Uzasadnienie
W piśmie z dnia 11 grudnia 2014 r. Gmina L., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika będącego radcą prawnym, wniosła za pośrednictwem organu skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Starosty W. z dnia [...] września 2014 r. nr [...] ustalającą odszkodowanie za nieruchomość zajętą pod część drogi publicznej kategorii gminnej, oznaczoną jako działka nr [...] o pow. 0,2000 ha, z obrębu [...], gmina L. Zarządzeniem z dnia 19 stycznia 2015 r. Przewodnicząca Wydziału wezwała pełnomocnika skarżącej do uzupełnienia, w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi, jej braków fiskalnych poprzez uiszczenie wpisu od wniesionej skargi w kwocie 200 zł.
Wezwanie powyższe, wraz ze stosownym pouczeniem o konsekwencjach jego niewykonania, zostało skutecznie doręczone pełnomocnikowi skarżącej w dniu 9 lutego 2015 r. Zatem siedmiodniowy termin do dokonania powyższej czynności bezskutecznie upłynął w dniu 16 lutego 2015 r. Pomimo tego, do dnia podjęcia niniejszego rozstrzygnięcia, profesjonalny pełnomocnik skarżącej nie wykonał zarządzenia Przewodniczącej Wydziału. Nadesłał natomiast w dniu 19 lutego 2015 r. (data nadania pisma w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego) wniosek cofający skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Stosownie do treści art. 230 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały, a pismem takim jest między innymi skarga.
Zgodnie z art. 220 § 3 powołanej ustawy, skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd, a jak wynika z akt sprawy, pełnomocnik skarżącej nie wykonał zarządzenia Przewodniczącej Wydziału i nie uiścił wymaganego wpisu sądowego.
Jednocześnie wyjaśnić należy, że cofnięcie skargi dokonane wnioskiem z dnia 19 lutego 2015 r. jest bezskuteczne i nie wywołuje żadnych skutków prawnych, a to z tej przyczyny, że rozpatrzenie oświadczenia strony o cofnięciu skargi jest prawnie możliwe i dopuszczalne wówczas, gdy skarga jest dopuszczalna i nie zawiera żadnych braków formalnych i fiskalnych, które uniemożliwiałyby jej rozpoznanie. W niniejszej sprawie oświadczenie z dnia 19 lutego 2015 r. cofające skargę było poprzedzone stosownym wezwaniem z dnia 19 stycznia 2015 r. do uzupełnienia braków fiskalnych skargi, które nie zostały uzupełnione, a to powoduje odrzucenie skargi na podstawie art. 220 § 3 powyższej ustawy, mimo jej cofnięcia, a nie umorzenie postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 powołanej ustawy. Wobec tego oświadczenie cofające skargę nie mogło wywrzeć przed Sądem określonych skutków ze względu na wystąpienie negatywnej przesłanki wykluczającej jego uwzględnienie.
Wobec powyższego, na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.