Uzasadnienie
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego A. O. wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika z urzędu.
Do skargi dołączył formularz PPF, w którym zaznaczył, że wnosi o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Podał, że do 2022 r. będzie przebywał w zakładzie karnym. Podkreślił, że jest zatrudniony, lecz nieodpłatnie, nie posiada żadnego majątku, z którego mógłby sfinansować swój udział w postępowaniu sądowym. Zaznaczył również, że ma zaległości alimentacyjne w kwocie 25000 zł, zobowiązania pieniężne w kwocie 50000 zł, które podlegają egzekucji komorniczej.
W piśmie z dnia 26 lutego 2018 r. wezwano Skarżącego do nadesłania:
- a) zaświadczenia dyrektora zakładu karnego lub upoważnionego funkcjonariusza, bądź pracownika zakładu karnego, potwierdzającego, czy A. O. jest zatrudniony i wskazującego wysokość wynagrodzenia, które otrzymuje;
- b) zaświadczenia dyrektora zakładu karnego lub upoważnionego funkcjonariusza, bądź pracownika zakładu karnego wskazującego, jaka jest kwota środków pieniężnych do dyspozycji A. O., pozostających obecnie w depozycie, ewentualnie jaka kwota środków pieniężnych została przez wymienionego przekazana z depozytu na książeczkę oszczędnościową lub wybrany rachunek bankowy.
W dniu 20 marca 2018 r. Skarżący nadesłał zaświadczenie z 12 marca 2018 r. z którego wynika, że jest zatrudniony jako pracownik gospodarczy, jednak nie pobiera z tego tytuły wynagrodzenia, ponadto że "na dzień 12.03.208 r. posiada środki finansowe zgromadzone zgodnie z art. 126 KKW w wysokości na wybranym rachunku bankowym 4054 zł oraz na mikro rachunku w BGK 201,59 zł". Wyjaśnił ponadto, że nie mógł wcześniej nadesłać żądanych dokumentów, ponieważ procedura wydawania zaświadczenia zasadniczo trwa 14 dni.
Referendarz sądowy zważył, co następuje
Wniosek zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2017 r., poz. 1369 – zwaną dalej Ppsa) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Zgodnie z art. 245 § 2 Ppsa prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego.
Z przedłożonych przez Skarżącego dokumentów wynika, że obecnie przebywa w zakładzie karnym. Jest co prawda zatrudniony, jednak nie otrzymuje z tego tytuły wynagrodzenia. Z zaświadczenia z dnia 12 marca 2018 r. wynika, że posiada środki finansowe w kwocie ponad 4000 zł, jednakże wystawiający zaświadczenie wyraźnie wskazał, że odłożone są tam na podstawie art. 126 Kodeksu karnego wykonawczego. Zgodnie z tym przepisem ze środków otrzymywanych przez skarżącego, z wyjątkiem środków o których mowa w art. 113 § 6 pkt 1-3 Kkw, środki w wysokości jednego przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia pracowników, gromadzi się i zachowuje do przekazania skazanemu w chwili jego zwolnienia z zakładu karnego, z przeznaczeniem na przejazd do miejsca zamieszkania i utrzymanie, ze środków tych nie prowadzi się egzekucji. Treść zaświadczenia przedłożonego przez Skarżącego nie pozwala na przyjęcie, że jest uprawniony do samodzielnego dysponowania kwotą zgromadzoną na rachunku bankowym.
Mając zatem na uwadze, że Skarżący obecnie przebywa w zakładzie karnym, nie uzyskuje wynagrodzenia, zaś środkami zgromadzonymi na podstawie art. 126 Kkw może dysponować po opuszczeniu tego aresztu, przyjąć należy, że spełnia przesłanki warunkujące przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 i art. 258 § 2 pkt 7 Ppsa należało orzec jak w postanowieniu.