Uzasadnienie
W. Z. po otrzymaniu postanowienia Sądu odrzucającego jego skargę na czynność Prezydenta RP polegającą na odmowie wystąpienia do Trybunału Konstytucyjnego z wnioskiem skarżącego o stwierdzenie niezgodności z Konstytucją RP ustawy o ochronie danych osobowych, złożył na urzędowym formularzu PPF wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, tj. zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata w niniejszej sprawie.
W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wskazał, iż samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe, jest właścicielem mieszkania o pow. 60 m2, nie posiada innych nieruchomości, zasobów pieniężnych i przedmiotów wartościowych. Utrzymuje się ze świadczenia rentowego w wysokości 750 zł. Skarżący oświadczył, iż ponosi następujące koszty miesięcznego utrzymania: koszty zarządzania – 70 zł, koszty energii elektrycznej – 70 zł, gaz – 30 zł, wywóz nieczystości – 20 zł, zakup sprzętu okulistycznego – 15 zł, telefon- 35 zł, ogrzewanie- 100 zł, środki czystości oraz odzież – 50 zł, przejazdy do sądu – 60 zł. Na żywność wnioskodawca wydaje 300 zł miesięcznie.
Z nadesłanych w dniu 11 lutego 2013 r. wyciągów z konta bankowego wynika, iż saldo końcowe na rachunku skarżącego na dzień 12 grudnia 2012 r. wynosiło 4,04 zł.
Rozpoznając wniosek należy stwierdzić, że zasługuje on na uwzględnienie.
Zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest, stosownie do art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) ponoszenie przez stronę kosztów sądowych związanych ze swym udziałem w sprawie. Tak więc podmiot wnoszący skargę do sądu administracyjnego powinien partycypować w kosztach związanych z prowadzeniem postępowania. Instytucja prawa pomocy ma charakter wyjątkowy i jest przyznawana osobom charakteryzującym się trudną sytuacją materialną. Do osób tych zaliczyć można bezrobotnych, którzy nie pobierają zasiłku lub osoby, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia bądź środki te są bardzo ograniczone i zaspakajają tylko podstawowe potrzeby.
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Zasadność wniosku skarżącego rozpatrzono zatem w dwóch aspektach, tj. z jednej strony uwzględniono wysokość obciążeń finansowych, jakie będzie on zobowiązany ponieść w postępowaniu międzyinstancyjnym, związanym z wniesieniem skargi kasacyjnej od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 stycznia 2013 r., z drugiej zaś strony jego możliwości finansowe.
Analizując sytuację finansową skarżącego należy stwierdzić, że wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata zasługuje na uwzględnienie, bowiem w niniejszej sprawie zachodzą podstawy do przyznania prawa pomocy określone w art. 246 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Oceniając wniosek skarżącego wzięto pod uwagę jego sytuację rodzinną, zdrowotną i majątkową. Dochód uzyskiwany przez skarżącego w wysokości 750 zł, po uwzględnieniu koniecznych wydatków, pozwala wyłącznie na zaspokojenie jego podstawowych potrzeb życiowych. Ponadto skarżący wykazał, że nie posiada oszczędności pieniężnych ani przedmiotów wartościowych.
Z tych względów na podstawie art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, jak w sentencji postanowienia.