Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2015 r., Nr [...] Szef Urzędu Do Spraw Cudzoziemców utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2015r., Nr [...], orzekającej o odmowie udzielenia cudzoziemcowi – obywatelowi Republiki [...], panu G. M., zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i oceny prawne.
W dniu 1 października 2014 r. pan G. M. wystąpił do Wojewody [...] z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z uwagi na zamiar podjęcia pracy.
Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r. Nr [...] odmówił udzielenia cudzoziemcowi wnioskowanego zezwolenia stwierdzając, że we wniosku o udzielenie przedmiotowego zezwolenia cudzoziemiec zamieścił fałszywe informacje dotyczące jego karalności.
Od powyższej decyzji organu I instancji, cudzoziemiec złożył odwołanie podnosząc, że błędne zaznaczenie rubryki na str. 9 wniosku w części D pkt XII wynikało z jego niewiedzy i braku roztropności a nie złej woli, czy chęci ukrycia czegokolwiek przed urzędem.
Szef Urzędu Do Spraw Cudzoziemców decyzją z dnia [...] lipca 2015 r., Nr [...], utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2015r., Nr [...]. Uzasadniając ww. rozstrzygnięcie organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 100 ust. 1 pkt 5 lit. a ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach zezwolenia na pobyt czasowy odmawia się cudzoziemcowi, gdy postępowaniu w sprawie udzielenia mu zezwolenia na pobyt czasowy złożył on wniosek zawierający nieprawdziwe dane osobowe lub fałszywe informacje lub dołączył do niego dokumenty zawierające takie dane lub informacje. W toku postępowania przed organem I instancji, ustalono, że cudzoziemiec figuruje w Krajowym Rejestrze Karnym jako osoba karana oraz w systemie informatycznym KSIP (pismo Komenda Wojewódzka Policji w [...] z dnia 10 grudnia 2014 r., informujące że Zamiejscowy Wydział Karny w [...] Sądu Rejonowego w [...] wyrokiem z dnia [...] września 2013r. sygn. akt [...] skazał cudzoziemca z art. 178a § 2, art. 33 § 3, art. 42 § 2 k.k. i wymierzył grzywnę w wysokości 70 stawek dziennych oraz orzeczono wobec cudzoziemca środek karny w postaci zakazu prowadzenia rowerów na okres 1 roku.) W ww. piśmie wskazano, że cudzoziemiec znany jest sąsiadom i w miejscu zamieszkania posiada opinię pozytywną.
W związku z powyższym nie można jednoznacznie określić, że w chwili obecnej nie zachodzą okoliczności określone w art. 109 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, tj. wjazd i pobyt cudzoziemca na terytorium RP nie stanowią zagrożenia dla obronności lub bezpieczeństwa państwa albo ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego.
Organ odwoławczy wskazał, że w sprawie istotny jest fakt, że we wniosku z dnia o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy w odpowiedzi na pytanie czy cudzoziemiec był karany sądownie na terytorium RP, zainteresowany zaznaczył odpowiedź: "Nie". Cudzoziemiec miał świadomość konsekwencji złożenia wniosku zawierającego nieprawdziwe dane osobowe lub fałszywe informacje, a także zeznania nieprawdy lub zatajenia prawdy w postępowaniu o udzielenie zezwolenia. Fakt, że cudzoziemiec w dniu 31 października 2013 r. wykonał karę grzywny wynikającą ze wspomnianego wyroku, oznacza, iż pan G. M. w chwili składania przedmiotowego wniosku miał świadomość, że był karany sądownie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Stan faktyczny, w ocenie organu, nie wskazuje aby w przypadku cudzoziemca zachodziła oczywista omyłka przy wypełnianiu wniosku. Organ wyjaśnił, iż wypełnienie formularza wniosku zgodnie z prawdą, jest istotne i warunkuje kierunek prowadzonego postępowania dowodowego, zmierzającego m.in. do stwierdzenia, czy wobec cudzoziemca nie zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 100 ust. 1 pkt 5 lit. a ustawy o cudzoziemcach, tj. czy dalszy pobyt cudzoziemca na terytorium Polski nie stanowi zagrożenia dla obronności lub bezpieczeństwa państwa albo ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. W ocenie organu, ta właśnie przesłanka została spełniona w niniejszej sprawie, a zatem wobec cudzoziemca zachodzi obligatoryjna przesłanka do odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy.
