Uzasadnienie
Zarządzeniem z dnia 24 stycznia 2013 r. Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pozostawił bez rozpoznania wniosek G. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi G. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2012 r., nr [...] w przedmiocie wymeldowania, z uwagi na to, że skarżący nie złożył wniosku na urzędowym formularzu PPF.
W ustawowym terminie skarżący złożył sprzeciw od powyższego zarządzenia.
Na skutek wezwania Sądu w dniu 19 marca 2013 r., skarżący nadesłał wniosek na urzędowym formularzu PPF.
W piśmie z dnia 27 marca 2013 r. Sąd wezwał G. K. do nadesłania, w terminie 14 dni, wyciągów z posiadanych przez niego rachunków bankowych, w tym kont i lokat dewizowych oraz lokat terminowych z okresu ostatnich trzech miesięcy, ewentualnie do złożenia oświadczenia, że nie posiada on rachunku bankowego, do nadesłania dokumentu potwierdzającego wysokość otrzymywanej przez niego renty, oświadczenia o wysokości stałych miesięcznych wydatków w gospodarstwie domowym ze wskazaniem źródeł tych wydatków oraz ich miesięcznej wysokości (np. opłat zawiązanych z utrzymaniem mieszkania - czynsz, opłaty za gaz, energię elektryczną - czy kosztów zakupu niezbędnych leków). Jednocześnie poinformowano skarżącego, że informacje te są niezbędne do oceny jego rzeczywistego stanu majątkowego możliwości płatniczych.
Powyższe wezwanie doręczono skarżącemu w dniu 3 kwietnia 2013 r. W zakreślonym terminie skarżący nie nadesłał żądanych informacji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym.
Stosownie zaś do treści art. 246 § 1 tej ustawy prawo pomocy przysługuje osobie fizycznej w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), zaś w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2). Z kolei art. 255 cyt. ustawy stanowi, iż jeżeli oświadczenie strony zawarte we wniosku okaże się niewystarczające do oceny jej stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego lub budzi wątpliwości, strona jest zobowiązana złożyć na wezwanie, w zakreślonym terminie, dodatkowe oświadczenie lub przedłożyć dokumenty źródłowe dotyczące jej stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego. Dopiero po otrzymaniu i zapoznaniu się z treścią takich dokumentów możliwe jest wydanie prawidłowego orzeczenia w tym zakresie.
W niniejszej sprawie skarżący, mimo wezwania, nie nadesłał żądanych dokumentów i oświadczeń. Tym samym uniemożliwił dokonanie oceny jego rzeczywistej sytuacji materialnej.
W tym stanie rzeczy brak jest podstaw do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.
Dlatego na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 i art. 260 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.