Uzasadnienie
W dniu 5 października 2017 r. wpłynęła za pośrednictwem organu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarga P. N., reprezentowanego przez profesjonalnego pełnomocnika będącego radcą prawnym, na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] utrzymującą w mocy własną decyzję z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] o odmowie stwierdzenia nieważności orzeczenia o stopniu niepełnosprawności P. N. wydanego przez Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w B. z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] oraz poprzedzającego go orzeczenia o stopniu niepełnosprawności Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w N. z dnia [...] września 2014 r. nr [...]
Składając skargę profesjonalny pełnomocnik nie dołączył do niej pełnomocnictwa procesowego, z którego wynikałoby umocowanie do wniesienia skargi i występowania w postępowaniu sądowoadministracyjnym w niniejszej sprawie w imieniu skarżącego.
Wobec powyższego zarządzeniem z dnia 6 października 2017 r. Przewodnicząca Wydziału wezwała profesjonalnego pełnomocnika skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi, w terminie siedmiu dni pod rygorem jej odrzucenia, poprzez złożenie pełnomocnictwa procesowego do reprezentowania skarżącego w postępowaniu sądowoadministracyjnym w niniejszej sprawie.
Wezwanie powyższe, wraz ze stosownym pouczeniem o konsekwencjach jego niewykonania, zostało skutecznie doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu 17 października 2017 r. Zatem siedmiodniowy termin do dokonania powyższej czynności bezskutecznie upłynął w dniu 24 października 2017 r.
W odpowiedzi na powyższe wezwanie, pełnomocnik dopiero w dniu 3 listopada 2017 r. (data nadania pisma w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego) nadesłał przy piśmie z dnia 30 października 2017 r. pełnomocnictwo procesowe i wniósł o przywrócenie terminu do jego złożenia, argumentując bardzo poważną chorobą zapalenia krtani, tchawicy i strun głosowych, a późniejsze jeszcze zapalenie oskrzeli i trudności w oddychaniu i mówieniu. Dlatego w ocenie pełnomocnika wniosek zasługuje na uwzględnienie, gdyż uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy. Do pisma tego pełnomocnik załączył poświadczoną za zgodność z oryginałem kopię zwolnienia lekarskiego, z którego wynika, że był on niezdolny do pracy w okresie od 11 października 2017 r. do 27 października 2017 r..
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z treścią art. 86 i art. 87 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.), uchybiony termin, w tym również do wniesienia skargi, należy przywrócić, jeżeli zostaną kumulatywnie spełnione następujące przesłanki: strona wystąpi z wnioskiem o przywrócenie terminu w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, dokonując jednocześnie czynności, dla której określony był termin (w tym przypadku złożenie pełnomocnictwa procesowego), we wniosku zostaną uprawdopodobnione okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu, a uchybienie powoduje dla strony ujemne skutki w zakresie postępowania sądowego.
Brak winy po stronie podmiotu dokonującego lub zamierzającego dokonać określonej czynności procesowej stanowi konieczną, a jednocześnie podstawową przesłankę przywrócenia terminu. Powołane kryterium jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu polega na dopełnieniu obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Oceniając wystąpienie tej przesłanki Sąd przyjmuje obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć zaistniałej przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku.
W niniejszej sprawie wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi w postaci złożenia pełnomocnictwa procesowego został złożony w terminie i pełnomocnik skarżącego uprawdopodobnił brak winy w uchybieniu terminu. Sąd, rozpoznając przedmiotowy wniosek, uwzględnił argumenty pełnomocnika skarżącego, uznając, że wykazane zostało zaistnienie przesłanek, o których mowa w art. 86 § 1 powołanej ustawy.
Z powyższych względów, na podstawie art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.