Na powyższą decyzję organu odwoławczego skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył G. M. (dalej również "Skarżący") wnosząc o uchylenie decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lipca 2015r. Uzasadniając skargę, wskazał że pozostawał w przeświadczeniu, iż jego skazanie zatarło się. Nie miał zatem świadomości, że wypełnił wniosek w sposób nieprawidłowy.
Podczas rozprawy, która odbyła się w dniu 24 listopada 2015 r., Skarżący wyjaśnił, że gdy w 2013 r. złożył wniosek wskazując że nie był karany, został wezwany do sprostowania podanych informacji i uzyskał pozytywną decyzję.
W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu Do Spraw Cudzoziemców wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (jedn. tekst Dz. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi, jak i prawem procesowym.
Stosownie do art. 145 § 1 art. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. z 2012 r. poz. 270 z zm.- dalej: p.p.s.a.), Sąd uwzględnia skargę tylko wówczas, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (1a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (1 b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (1c), a także wówczas, gdy stwierdza nieważność decyzji (postanowienia) z przyczyn określanych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach bądź z tych przyczyn stwierdza wydanie decyzji (postanowienia) z naruszeniem prawa.
Ponadto, co wymaga podkreślenia, w myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny I instancji rozstrzyga sprawę w granicach sprawy administracyjnej, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Niezwiązanie sądu administracyjnego granicami skargi oznacza, że sąd ma obowiązek rozpatrzyć sprawę rozstrzygniętą zaskarżoną decyzją z punktu widzenia zgodności z prawem całego postępowania administracyjnego, a podstawę orzekania przez ten sąd stanowi cały materiał dowodowy zgromadzony przez organy administracji w toku całego prowadzonego w danej sprawie postępowania, gdyż zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd rozpoznaje sprawę na podstawie akt sprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny, kierując się tymi przesłankami i badając zaskarżoną decyzję w granicach określonych przepisami powołanych wyżej ustaw, stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie.
Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Szefa Urzędu Do Spraw Cudzoziemców, utrzymująca w mocy decyzję Wojewody [...], orzekającej o odmowie udzielenia cudzoziemcowi – obywatelowi Republiki [...], panu G. M., zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
Podstawę materialnoprawną wskazanej decyzji stanowił przepis art. 100 ust. 1 pkt 5 lit. a ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U z 2013 r., poz. 1650 ze zm.), w myśl którego udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy odmawia się cudzoziemcowi, gdy w postępowaniu w sprawie udzielenia mu zezwolenia na pobyt czasowy złożył on wniosek zawierający nieprawdziwe dane osobowe lub fałszywe informacje lub dołączył do niego dokumenty zawierające takie dane lub informacje.
Analogiczny przepis – w art. 57 ust. 1 pkt 6 lit a – zawierała ustawa o cudzoziemcach z dnia 13 czerwca 2003 r. (Dz. U Nr 128, poz. 175 ze zm.). W orzecznictwie zgodnie przyjmuje się, że regulację zawartą w art. 57 tej ostatniej ustawy traktować należało jako część katalogu przesłanek negatywnych, których wystąpienie powoduje obligatoryjnie odmowę udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Podobny katalog zawarty został w art. 100 ust. 1 analizowanej ustawy.
Niewątpliwie w toku postępowania w przedmiocie udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony ocenia się wszelkie okoliczności, które mogą wskazywać, że pobyt cudzoziemca na terytorium RP jest uzasadniony, a także te, które mogą uzasadniać odmowę udzielenia zezwolenia na zamieszkanie. A zatem, nawet jeżeli cudzoziemiec spełni pozytywne przesłanki uzasadniające udzielenie zezwolenia na zamieszkanie, może się okazać, iż udzielenie tego zezwolenia jest niedopuszczalne z uwagi na wystąpienie przesłanek, o których mowa w art. 100 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach.
W tym miejscu wskazać również należy, że w oparciu o przepis art. 57 ust. 1 pkt 6 lit a poprzednio obowiązującej ustawy o cudzoziemcach, w orzecznictwie wykształcił się pogląd, który Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela, że wykładnia przepisu art. 57 ust. 1 pkt 6 ustawy o cudzoziemcach nie może prowadzić do takiej konkluzji, według której złożenie wniosku w postępowaniu o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony zawierającego jakiekolwiek nieprawdziwe informacje, obligatoryjnie powinno powodować wydanie decyzji odmownie rozstrzygającej zgłoszone żądanie (vide wyrok NSA z dnia 12 marca 2008 r. sygn. II OSK 125/07; wyrok NSA z dnia 28 marca 2007 r. sygn. II OSK 488/06, wyrok NSA z dnia 25 lipca 2007 r., sygn. akt II OSK 1169/06). Pogląd ten, z uwagi na analogiczne unormowanie zawarte w obecnie obowiązującej ustawie, nie stracił na aktualności.
