Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z [...] czerwca 2015 r. nr [...], Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców na podstawie art. art. 302 ust. 1 pkt 7, 515 ust 1, 318 ust. 1 i ust. 2 pkt 2, 319 pkt 3 ustawy z 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (D.U. z 2011 r.,Nr 264, poz. 1573 z późn. zm,) oraz art. 127 § 2 i art. 138 Kodeksu postępowania administracyjnego, dalej K.p.a., po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez A.A. (dalej skarżący, cudzoziemiec) od decyzji Komendanta Placówki Straży Granicznej w [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] orzekającej o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu w terminie 15 dni od dnia doręczenia decyzji, zakazie ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na okres 3 lat od dnia wydania decyzji lub w przypadku braku informacji o jej wykonaniu –od dnia upływu dobrowolnego powrotu w niej określonego oraz o zakazie ponownego wjazdu na terytorium R.P. i innych państw Schengen na okres 3 lat na wypadek jeżeli nie opuści on tego terytorium w terminie dobrowolnego powrotu, określonym w decyzji lub przekroczy, lub będzie usiłował przekroczyć granicę w tym terminie wbrew przepisom –od dnia wykonania decyzji- utrzymano ją w mocy.
Stan sprawy przedstawiał się następująco.
Decyzją Komendanta Placówki Straży Granicznej w [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] orzeczono o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu w terminie 15 dni od dnia doręczenia decyzji, zakazie ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na okres 3 lat od dnia wydania decyzji lub w przypadku braku informacji o jej wykonaniu – od dnia upływu dobrowolnego powrotu w niej określonego oraz o zakazie ponownego wjazdu na terytorium R.P. i innych państw Schengen na okres 3 lat na wypadek jeżeli nie opuści on tego terytorium w terminie dobrowolnego powrotu, określonym w decyzji lub przekroczy, lub będzie usiłował przekroczyć granicę w tym terminie wbrew przepisom – od dnia wykonania decyzji. Podstawą rozstrzygnięcia było figurowanie skarżącego w wykazie cudzoziemców, których pobyt na terenie Polski jest niepożądany. Organ jednocześnie stwierdził, że nie zachodzą wobec niego przesłanki z art. 303 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, wyłączające wydanie decyzji o zobowiązaniu do powrotu.
Skarżący wniósł odwołanie twierdząc, że nie wiedział, iż jego dane figurują w ww wykazie a więc popełniony przez niego czyn polegający na przekroczeniu granicy wynikał z niewiedzy a nie ze złej woli. Wskazał, że złożył wniosek o usunięcie jego danych z wykazu.
Rozpoznając odwołanie organ ustalił, że skarżący w dniu [...] kwietnia 2015 r. zgłosił się na przejściu granicznym w [...] do odprawy granicznej w kierunku Polski. Posiadał wizę Shengen z terminem ważności od [...] sierpnia 2014 r. do [...] sierpnia 2016 r. wydaną przez konsula w [...]. Ustalono jednak że jego dane znajdują się w wykazie cudzoziemców niepożądanych na terenie R.P. z terminem obowiązywania do dnia [...] lutego 2018 r. w związku z wyrokiem Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] lutego 2015 r. W zeznaniach skarżący wyjaśnił, że otrzymał mandat karny w związku z przemytem wyrobów tytoniowych bez akcyzy i nie miał świadomości, że jego dane zostały wpisane do wykazu.
Organ II instancji podzielił ustalenia organu I instancji, że skarżący wypełnił przesłanki z art. 302 ust. 1 pkt 7 ustawy o cudzoziemcach. Dokonał także oceny czy nie zachodzą przesłanki z art. 303 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, zgodnie z którym w przypadkach o jakich mowa w art. 302 ust. 1 tej ustawy decyzji o zobowiązaniu do powrotu nie wydaje się gdy zachodzą przesłanki do udzielenia zgody na pobyt humanitarny. Tej, zgodnie z art. 248 ustawy o cudzoziemcach udziela się gdy zobowiązanie do powrotu:
- 1. może nastąpić jedynie do państwa w którym w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonej w Rzymie 4 listopada 1950 r., dalej Konwencja:
- a) zagrożone byłoby jego prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego,
- b) mógłby zostać poddany torturom lub nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu lub karaniu lub
- c) mógłby być pozbawiony prawa do rzetelnego procesu sądowego albo być ukarany bez podstawy prawnej, lub
- 2. naruszałoby jego prawo do życia rodzinnego lub prywatnego w rozumieniu przepisów Konwencji lub
- 3. naruszałoby prawa dziecka, określone w Konwencji o prawach dziecka przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych 20 listopada 1989 r. w stopniu istotnie zagrażającym jego rozwojowi psychofizycznemu.
