Uzasadnienie
D. S. zwrócił się do Sądu z wnioskiem z 24 listopada 2016 r. o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika z urzędu. We wniosku oświadczył, że gospodarstwo domowe prowadzi wspólnie z żoną E. S. i córką M. S.. Rodzina mieszka w domu po pow. 200 m2. Wnioskodawca posiada gospodarstwo rolne (4 ha oraz 0,5 ha lasu), siedlisko, dwa samochody ciężarowe i samochód osobowy o łącznej wartości ok. 34.000 zł. Żona skarżącego jest zatrudniona za wynagrodzeniem 2.300 zł. netto, natomiast skarżący z działalności gospodarczej osiąga dochód w kwocie 2.000 zł. miesięcznie D. S. do niezbędnych wydatków zaliczył: koszty utrzymania domu (ogrzewanie -10.000 rocznie, faz – 100 zł mies., energia elektryczna - 200 zł. mies., woda - 50 zł. mies., tv-60 zł. mies., telefony - 300 zł mies.), koszty leczenia 700 zł. mies.
W dniu 4 stycznia 2017 r. wnioskodawca nadesłał do Sądu m. in.: a) wyciąg ze swojego rachunku bankowego za okres od 1 października do 30 grudnia 2016r. (saldo: 14.068,58 zł.) oraz żony za okres od 3 października do 26 grudnia 2016r. (saldo: 15.911.09 zł.), orzeczenie o stopniu niepełnosprawności córki z 3 września 2013 r. oraz kopie faktur wydatków związanych z jej stanem zdrowia, c) kopie faktur za odprowadzanie ścieków, gaz, energię elektryczną.
Stwierdzono, co następuje:
Zdaniem referendarza sądowego skarżący nie wykazał, że posiada żadnych możliwości sfinansowania kosztów postępowania, a przez to nie może zrealizować przysługującego mu prawa do sądu, w związku z tym złożony przez nich wniosek o przyznanie prawa pomocy nie jest uzasadniony.
Zgodnie z art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), dalej jako p.p.s.a. strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej.
Instytucja prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym, która ma gwarantować możliwość realizacji prawa do sądu, wyrażonego w art. 45 ust. 1 Konstytucji RP stanowi odstępstwo od zasady ponoszenia kosztów postępowania przez strony. W związku z tym, że w przypadku przyznania prawa pomocy koszty postępowania sądowego pokrywane są z budżetu państwa, korzystanie z tej instytucji powinno mieć miejsce jedynie w przypadkach uzasadnionych szczególnymi okolicznościami, gdy wnioskodawca rzeczywiście nie posiada żadnych lub wystarczających możliwości sfinansowania kosztów postępowania, a przez to nie może zrealizować przysługującego mu prawa do sądu (art. 246 § 1 powołanej ustawy).
Z informacji przedstawionych przez skarżącego wynika, że uzyskuje on stałe dochody z tytułu działalności gospodarczej (usługi transportowe oraz działalność rolnicza). Żona skarżącego również osiąga stałe dochody. Majątek wnioskodawców, oprócz domu o powierzchni 200 m2, stanowią także grunty rolne o powierzchni 4 ha, grunty leśne o powierzchni 0,5 ha, budynki, maszyny urządzenia rolnicze. Skarżący i jego żona zgromadzili również oszczędności na rachunku bankowym. Powyższe okoliczności są wystarczające do uznania, że D.S. nie jest osobą ubogą, która nie są w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego.
Należy dodać, że w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się jednolicie, że posiadanie majątku, szczególnie nieruchomości o znacznej wartości, w zasadzie wyklucza możliwość zwolnienia od kosztów sądowych (zob. np. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 30 września 2015 r. sygn. I OZ 1071/15 i z dnia 8 września 2015 r. sygn. akt I OZ 1062/15. niepublikowane. dostępne: http://orzeczenia.nsa.gov.pl oraz z dnia 20 października 2004 r. sygn. FZ 454/04, niepublikowane.).
Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 246 § 1, art. 258 § 1 i § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.