Uzasadnienie
Uchwałą z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] Rada Miasta L., na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001r., nr 142, poz. 1591 ze zm.) i art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz.U, z 2006 r. nr 123, poz. 858 ze zm.) uchwaliła regulamin dostarczania wody i odprowadzania ścieków.
Pismem z dnia 8 listopada 2012 r. A. P. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą uchwałę Rady Miasta L. w części odnoszącej się do § 22 ust. 3 i 4 tej uchwały.
Postanowieniem z dnia 26 marca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zawiesił postępowanie sądowoadministracyjne do dnia prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie o sygn. akt IV SA/Wa 2327/12. Sąd podał, że przed tutejszym sądem toczy się postępowanie zarejestrowane pod sygn. akt IV SA/Wa 2327/12, zainicjowane skargą M. K. na uchwałę Rady Miasta L., która jest przedmiotem skargi również w niniejszym postępowaniu. Wyrokiem z dnia 21 lutego 2013 r. sąd uwzględnił skargę M. K. i stwierdził nieważność m.in. § 22 zaskarżonej uchwały. Z uwagi na to, że orzeczenie sądu podjęte w sprawie o sygn. akt IV SA/Wa 2327/12 nie uzyskało przymiotu prawomocności w dniu orzekania w niniejszej sprawie, a - w przekonaniu Sądu - jego wynik miałby decydujący wpływ na rozstrzygnięcie sprawy niniejszej, konieczne stało się zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego do dnia prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie o sygn. akt IV SA/Wa 2327/12.
Wobec prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie o sygn. akt IV SA/Wa 2327/12 postanowieniem z dnia 27 sierpnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podjął zawieszone postępowanie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 161 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 poz. 270 ze zm.), dalej powoływanej jako "p.p.s.a.", Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę; w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania; gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe.
Sąd umarzając postępowanie stwierdza, po wniesieniu skargi w toku prowadzonego postepowania, zaistnienie przeszkody do merytorycznego rozpoznania sprawy. Jedną z przyczyn umorzenia postepowania jest bezprzedmiotowość postępowania. Postępowanie staje bezprzedmiotowe, jeżeli w toku postępowania wystąpią zdarzenia, w następstwie których przestaje istnieć sprawa sądowoadministracyjna. Zdarzenia te muszą mieć charakter trwały, unicestwiając dopuszczalność dalszego prowadzenia postępowania w konkretnej sprawie. Jednym z przypadków bezprzedmiotowości postępowania jest sytuacja, gdy w trakcie postępowania przestanie istnieć przedmiot zaskarżenia (por. postanowienie WSA: w Opolu z dnia 14 kwietnia 2014 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Op 62/14, w Bydgoszczy z dnia 18 czerwca 2013 r. w sprawie o sygn. akt I SA/Bd 102/13, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
W trakcie trwania niniejszego postępowania uchwała w części zaskarżonej przez skarżącego w skardze do Sądu została wyeleminowana z obrotu prawnego, bowiem wyrokiem wydanym w dniu 21 lutego 2013 r. sygn. akt IV SA/Wa 2327/12 Sąd stwierdził nieważność § 22 uchwały. Wyrok w sprawie o sygn. akt IV SA/Wa 2327/12 jest prawomocny od dnia 20 stycznia 2015 r.
Należy zaznaczyć, że stwierdzenie nieważności aktu prawa miejscowego eliminuje go z obrotu prawnego ze skutkiem ex tunc. Akt uznany za nieważny jest traktowany tak jakby nie wszedł do obrotu prawnego. Stwierdzenie nieważności aktu prawa miejscowego odnosi się do wszystkich zdarzeń prawnych związanych z tym aktem, po wejściu w życie aktu a przed stwierdzeniem nieważności.
Zatem postępowanie w sprawie ze skargi A. P. zainicjowane jego skargą z 8 listopada 2012 r. należało umorzyć, jako bezprzedmiotowe.
Wobec powyższego, na podstawie art.161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.