Uzasadnienie
W piśmie z dnia 1 grudnia 2014 r. [...] sp. z o.o. z siedzibą w B. wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z [...] października 2014 r., nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. ustalającą wymiar kary biegnącej za magazynowanie odpadów z naruszeniem warunków dotyczących sposobu ich magazynowania.
W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, uzasadniając, że budowa przez skarżąca składowiska odpadów zawierających azbest została wpisana do harmonogramu strategicznych zadań inwestycyjnych w gospodarce odpadami w Planie gospodarki odpadami województwa [...]. Zdaniem skarżącego natychmiastowe wykonanie decyzji uniemożliwi realizację planu, co przyniesie znaczną i nieodwracalna szkodę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie, z racji na charakter zaskarżonej decyzji.
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) Sąd na wniosek skarżącego może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy ustawy.
Podkreślić także należy, że przedmiotem ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania.
Zaskarżona decyzja w niniejszej sprawie nie nadaje się do wykonania, zatem wniosek nie mógł zostać uwzględniony.
Zgodnie z treścią art. 302 ust. 1 ustawy 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r., Nr 25, poz. 150 tj. ze zm.) wojewódzki inspektor ochrony środowiska podejmuje, na podstawie ostatecznych decyzji określających wymiar kary biegnącej, decyzję o wymierzeniu kary. Wobec tego stwierdzić należy, że do wykonania będzie się nadawała dopiero decyzja o wymierzeniu kary, której podstawą jest ostateczna decyzja określająca wymiar kary biegnącej. Zatem zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja określająca wymiar kary biegnącej nie może powodować niebezpieczeństwa wyrządzenia skarżącej znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.
Dlatego na podstawie art. 61 § 3 i § 5 powołanej na wstępie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w sentencji.