Uzasadnienie
V. S. ("skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] czerwca 2015 r. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku jako oczywiście bezzasadny, utrzymującą w mocy decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] kwietnia 2015 r.
Skarga została podpisana przez apl. adw. D. K., jednak nie załączono do niej pełnomocnictwa do reprezentowania skarżącego.
Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału z dnia 24 sierpnia 2015 r. apl. adw. D. K. została wezwana – w terminie siedmiu dni – do nadesłania pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącego przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi; wykazania, że spełnia ona wymogi z art. 35 P.p.s.a. (o którego treści ją pouczono) oraz wskazanie aktualnego adresu do korespondencji skarżącego. Jednocześnie poinformowano ją, że w razie niewykonania w/w wezwania skarżący zostanie wezwany do osobistego podpisania skargi lub nadesłania podpisanego egzemplarza skargi do Sądu.
W odpowiedzi na w/w wezwanie, apl adw. D. K., w piśmie z dnia 4 września 2015 r. poinformowała, że pismem z dnia 12 sierpnia 2015 r. skarga została cofnięta.
Pismem z dnia 9 września 2015 r. Rada do Spraw Uchodźców przesłała oświadczenie cudzoziemca o cofnięciu skargi z dnia 12 sierpnia 2015 r., podpisane przez apl. adw. D. K.. Do oświadczenia o cofnięcie skargi nie załączono pełnomocnictwa.
Zarządzeniem z dnia 8 października 2015 r. wezwano apl. adw. D. K. do wskazania aktualnego adresu o korespondencji skarżącego – w terminie pięciu dni.
W odpowiedzi na to wezwanie, pismem z dnia 20 listopada 2015 r., apl. adw. D. K. stwierdziła, że nie ma kontaktu ze skarżącym i podała ostatni znany jej adres skarżącego w Polsce.
Zarządzeniem z dnia 4 grudnia 2015 r. zwrócono się do organu o wskazanie – w terminie siedmiu dni – adresu zamieszkania lub pobytu skarżącego. Wezwanie doręczono organowi w dniu 11 grudnia 2015 r. (potwierdzenie odbioru, k. 27), ale nie zostało ono przez niego wykonane.
Zarządzeniem z dnia 2 lutego 2016 r. wykonano ponownie zarządzenie z dnia 4 grudnia 2015 r.
Pismem z dnia 25 lutego 2016 r. organ wskazał ostatni, znany mu adres skarżącego.
Zarządzeniem z dnia 3 marca 2016 r. wezwano skarżącego do podpisania skargi oraz potwierdzenia oświadczenia o cofnięciu skargi, zawartego w piśmie z dnia 12 sierpnia 2015 r. – w terminie siedmiu dni – pod rygorem odrzucenia skargi.
Z załączonej do akt koperty wynika, że przesyłka, zawierająca w/w wezwanie została doręczona w trybie art. 73 P.p.s.a. i po raz pierwszy awizowana w dniu 17 marca 2016 r. Następnie awizowano ją powtórnie w dniu 25 marca 2016 r. Ponieważ skarżący nie podjął jej w terminie, przesyłka została zwrócona do Sądu w dniu 4 kwietnia 2016 r. Przesyłka została uznana za skutecznie doręczoną skarżącemu w dniu 31 marca 2016 r.
Sąd zważył co następuje: Skarga na akt organu administracji publicznej składana do wojewódzkiego sądu administracyjnego powinna spełniać określone w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [(Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) – dalej w skrócie: "P.p.s.a."], wymogi formalne. Stosownie do art. 57 § 1 P.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Wymogi, jakim powinny odpowiadać pisma w postępowaniu sądowym, określa art. 46 i art. 47 P.p.s.a. Według art. 46 § 1 pkt 4 P.p.s.a. każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika, a zgodnie z art. 46 § 3 P.p.s.a. do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem.
Z przedstawionego stanu sprawy wynika, że skarżący nie uzupełnił braków formalnych skargi, tj. nie podpisał skargi ani nie potwierdził oświadczenia o cofnięciu skargi.
Wezwanie skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi zostało mu doręczone w dniu 31 marca 2016 r., a siedmiodniowy termin do jego wykonania upłynął bezskutecznie w dniu 7 kwietnia 2016 r.
W tym stanie rzeczy Sąd – na mocy art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. – orzekł jak w sentencji postanowienia.