Uzasadnienie
M. T. wniósł do Sądu skargę na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] września 2012 r. w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. W skardze zaznaczył m. in., że w Polsce przebywa nieprzerwanie od 1993 r. i jest ona jego centrum życiowym, będąc drugą ojczyzną. Skarżący wskazał, iż jest prezesem zarządu spółki, zasymilował się z miejscową społecznością zarówno na gruncie towarzyskim, jak i zawodowym i jest przez nią traktowany tak jak każdy inny Polak.
W dniu 6 lutego 2013 r. (k.
31) skarżącemu doręczono zawiadomienie o terminie rozprawy przed Sądem zaplanowanej na dzień 18 marca 2013 r. wraz z pouczeniem, że w przypadku oddalenia skargi uzasadnienie wyroku sporządza się wyłącznie na wniosek strony zgłoszony w terminie siedmiu dni od dnia ogłoszenia wyroku.
Wyrokiem z dnia 18 marca 2013 r. Sąd oddalił skargę.
W dniu 14 maja 2013 r. skarżący wniósł o przywrócenie terminu do zgłoszenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku składając jednocześnie stosowny wniosek. W uzasadnieniu podniósł, że przyczyną uchybienia terminu była trudność w rozumieniu tekstów pisanych sformułowanych w języku polskim.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu.
W niniejszej sprawie niewątpliwie wnioskodawca uchybił terminowi do zgłoszenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku z dnia 18 marca 2013 r. Stosownie bowiem do art. 141 § 2 P.p.s.a., w sprawach, w których skargę oddalono uzasadnienie wyroku sporządza się na wniosek strony zgłoszony w terminie siedmiu dni od dnia ogłoszenia wyroku. Skoro wyrok oddalający skargę został ogłoszony w dniu 18 marca 2013 r., to określony przez art. 141 § 2 P.p.s.a. termin do zgłoszenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku upłynął w dniu 25 marca 2013 r. (poniedziałek). Wniosek z art. 141 § 2 P.p.s.a. został natomiast zgłoszony w dniu 14 maja 2013 r.
Zgodnie z art. 87 § 2 P.p.s.a. w piśmie z wnioskiem o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu.
Wniosek o przywrócenie terminu nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ nie uprawdopodobniono okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu.
Nie można dać wiary twierdzeniu skarżącego, że przyczyną uchybienia terminu była trudność w rozumieniu przez niego tekstów pisanych sformułowanych w języku polskim, uniemożliwiająca zrozumienie pouczenia o sposobie zaskarżenia wyroku. W skardze bowiem skarżący podniósł, że w Polsce przebywa nieprzerwanie od 1993 r. i jest ona jego centrum życiowym, będąc drugą ojczyzną oraz że zasymilował się z miejscową społecznością zarówno na gruncie towarzyskim, jak i zawodowym i jest przez nią traktowany tak jak każdy inny Polak. Ponadto w skardze skarżący wskazał, że jest prezesem zarządu spółki, co wskazuje w ocenie Sądu na to, że skarżący nie ma kłopotu w porozumieniu się w języku polskim, w tym umie czytać teksty w tym języku, co jest przecież niezbędne do prowadzenia działalności gospodarczej w formie spółki.
Nawet jednak jeśli mimo tego skarżący nie miał wystarczającej znajomości języka polskiego, to nie było przeszkód, aby poprosił znaną mu osobę władającą biegle językiem polskim o wyjaśnienie mu sposobu zaskarżenia wyroku, co - biorąc pod uwagę, zasygnalizowaną w skardze, asymilację ze społecznością polską - nie powinno było stwarzać dla skarżącego przeszkody nie do pokonania.
Zgodnie zaś z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych brak winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu polega na dopełnieniu obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Oceniając wystąpienie tej przesłanki, sąd przyjmuje obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć zaistniałej przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku.
Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 86 § 1 w związku z art. 87 § 2 P.p.s.a.