W przedmiotowej sprawie zasadnicze znaczenie ma fakt, iż organ nie ocenił należycie wagi przypisanego skarżącemu uchybienia, dotyczącego wskazania, że nie był on karany oraz nie uwzględnienie braku świadomości po stronie skarżącego, że zatarcie skazania jeszcze nie nastąpiło.
Zauważyć bowiem należy, że skarżący w sposób klarowny wyjaśnił przesłanki, dla których uznał, że zatarcie skazania w jego przypadku już nastąpiło. Było to efektem błędnych obliczeń, od kiedy zatarcie skazania liczyć należy. Wskazał również, że błędne przeświadczenie w tym względzie wynikało ze zmiany stanu prawnego, jaki nastąpił od dnia popełnienia przez skarżącego czynu zabronionego.
W ocenie Sądu powyższe wyjaśnienia zawarte w odwołaniu, wykluczają możliwość uznania, iż skarżący zeznał nieprawdę, czy podał fałszywe informacje odnośnie jego karalności. Pomyłka w zakresie przepisów znajdujących zastosowanie, czy też liczenia terminu zatarcia skazania, w sytuacji gdy skarżący nie ma wykształcenie prawniczego, jest zdaniem Sądu, zupełnie naturalna.
Podkreślenia wymaga, że odmowa udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony z powodu wskazania przez cudzoziemca nieprawdziwych danych, czy fałszywych informacji jest uzasadniona wówczas, gdy informacja była nieprawdziwa, mogła mieć znaczenie w sprawie i została przekazana przez cudzoziemca ze świadomością jej nieprawdziwości. Nie można bowiem – na co wskazano już powyżej – przyjąć, że złożenie wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony zawierającego jakiekolwiek nieprawdziwe informacje, obligatoryjnie powinno powodować wydanie decyzji odmownie rozstrzygającej zgłoszone żądanie (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 30 stycznia 2012 r., sygn. akt V SA/Wa 2270/11, LEX 1146180)
W niniejszej sprawie sytuacja taka nie miała miejsca. Przyczyną wskazania nieprawdy nie była bowiem chęć wprowadzenia organu w błąd, ale pomyłka, której popełnienie nie może narażać skarżącego na tak daleko idące konsekwencje.
Co do znaczenia informacji podanych we wniosku, które okazały się być nieprawdziwe, wskazać natomiast należy, że organ twierdzi, iż informacja w zakresie karalności cudzoziemca ma na tyle istotne znaczenie, że okoliczność ta wpływa na ocenę czy cudzoziemiec może stanowić zagrożenie dla obronności czy bezpieczeństwa Rzeczypospolitej. Nie polemizując z tym stanowiskiem co do zasady, wskazać jednak należy, że oceniając te przesłanki organ winien mieć na uwadze każdorazowo okoliczności konkretnej sprawy. A w sprawie niniejszej mieć należy na uwadze w szczególności charakter czynu zabronionego jakiego dopuścił się cudzoziemiec. Mianowicie czyn ten stanowił wykroczenie, tj. jazdę na rowerze w stanie nietrzeźwości. Dokonywanie zatem na tej podstawie oceny, że skarżący mógłby stanowić zagrożenie dla RP jest co najmniej, w ocenie Sądu, nieadekwatne do popełnionego czynu. Nadto trzeba mieć na uwadze, że cudzoziemiec niezwłocznie zapłacił nałożoną na niego grzywnę, co świadczy o woli dokonania zadośćuczynienia za popełniony czyn.
Nie bez znaczenia, zdaniem Sądu, jest również okoliczność że skarżący całe niemal swoje życie ma związane z Polską, gdzie przebywa od drugiego roku życia, studiuje, pracuje, gdzie mieszka jego najbliższa rodzina. Uniemożliwienie skarżącemu pobytu w Polsce, z uwagi na omyłkowe podanie w kwestionariuszu nieprawdziwych informacji, nie zasługuje zdaniem Sądu na aprobatę.
Rozstrzygając sprawę ponownie organ winien mieć zatem na uwadze przedstawioną powyżej interpretację art. 100 ust. 1 pkt 5 lit a ustawy o cudzoziemcach oraz rozważania Sądu odnośnie przyczyn determinujących treść podanych przez cudzoziemca informacji, dotyczących jego karalności.
W świetle powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wobec naruszenia przez organ I jak i II instancji prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.