Uzasadnienie
Postanowieniem z 4 września 2015 r. Referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przyznał Skarżącej w niniejszej sprawie prawo pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego.
Okręgowa Rada Radców Prawnych wyznaczyła A. P. (D.) pełnomocnikiem z urzędu dla Skarżącej w niniejszej sprawie.
Wyrokiem z dnia 25 maja 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę I. B. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...]
W piśmie z dnia 25 grudnia 2016 r. wyznaczona pełnomocnik wniosła skargę kasacyjną od powyższego wyroku. W skardze wniosła o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej za sporządzenie opinii oświadczając, że koszty te nie zostały zapłacone ani w całości ani w części.
Wyrokiem z dnia 20 października 2017 r., sygn.. II OSK 810/17 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił powyższą skargę kasacyjną.
Rozpoznając powyższy wniosek Referendarz sądowy miał na względzie, że zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369), wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Wskazać należy, że postępowanie sądowe w niniejszej sprawie zostało wszczęte w stanie prawnym, którym obowiązywało rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490).
Natomiast skarga kasacyjna została wniesiona w czasie, gdy obowiązywało już rozporządzenie z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2016 r., poz. 1715). W § 22 tego rozporządzenia wskazano, że w sprawach wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie tego rozporządzenia należy stosować przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. Wyrok w niniejszej sprawie został wydany w dniu 25 maja 2016 r. i w tym dniu zostało zakończone postępowanie w I. instancji.
Skoro skarga kasacyjna została wniesiona w grudniu 2017 r., a zatem gdy obowiązywało już rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r., w sprawie zastosowanie będą miały jego przepisy.
Zgodnie z § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b tego rozporządzenia, opłata w postępowaniu przed sądem administracyjnym za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjne za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynosi 50% opłaty określonej w pkt 1, a jeżeli w drugiej instancji sprawy nie prowadził ten sam radca prawny - 75% tej opłaty, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł.
Zgodnie z § 21 ust. 1 pkt 1 lit c tego rozporządzenia opłata określona w pkt 1 w niniejszej sprawie wynosi 240 zł.
Z uwagi na to, że ten sam radca prawny prowadził sprawę w I. instancji następnie wniósł skargę kasacyjną od wyroku wydanego przez Sąd I. instancji, a także mając na uwadze, że nie wziął udziału w postępowaniu przed NSA, na podstawie powyższych przepisów należało przyznać wynagrodzenie w kwocie 120 zł.
Stosownie do treści § 4 ust. 3 powołanego rozporządzenia w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, opłaty, o których mowa w ust. 1 i 2 podwyższa się o kwotę podatku od towarów i usług wyliczoną według stawki podatku obowiązującej dla tego rodzaju czynności na podstawie przepisów o podatku od towarów i usług.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 250 § 1, art. 258 § 2 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b w zw. z § 4 ust. 3 powołanego rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r., orzeczono jak w postanowieniu.