Uzasadnienie
W piśmie z dnia 30 września 2013 r. B. M., E. K., T. K., A. L., E. L., B. P., A. K., I. K., H. M., D. M., B. S. i K. P. wnieśli za pośrednictwem organu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji linii kolejowej o znaczeniu państwowym polegającej na rozbudowie i przebudowie linii kolejowej [...] [...] na odcinku [...] od km [...] do km [...], do warunków technicznych Vmax ≤ 160/120 km/h (pasażerski/towarowe) nacisk na oś – 221 kN.
Zarządzeniami z dnia 19 listopada 2013 r. Przewodniczący Wydziału wezwał:
- 1) B. M., A. L., A. K., I. K., B. S. i K. P. do uiszczenia wpisów sądowych od skargi w kwocie po 500,-zł, w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia ich skargi;
- 2) E. K. i T. K. do uiszczenia solidarnie wpisu sądowego od skargi w kwocie 500,-zł, w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia ich skargi oraz pouczył, że uiszczenie wpisu przez któregokolwiek z tych skarżących zwalnia pozostałe osoby z tego obowiązku;
- 3) H. M. i D. M. do uiszczenia solidarnie wpisu sądowego od skargi w kwocie 500,-zł, w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia ich skargi oraz pouczył, że uiszczenie wpisu przez któregokolwiek z tych skarżących zwalnia pozostałe osoby z tego obowiązku;
- 4) E. L. i B. P. do solidarnego uzupełnienia wpisu sądowego od skargi w kwocie 300,-zł, w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia ich skargi oraz pouczył, że uiszczenie wpisu przez któregokolwiek z tych skarżących zwalnia pozostałe osoby z tego obowiązku.
Wezwania powyższe, wraz ze stosownymi pouczeniami o konsekwencjach ich niewykonania, zostały skutecznie doręczone skarżącym A. L., I. K., K. P., E. K., T. K., H. M., E. L. i B. P. w dniu 3 grudnia 2013 r., zaś B. M. i D. M. w dniu 4 grudnia 2013 r., A. K. w dniu 5 grudnia 2013 r., natomiast B. S. w dniu 9 grudnia 2013 r. Zatem siedmiodniowy termin do dokonania powyższych czynności bezskutecznie upłynął odpowiednio w dniach 10, 11, 12 i 16 grudnia 2013 r. Z akt sądowych sprawy wynika, że wpis sądowy od skargi uiszczony został jedynie przez B. M. oraz solidarnie przez E. L. i B. P. Natomiast do dnia podjęcia niniejszego rozstrzygnięcia E. K., T. K., A. L., I. K., H. M., D. M., B. S. i K. P. nie uiścili wymaganych wpisów sądowych.
W dniu 10 grudnia 2013 r. A. K. złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 17 grudnia 2013 r. przyznane zostało A. K. prawo pomocy we wnioskowanym zakresie.
W dniu 18 lutego 2014 r. wpłynęło do akt sprawy pismo procesowe skarżących B. M. i A. K., cofające skargę.
Zarządzeniem z dnia 26 lutego 2014 r. wezwano skarżących E. L. i B. P. do solidarnego uzupełnienia, w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi, jej braków formalnych poprzez nadesłanie jedenastu odpisów skargi.
Wezwania powyższe, wraz ze stosownym pouczeniem o konsekwencjach ich niewykonania, zostały skutecznie doręczone skarżącym E. L. i B. P. w dniu 7 marca 2014 r. Zatem siedmiodniowy termin do dokonania powyższej czynności bezskutecznie upłynął w dniu 14 marca 2014 r. Pomimo tego, do dnia podjęcia niniejszego rozstrzygnięcia, skarżący nie wykonali zarządzenia Sądu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Stosownie do treści art. 230 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały, a pismem takim jest między innymi skarga. Natomiast zgodnie z art. 220 § 3 powołanej ustawy, skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd, a jak wynika z akt sprawy, skarżący E. K., T. K., A. L., I. K., H. M., D. M., B. S. i K. P. nie wykonali zarządzenia Przewodniczącego Wydziału i nie uiścili wymaganych wpisów sądowych.
Wobec powyższego, na podstawie art. 220 § 3 tej ustawy, Sąd odrzucił skargę E. K., T. K., A. L., I. K., H. M., D. M., B. S. i K. P. Skarga E. L. i B. P. również podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 powołanej ustawy, w świetle którego sąd odrzuca skargę, jeżeli w wyznaczonym terminie nie uzupełniono jej braków formalnych.
Jak wynika z akt sprawy, skarżący E. L. i B. P. nie wykonali zarządzenia Sądu i nie nadesłali wymaganych odpisów skargi dla doręczenia ich występującym w sprawie uczestnikom postępowania, co obliguje Sąd do odrzucenia ich skargi. Stanowisko to jest zgodne z uchwałą składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 grudnia 2013 r., sygn. akt I OPS 13/13 (dostępna na stronie internetowej orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl), w świetle której niedołączenie przez skarżącego wymaganej liczby odpisów skargi jest brakiem formalnym skargi, o którym mowa w art. 49 § 1 w związku z art. 57 § 1 tej ustawy, uniemożliwiającym nadanie skardze prawidłowego biegu, który nie może być usunięty przez sporządzenie odpisów skargi przez sąd.
Z powyższych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd odrzucił skargę E. L. i B. P., rozstrzygając o zwrocie wpisu od skargi na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 powołanej ustawy.
Natomiast postępowanie sądowe zainicjowane skargą B. M. i A. K. podlega umorzeniu wobec skutecznego cofnięcia przez nich skargi. Zgodnie bowiem z treścią art. 60 powołanej ustawy, skarżący może rozporządzać skargą. Oznacza to, że może zrezygnować z kontynuowania postępowania sądowego, cofając skargę. Cofnięcie skargi wiąże Sąd, chyba że zmierzałoby to do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności, wówczas Sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne.
W niniejszej sprawie nie zachodzą okoliczności, które czyniłyby wniosek B. M. i A. K. cofający skargę niedopuszczalnym. Wobec tego Sąd uznał cofnięcie skargi za dopuszczalne i prawnie skuteczne.
W tej sytuacji, na mocy art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd postanowił umorzyć postępowanie sądowe zainicjowane skargą B. M. i A. K., rozstrzygając o zwrocie wpisu od skargi na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 powołanej ustawy.