Uzasadnienie
Uzasadnienie
S. N. wniósł zarzut, dotyczący zaprojektowania w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego drogi na jego działkach nr [...] i [...] w miejscowości O. Rada Gminy K. uchwałą nr [...] z [...] stycznia 2004 r. odrzuciła ten zarzut wskazując na przeznaczenie tych terenów pod budownictwo mieszkaniowe i konieczność stworzenia infrastruktury dróg spełniających normy dróg publicznych. Rada Gminy powołała się na art. 10 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym oraz przysługujące jej władztwo planistyczne.
W skardze do Sądu A. i S. N. podali, że poprzednia właścicielka działek [...] i [...] oddała na drogę gminną 5 metrowy pas gruntu na całej długości działek. Wydzieloną drogę, po zakupie działek utwardzili na własny koszt. Droga ta oznaczona w projekcie planu [...] została już wcześniej wydzielona wyłącznie kosztem ich działek. Teraz zaprojektowano ulicę o szerokości 10 metrów równoległą do ulicy [...] również w całości wydzieloną z ich działek. Oznacza to nierówne traktowanie stron, albowiem droga, która ma obsługiwać szereg działek została wydzielona wyłącznie kosztem ich działki.
W odpowiedzi na skargę Rada Gminy K. wniosła o oddalenie skargi wskazując, że zgodnie z projektem planu z nieruchomości o pow. 2.998 m- pod drogę gminną przeznaczono około 200 m-. Konieczność przeznaczenia części nieruchomości skarżących pod drogę gminną wynika z przeznaczenia tego terenu pod budownictwo mieszkaniowe. Oczywistą konsekwencją tego jest konieczność stworzenia infrastruktury dróg spełniających normy dróg publicznych. Przeznaczenie części nieruchomości pod drogę daje podstawę do uzyskania odszkodowania. Za nietrafny uznano zarzut nierównego traktowania stron, albowiem projektowana droga przebiega przez szereg działek sąsiednich, które w równym stopniu zostały obciążone.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zasadnie Rada Gminy powołuje się na swoje uprawnienia do ustalania w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego m.in. przeznaczenia terenów oraz linii rozgraniczających ulice, place oraz drogi publiczne wraz z urządzeniami pomocniczymi, wynikające z art. 10 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. nr 15 z 1999 r. poz. 139 ze zm.). Jednak jak wynika z art. 24 ust. 3 ustawy uchwała o odrzuceniu zarzutu musi zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne. Uzasadnienie to nie może być ogólnikowe, ani schematyczne zwłaszcza, gdy ustalenia planu tak dalece ingerują w sferą prawa własności jak w niniejszej sprawie. Ustalenia miejscowego planu kształtują wraz z innymi przepisami prawa sposób wykonywania prawa własności nieruchomości - art. 33 ustawy. Przeznaczenie części nieruchomości pod drogę oznacza bardzo istotne ograniczenie tego prawa własności.
Wobec tego organ winien szczególnie wnikliwie i dokładnie uzasadnić konieczność zaprojektowania drogi w tym miejscu oraz jej parametrów. Przeznaczenie terenu pod zabudowę nie oznacza, że droga musi przebiegać właśnie w tym miejscu, gdzie została zaprojektowana, podobnie jest z jej parametrami. Zatem organ winien uzasadnić w uchwale zarówno przebieg tej drogi jak i jej parametry.
Brak takiego uzasadnienia uniemożliwia kontrolę legalności zaskarżonej uchwały przez Sąd.
W aktach sprawy brak jest stanowiska Wójta, dotyczącego wniesionego zarzutu, o którym mowa w art. 18 ust. 2 pkt 8 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.
Nadto w aktach sprawy brak jest materiałów dotyczących poprzedniego wyłożenia planu i w konsekwencji zasadności zastosowania art. 85 ust. 2 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717).
Mając na uwadze powyższe okoliczności na podstawie art. 147 § 1 oraz art. 200 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 12700) orzeczono jak w sentencji.