Uzasadnienie
T. D. i J. D. złożyli na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi na wskazane w sentencji postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] sierpnia 2012 r. Nr [...].
Z treści złożonego na urzędowym formularzu wniosku oraz nadesłanych do Sądu w dniu 3 stycznia 2013 r. dokumentów źródłowych wynika, że skarżący prowadzą wspólne gospodarstwo domowe. Jedynym ich źródłem utrzymania są świadczenia emerytalne w łącznej wysokości 2.607,61 zł netto miesięcznie. Oprócz domu o pow. użytkowej 74 m2 nie posiadają żadnego innego majątku, oszczędności ani przedmiotów wartościowych.
Skarżący wskazali na ponoszone w skali miesiąca wydatki, tj.: opłatę za energię elektryczną (125 zł), opłatę za gaz (50zł), opłatę za wywóz nieczystości (56,87zł), opłatę za wodę (46,34 zł), wywóz śmieci (56,87), roczny koszt opału (3.000 zł), koszt leczenia (380 zł), koszt ubezpieczenia (101,70 zł), opłata za abonament telefoniczny (37,56zł), podatek od nieruchomości (30,67 zł), koszt kredytu konsumpcyjnego zaciągniętego na remont domu (777,49 zł).
Mając powyższe na uwadze należało zważyć, co następuje:
Przyznanie prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady, iż strony ponoszą koszty postępowania związane ze swoim udziałem w sprawie (art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.). Z dyspozycji art. 243 § 1, oraz art. 245 §§ 1-3 p.p.s.a. wynika, że właściwy sąd administracyjny może na wniosek strony, złożony przed wszczęciem postępowania lub w jego toku, przyznać jej prawo pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym. W rozpoznawanej sprawie skarżący wnieśli o zwolnienie ich od kosztów sądowych, a zatem o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym. Warunkiem przyznania prawa pomocy w tym zakresie jest wykazanie przez wnioskodawców, że nie są oni w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).
Ocena okoliczności przedstawionych w złożonym wniosku oraz wynikających z załączonych do niego dokumentów uzasadnia przyznanie wnioskodawcom prawa pomocy w żądanym zakresie. Należy bowiem stwierdzić, że dochód, którym wnioskodawcy dysponują, tj. 2.607.61 zł miesięcznie netto nie pozwala na poczynienie oszczędności, które mogłyby zostać przeznaczone na pokrycie kosztów sądowych, wystarcza bowiem jedynie na pokrycie kosztów bieżącego utrzymania się skarżących.
Same bieżące opłaty ponoszone z tytułu utrzymania domu pomniejszają dochody jakimi dysponują wnioskodawcy o kwotę ok. 1900 zł miesięcznie. Na pokrycie pozostałych kosztów, m.in. kosztów wyżywienia i ubrania wnioskodawcom pozostaje zatem niewielka kwota – ok. 700 zł. Biorąc przy tym pod uwagę aktualny poziom cen dóbr i usług niezbędnych do zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych, jak wyżywienie i ubranie oraz fakt, że skarżący przeznaczają ponad 700 zł miesięcznie na spłatę pożyczki zaciągniętej na remont domu, należy stwierdzić, że dochody skarżących nie pozwalają poczynić niezbędnych oszczędności do granic zabezpieczenia niezbędnych kosztów utrzymania. Nie dysponując w tej sytuacji ani zasobami pieniężnymi ani wartościowymi przedmiotami, skarżący nie są w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku koniecznego utrzymania.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., należało postanowić jak w sentencji.