Uzasadnienie
L. T. (dalej: "skarżąca") we wniosku o przyznanie prawa pomocy z dnia 30 stycznia 2018 r. złożonym w sprawie ze skargi na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] grudnia 2017 r. w przedmiocie zobowiązania do powrotu, podała, że domaga się zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata. Podała, że nie posiada środków finansowych na pokrycie kosztów sądowych oraz ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika. Podniosła, że nie włada językiem polskim w stopniu pozwalających na obronę przysługujących jej praw. Podała, że mieszka z konkubentem A. P. Nie posiadają żadnego majątku. Oświadczyła, że nie posiadają żadnych kont, rachunków bankowych. Skarżąca z prac dorywczych uzyskuje dochód w wysokości ok. 400 zł miesięcznie. A. P. wcześniej odbywał staż i z tego tytułu otrzymywał dochód w wysokości ok. 900 zł miesięcznie (kopia zaświadczenia w aktach sprawy, k. 40). Od końca stycznia 2018 r. podjął pracę i jest zatrudniony na 1/3 etatu, będzie uzyskiwał wynagrodzenie w wysokości ok. 500 zł. Skarżąca podała, że za wynajem mieszkania płacą właścicielowi mieszkania 450 zł miesięcznie, nie posiadają pisemnej umowy najmu. Opłaty za energię elektryczną wynoszą ok. 60 zł, zaś za wodę – 20 zł.
Rozpoznając wniosek, zważono co następuje:
Zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest, stosownie do art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) ponoszenie przez stronę kosztów sądowych związanych ze swym udziałem w sprawie. Tak więc podmiot wnoszący skargę do sądu administracyjnego powinien partycypować w kosztach związanych z prowadzeniem postępowania. Instytucja prawa pomocy ma charakter wyjątkowy i jest przyznawana osobom charakteryzującym się trudną sytuacją materialną. Do osób tych zaliczyć można bezrobotnych, którzy nie pobierają zasiłku lub osoby, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia bądź środki te są bardzo ograniczone i zaspakajają tylko podstawowe potrzeby.
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 cytowanej powyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Oceniając sytuację materialną skarżącej cudzoziemki wzięto pod uwagę, że nie posiada ona żadnego majątku, oszczędności. Z informacji zawartych we wniosku oraz znajdujących się, że skarżąca podejmuje prace dorywcze i z tego tytułu uzyskuje dochód w wysokości ok. 400 zł. Osoba, z którą prowadzi gospodarstwo domowe – A. P. dopiero co podjął zatrudnienie na 1/3 etatu i z tego tytułu będzie otrzymywał wynagrodzenie w wysokości ok. 500 zł. Z oświadczenia skarżącej wynika, że dochody te w całości przeznaczane są na utrzymanie konieczne. Opisana sytuacja uzasadnia przyznanie skarżącej prawa pomocy w zakresie całkowitym, gdyż wykazała ona, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego. W tym stanie rzeczy nieudzielanie skarżącej prawa pomocy mogłoby wiązać się z pozbawieniem jej prawa do Sądu.
Z tych względów na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, jak w sentencji postanowienia.