Cudzoziemiec zeznał w toku przesłuchania że nie obawia się powrotu do kraju pochodzenia i nie zachodzą pozostałe ww przesłanki uzasadniające udzielenie mu zgody na pobyt humanitarny. Zadeklarował dobrowolne opuszczenie Polski w wyznaczonym terminie.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wywiódł skarżący zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie art. 7 i 77 § 1 K.p.a. Skarga nie zawiera uzasadnienia.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie z uwagi na braki formalne skargi (brak podpisu) a gdyby ten wniosek nie został uwzględniony o jej oddalenie.
Skarżący, po wezwaniu sądu z 3 września 2015 r. do usunięcia braków skargi, poprzez jej podpisanie w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, uzupełnił ją poprzez jej złożenie wraz z podpisem (k 24 akt sądowych), co czyni nieskutecznym wniosek o odrzucenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Skarga nie jest zasadna.
Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając skargę na podstawie art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (D.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (D.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej p.p.s.a). dokonuje kontroli działań administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem. Ocenie sądu podlega prawidłowość zebrania przez organy administracji materiału dowodowego i prawidłowość jego rozpatrzenia, stosownie do przepisu art. 77 § 1 k.p.a.
Oceniając zaskarżoną decyzję Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że nie narusza ona prawa w stopniu powodującym konieczność wyeliminowania jej z obrotu prawnego.
Organ administracji w sposób wyczerpujący i rzetelny zebrał materiał dowodowy a następnie dokonał niewadliwej jego oceny w świetle art. 302 ust. 1 pkt 7, art. 315 ust. 1, 318 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 oraz art. 319 pkt 3 ustawy o cudzoziemcach tj. przepisów mających zastosowanie w niniejszej sprawie. Dokonał także oceny sytuacji osobistej skarżącej biorąc za podstawę jego zeznania i brak obaw czy zagrożeń o jakich mowa w Konwencji.
Zebrany materiał dowodowy wskazywał, że skarżący wpisany jest do wykazu osób niepożądanych na terenie Polski co uzasadnia w świetle art. 302 ust. 1 pkt 7 wydanie decyzji o zobowiązaniu do powrotu do kraju pochodzenia. Zaskarżona decyzja spełnia pozostałe wymogi ustawy o cudzoziemcach w zakresie określonym w art. 318 ust. 1 (termin dobrowolnego powrotu), 318 (określenie okresu zakazu), 318 ust 2 pkt 2 (zakaz ponownego wjazdu), 319 (okres zakazu wjazdu).
Organ poczynił także ustalenia czy nie istnieją podstawy do udzielenia zgody na pobyt humanitarny. Z zeznań skarżącego wynikało, że nie obawia się powrotu do kraju pochodzenia i nie zachodzą inne przesłanki z art. 303 ust 1 i 348 ustawy o cudzoziemcach uzasadniające odstąpieniem od orzeczenia zakazu powrotu.
Okoliczności dotyczące spełnienia ewentualnie przesłanek na udzielenie zgody na pobyt humanitarny z oczywistych względów powinny być wskazane przez osobę ubiegającą się o ten przywilej a nie przez organ. Organ ma bowiem jedynie obowiązek rozważyć czy obawy cudzoziemca przed działaniami o jakich mowa w ww przepisach tej ustawy są obiektywnie uzasadnione. Ponieważ cudzoziemiec tych obaw nie zgłaszał organ zasadnie przyjął, że brak jest podstaw do udzielenia zgody na pobyt humanitarny.
Sąd nie stwierdził aby w toku postępowania administracyjnego doszło do naruszenia wskazywanych w skardze przepisów prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. D.U. 2012., poz.207), dalej p.p.s.a.) tym bardziej, że skarżący tego zarzutu w istocie nie sprecyzował a więc nie wskazał jakie okoliczności uzasadniają przekonanie o naruszeniu przez organ zasad wyrażonych w art. 7 i 77 § 1 K.p.a.
Zebrany materiał dowodowy został oceniony a wynik tej oceny znalazł odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Fakt, że skarżący nie zgadza się z argumentami organu, skoro wniósł skargę, nie stanowi o naruszeniu wskazanych w skardze przepisów prawa procesowego. Zadaniem organu nie jest bezwzględne przekonanie o słuszności decyzji ale przedstawienie argumentacji, która legła u podstaw rozstrzygnięcia. Argumentacja ta była wystarczająca do wydania decyzji.
Z tych wszystkich względów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. D.U. 2012., poz.207) Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.