Uzasadnienie
W piśmie z dnia 6 września 2016 r. Gmina i Miasto Z. wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...], których uchylono decyzję Burmistrza Gminy i Miasta Z. z dnia [...] czerwca 2016 r. i ustalono środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie czterech budynków inwentarskich - chlewni na działkach nr [...] i [...] w miejscowości W..
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej odrzucenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu, gdyż w niniejszej sprawie Miast i Gmina Z. reprezentowana przez Burmistrza, nie jest podmiotem uprawnionym do wniesienia skargi do Sądu Administracyjnego.
Wskazać należy, że zgodnie z art. 50 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 zwaną dalej Ppsa) uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi.
Zarówno w orzecznictwie jak i literaturze ukształtowany jest obecnie pogląd, że organ administracji publicznej, który z mocy przepisów prawa został powołany do rozstrzygania w pierwszej instancji, nie ma uprawnienia do kwestionowania, w trybie wniesienia skargi do sądu administracyjnego, rozstrzygnięcia wydanego przez organ II instancji (por. uchwała siedmiu sędziów NSA z dnia 19 maja 2003 r. sygn. OSP 1/03). Również Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 29 października 2009 r. w sprawie K 32/08 orzekł, że art. 33 i art. 50 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi są zgodne z art. 165 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, również przy takiej interpretacji, która odmawia jednostkom samorządu terytorialnego prawa do uczestniczenia w postępowaniu sądowoadministracyjnym oraz prawa do wnoszenia skarg do sądów administracyjnych w sytuacji, w której organ danej jednostki rozpatrywał sprawę administracyjną i wydał decyzję administracyjną w pierwszej instancji.
W orzecznictwie podkreśla się również, że nie do przyjęcia jest stanowisko, że jednostka samorządu terytorialnego może zajmować różną pozycję – raz organu wydającego decyzję, innym razem strony postępowania – w zależności od etapu załatwiania sprawy (por. postanowienie NSA z dnia 12 kwietnia 2016 r., sygn. akt I OSK 525/16).
W niniejszej sprawie Burmistrz Gminy i Miasta Z. występował w charakterze organu I. instancji – bowiem wydał decyzję z dnia 10 czerwca 2016 r., która następnie została uchylona zaskarżoną decyzją.
W świetle powołanej wyżej argumentacji nie może zostać uwzględniona podnoszona przez Skarżącą argumentacja, że Miasto i Gmina Z. posiada interes prawny do zaskarżenia decyzji SKO, bowiem była jedną ze stron postępowania i jest właścicielem nieruchomości położonych w sąsiedztwie planowanej inwestycji.
W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 Ppsa orzekł jak w sentencji.