Uzasadnienie
Wnioskiem z 24 listopada 2016 r. skarżący E. M. działając przez radcę prawnego P. K., zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych w niniejszej sprawie. Skarżący oświadczył, że wraz z żoną są zatrudnieni na podstawie umów o pracę. Wnioskodawca osiąga dochód w wysokości 2.300 zł, netto miesięcznie, jego żona N. K. ok. 2.300 zł miesięcznie. Wnioskodawca podał, że na wynajem mieszkania przeznacza 1,580 zł. miesięcznie, na energię elektryczną, telewizję kablową, telefony komórkowe wydaje ok. 530 zł. miesięcznie.
Referendarz sądowy zarządzeniem z 8 grudnia 2016 r. wezwał stronę do nadesłania: a) wyciągów z posiadanych przez skarżącego i jego żonę rachunków bankowych za okres ostatnich 3 miesięcy obejmujących informację o wszystkich transakcjach dokonanych na rachunkach w objętym wezwaniem terminie, b) przedstawienia kopii faktur i rachunków potwierdzających wysokość wydatków ponoszonych miesięcznie na konieczne utrzymanie, c) wyjaśnienia, czy skarżący i jego żona posiadają majątek nieruchomy, d) kopii umowy najmu mieszkania (w [...], w Polsce), e) złożenia dokumentu potwierdzającego wysokość dochodów uzyskiwanych przez skarżącego i jego zonę oraz dokumentów (faktury, rachunki, dowody wpłaty) potwierdzających wysokość wydatków o których mowa we wniosku o przyznanie prawa pomocy (energia elektryczna, telefon, telewizja). Powyższe pismo zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego 23 grudnia 2016 r. i nie udzielono na niego odpowiedzi.
Instytucja prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym, która ma gwarantować możliwość realizacji prawa do sądu, wyrażonego w art. 45 ust. 1 Konstytucji RP stanowi odstępstwo od zasady ponoszenia kosztów postępowania przez strony. W związku z tym, że w przypadku przyznania prawa pomocy koszty postępowania sądowego pokrywane są z budżetu państwa, korzystanie z tej instytucji powinno mieć miejsce jedynie w przypadkach uzasadnionych szczególnymi okolicznościami, gdy wnioskodawca rzeczywiście nie posiada żadnych lub wystarczających możliwości sfinansowania kosztów postępowania, a przez to nie może zrealizować przysługującego mu prawa do sądu.
Wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych nie jest uzasadniony, ponieważ wnioskodawca nie wykazał, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku w utrzymaniu koniecznym.
We wniosku o przyznanie prawa pomocy wnioskodawca nie zwarł wszystkich informacji niezbędnych do ustalenia, czy spełnia on przesłankę przyznania prawa pomocy określoną w art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Także mimo wezwania referendarza, skarżący nie starał się udowodnić, że nie jest w stanie bez uszczerbku w swoim koniecznym utrzymaniu ponieść kosztów niniejszej sprawy. Trzeba przypomnieć, że od E. M. zażądano dokumentów, które powinny znajdować się w jego dyspozycji, tj. wyciągów z rachunków bankowych (ewentualnie oświadczenia o nieposiadaniu rachunku bankowego), kopii rachunków i faktur potwierdzających wysokość wydatków ponoszonych na niezbędne utrzymanie, umowy najmu mieszkania. W ten sposób referendarz zamierzał ocenić sytuację materialną wnioskodawcy i w ten sposób ustalić, czy może on bez uszczerbku w koniecznym utrzymaniu partycypować w kosztach sądowych.
W tej sytuacji referendarz sądowy nie był w stanie zweryfikować, czy w rozpoznawanej sprawie zostały spełnione przesłanki przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym określone w art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. i dlatego odmówił przyznania prawa pomocy.
Z powyższych względów referendarz sądowy na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.