Uzasadnienie
H. K. (skarżąca) wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]. z dnia [...] listopada 2017 r. w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia i zwróciła się z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.
We wniosku sporządzonym na urzędowym formularzu PPF skarżąca podała, że gospodarstwo domowe prowadzi samodzielnie, jest właścicielką domu o pow. ok. 120 m2 oraz samochodu osobowego marki Citroen C-1 (rok prod. 2010) o wartości ok. 6000 zł. Skarżąca nie posiada oszczędności. Jedyne źródło dochodu stanowi emerytura KRUS w wysokości 915 zł. Skarżąca wskazała następujące wydatki: ubezpieczenie domu – 220 zł rocznie, energia elektryczna – 100 zł miesięcznie, opłata za TV i telefon – 50 zł miesięcznie, leki – 150 zł miesięcznie.
Rozpoznając wniosek, stwierdzono, co następuje:
Zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest, stosownie do art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), ponoszenie przez stronę kosztów sądowych związanych ze swym udziałem w sprawie. Tak więc podmiot wnoszący skargę do sądu administracyjnego powinien partycypować w kosztach związanych z prowadzeniem postępowania. Instytucja prawa pomocy ma charakter wyjątkowy i jest przyznawana osobom charakteryzującym się trudną sytuacją materialną. Do osób tych zaliczyć można bezrobotnych, którzy nie pobierają zasiłku lub osoby, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia bądź środki te są bardzo ograniczone i zaspakajają tylko podstawowe potrzeby. Przyznanie prawa pomocy, ma na celu zapewnienie dostępu do sądu stronie, której brak środków finansowych dostęp ten uniemożliwia.
Art. 243 i nast. cytowanej ustawy, przewidują możliwość ubiegania się przez osobę fizyczną o przyznanie prawa pomocy. Stosownie do treści art. 246 § 1 pkt 2 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, prawo pomocy w zakresie częściowym przyznaje się osobie fizycznej, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Oceniając wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych stwierdzić należy, że skarżąca wykazała, że spełnia wymogi określone we wskazanym wyżej art. 246 § 1 pkt 2. Skarżąca otrzymuje skromne świadczenie emerytalne w wysokości 915 zł. Mając na uwadze wskazane przez nią wydatki a także aktualny poziom cen i opłat za dobra i usługi utrzymania koniecznego należało uznać, że skarżąca wykazała, że poniesienie kosztów sądowych (w tym wpisu od skargi w wysokości 200 zł) mogłoby narazić ją na uszczerbek utrzymania koniecznego. Tym samym jej wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych, należało uwzględnić.
Dlatego też na podstawie art. 246 § 1 pkt 2, art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 wyżej cytowanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało postanowić jak w sentencji.