Uzasadnienie
Minister Środowiska decyzją z dnia [...] lipca 2016r. nr [...] działając w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego – dalej k.p.a. po ponownym rozpatrzeniu wniosku Wójta Gminy [...] z dnia [...] czerwca 2016r. utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] maja 2016r. nr [...] wydaną z upoważnienia Ministra Środowiska przez Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych, dotyczącą nie wyrażenia zgody na przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego terenu położonego po zachodniej stronie drogi powiatowej Nr [...], w obrębie geodezyjnym [...] Gmina [...] ok. 4,3264 ha gruntów leśnych Skarbu Państwa w zarządzie Lasów Państwowych, wchodzących w skład oddziału leśnego 105a, Nadleśnictwa i obrębu leśnego G. (wchodzących w skład działki ewidencyjnej nr [...], obrębu ewidencyjnego [...]), oznaczonych na załączonej do wniosku mapie gospodarczej nadleśnictwa, projektowanych pod tereny zabudowy produkcyjnej, składów, magazynów oraz handlu i usług.
Za pośrednictwem organu Gmina [...] w dniu 29 sierpnia 2016r. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] lipca 2016r., nr [...].
Decyzją z dnia [...] października 2016r., nr [...] Minister Środowiska działając na podstawie art. 54 § 3 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił w całości własną decyzję z dnia [...] maja 2016r. nr [...] i wyraził zgodę na przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego terenu położonego po zachodniej stronie drogi powiatowej Nr [...], w obrębie geodezyjnym [...], Gmina [...] ok. 4,3264 ha gruntów leśnych Skarbu Państwa w zarządzie Lasów Państwowych, wchodzących w skład oddziału leśnego [...], Nadleśnictwa i obrębu leśnego G. (wchodzących w skład działki ewidencyjnej nr [...], obrębu ewidencyjnego [...]), oznaczonych na załączonej do wniosku mapie gospodarczej nadleśnictwa, projektowanych pod tereny zabudowy produkcyjnej, składów, magazynów oraz handlu i usług.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2016, poz. 718 z późn. zm.) – dalej p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie stało się bezprzedmiotowe.
Z bezprzedmiotowością postępowania w rozumieniu wskazanego przepisu mamy do czynienia, kiedy w toku postępowania sądowoadministacyjnego, a przed wydaniem wyroku przestanie istnieć przedmiot zaskarżenia. Taka sytuacja zaistnieje w szczególności wówczas, gdy zaskarżona decyzja lub postanowienie zostanie pozbawione bytu prawnego w nadzwyczajnym wewnątrzadministracyjnym postępowania kontrolnym (np. w wyniku stwierdzenia jej nieważności) lub w rezultacie skorzystania przez organ, którego decyzja lub postanowienie zostało zaskarżone, z uprawnień autokontrolnych przewidzianych w art. 54 § 3 p.p.s.a. i uchylenia jej albo wygaśnięcia decyzji obarczonej terminem ustawowym lub ustalonym w decyzji itp. (por. T.Woś, H.Knysiak-Molczyk, M.Romańska. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, str. 495).
Przedmiotem zaskarżenia do Sądu w niniejszej sprawie była decyzja Ministra Środowiska z dnia [...] lipca 2016r. nr [...] odmawiająca wyrażenia zgody na przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów leśnych.
Jak wynika z akt sprawy, po wniesieniu skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, Minister Środowiska decyzją z dnia [...] października 2016r. nr [...] podjętą na podstawie art. 54 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił w całości własną decyzję z dnia [...] maja 2016r. nr [...].
Należy zatem stwierdzić, że na skutek utraty bytu prawnego zaskarżonej decyzji w trybie autokontroli przewidzianej przepisem art. 54 § 3 p.p.s.a. przestał istnieć przedmiot zaskarżenia, wobec czego postępowanie przed Sądem podlegało umorzeniu jako bezprzedmiotowe.
W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w punkcie 1 sentencji postanowienia.
O kosztach postępowania sądowego Sąd orzekł w punkcie 2 sentencji postanowienia na podstawie art. 201 § 1 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a., zgodnie z którym zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu także w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 p.p.s.a.; do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. Na koszty postępowania składa się wpis od skargi w kwocie 200 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika skarżącego ustalone w oparciu o regulację § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. 2015, poz. 1804 ze zm.) w kwocie 480 zł.