Uzasadnienie
J. N. wniosła do Sądu skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2013 r. w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. W odpowiedzi na wezwanie Sądu do uiszczenia wpisu sądowego od niniejszej skargi, skarżąca wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym.
Zarządzeniem z dnia 20 lutego 2014 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosek o przyznanie pomocy pozostawił bez rozpoznania z uwagi na złożeniu go na niewłaściwym formularzu.
Od powyższego zarządzenia – doręczonego skarżącej w dniu 28 lutego 2014 r. – J. N. wniosła sprzeciw.
Na wezwanie Sądu skarżąca złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPF.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Stosownie do treści art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie przeciwko któremu został on wniesiony traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym.
Wobec skutecznego wniesienia sprzeciwu od zarządzenia z dnia 28 lutego 2014 r. stwierdzić należy, że zarządzenie to utraciło moc, a wniosek o przyznanie prawa pomocy rozpozna Sąd.
W myśl art. 245 § 1 p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Natomiast zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., prawo pomocy przysługuje osobie fizycznej w zakresie całkowitym gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Dokonując oceny oświadczeń zawartych we wniosku o przyznanie prawa pomocy Sąd uznał, że wniosek ten zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z oświadczeniem zawartym we wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżąca mieszka w ośrodku dla bezdomnych i z tego tytułu uiszcza opłatę w wysokości 180 zł. Źródłem jej utrzymania jest emerytura w wysokości 630 (sześćset trzydzieści) złotych miesięcznie, od której potrącana jest kwota 159,43 zł (zajęcie komornicze). Ponadto skarżąca oświadczyła, że posiada działkę rekreacyjną o powierzchni 400 m2.
W ocenie Sądu skarżąca J. N. wykazała, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Osiągany przez nią dochód obiektywnie nie pozwala na wygospodarowanie środków na pokrycie kosztów sądowych czy opłacenie pełnomocnika z wyboru.
Biorąc pod uwagę ww. okoliczności faktyczne, w tym wysokość uzyskiwanych miesięcznych dochodów oraz praktycznie brak jakiegokolwiek majątku Sąd stwierdził, że zostały spełnione przesłanki określone w art. 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a. uzasadniające przyznanie prawa pomocy J. N. w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów oraz ustanowienie adwokata.
Z tych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 260 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł jak w sentencji.