany planu powinna być bowiem podjęta najpóźniej do dnia 1 stycznia 2003 roku. Oznacza to, że w dacie wydania rozstrzygnięć przez organy orzekające obu instancji nie było miejscowego planu zagospodarowania dla terenu objętego wnioskiem inwestora, mogącego stanowić podstawę ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.
Zauważyć należy, iż w myśl 40 ust. 1 tej ustawy ustalenie warunków zabudowy następuje w drodze decyzji, na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku planu, z zastrzeżeniem art. 13 ust.l, na podstawie przepisów szczególnych. Ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu w razie braku planu zagospodarowania przestrzennego, jak to miało miejsce w niniejszej sprawie, następuje w trybie określonym w art. 44 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, przy czym ustawodawca postawił wymóg, iż w tym przypadku decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu przygotowuje osoba posiadająca uprawnienia urbanistyczne (art. 40 ust.2).
Biorąc pod uwagę powyższe wywody należy uznać, iż zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji zostały wydane z naruszeniem wskazanych powyżej przepisów prawa materialnego oraz procesowego i dlatego należało wyeliminować je z obrotu prawnego.
Chybiony jest zarzut skargi, kwestionujący kompetencję Prezydenta W. do wydania w pierwszej instancji decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Właściwość organów administracji publicznej określa przepis art. 40 ust. 3 cyt. wyżej ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, stanowiący, iż decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu, wydaje wójt, burmistrz albo prezydent miasta. Zaś organem drugiej instancji rozpatrującym odwołania od decyzji wydanej przez ww. organy jest w myśl art. 17 pkt 1 kpa samorządowe kolegium odwoławcze.
W odniesieniu do żądania skarżącego zawartego w piśmie procesowym z dnia 15 lutego 2005r. należy wyjaśnić, iż w postępowaniu o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu inwestor nie musi wykazać się tytułem prawnym do terenu, na którym przewiduje realizację wnioskowanej inwestycji. Dlatego też żądanie uchylenia zaskarżonej decyzji z powodu toczącego się sporu o własność terenu działki, na której ma być zrealizowana zamierzona inwestycja, nie mogło znaleźć aprobaty.
Okoliczność ta może być podnoszona dopiero na etapie pozwolenia na budowę, na co zresztą zwrócił uwagę organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2O02r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Na podstawie art. 152 cyt. ustawy orzeczono, iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.