Uzasadnienie
M. A. (dalej "skarżący", "wnioskodawca") w dniu 11 października 2013 r. złożył na urzędowym formularzu PPF wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego.
W uzasadnieniu wniosku, jak i w oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wskazał, iż prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, nie posiada nieruchomości, zasobów pieniężnych, oszczędności i przedmiotów wartościowych. Skarżący z tytułu ubiegania się o nadanie statusu uchodźcy otrzymuje pomoc socjalną w postaci świadczenia pieniężnego na pokrycie we własnym zakresie kosztów pobytu na terytorium RP w wysokości 750 zł miesięcznie.
Rozpoznając wniosek zważyć należało, co następuje:
Prawo pomocy stanowi wyjątek od zasady ponoszenia przez stronę kosztów związanych z jej udziałem w postępowaniu sądowym i może zostać przyznane osobie fizycznej w zakresie całkowitym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).
Sytuacja materialna skarżącego jest trudna i stanowi pozytywną przesłankę do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.
Za przyjęciem takiego stanowiska przemawia przede wszystkim ta okoliczność, iż skarżący nie posiada wystarczającego źródła dochodu, które pozwoliłoby mu ponieść koszty związane z udziałem w postępowaniu sądowym oraz zastępstwem profesjonalnego pełnomocnika. Jedynym źródłem utrzymania skarżącego jest świadczenie przyznane wnioskodawcy z tytułu przebywania na terytorium RP i ubiegania się o nadanie statusu uchodźcy w wysokości 750 zł miesięcznie. Pieniądze otrzymywane w procedurze uchodźczej skarżący przeznacza na opłacenie niezbędnych potrzeb życia codziennego. Już sama okoliczność, iż otrzymuje pomoc finansową od państwa polskiego świadczy o jego trudnej sytuacji materialnej. Ponadto wzięto pod uwagę, iż wnioskodawca nie posiada nieruchomości, oszczędności pieniężnych ani przedmiotów wartościowych.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 i art. 258 § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.