Uzasadnienie
H. P. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata lub radcy prawnego w niniejszej sprawie.
Ze złożonego w dniu 17 stycznia 2013 r. wniosku zawartego na urzędowym formularzu PPF wynika, że skarżący jest osobą samotną. Jedynym źródłem jego utrzymania jest renta wraz z dodatkiem pielęgnacyjnym w łącznej wysokości 1.831,28 zł. Skarżący jest właścicielem 1/6 domu o pow. 144 m2, 1/6/ działki o pow. 200 m2, nieruchomości rolnej o pow. 3,33 ha oraz drewnianej szopy i dwóch barakowozów.
Uzasadniając swój wniosek skarżący wskazał, że jego sytuacja materialno-bytowa jest trudna. W wyniku powodzi, które miały miejsce w roku 1997, 1998 i 1999 skarżący poniósł znaczne straty w prowadzonym gospodarstwie, oszacowane przez komisję z Urzędu Miasta i Gminy B. na 20.000 zł. Wnioskodawca oświadczył, iż w związku z tym, że nie posiadał ubezpieczenia, nie mógł otrzymać odszkodowania ani pożyczki na pokrycie strat spowodowanych powodzią. Z tego względu zmuszony był zaciągnąć pożyczkę od osoby prywatnej na kwotę 90.000 zł. Skarżący wskazał, że zaciągnięty dług będzie spłacał od lutego 2013 r. w miesięcznych ratach po 1500 zł. Powyższe dane zostały przez skarżącego potwierdzone w oświadczeniu z dnia 27 lutego 2013 r. Ponadto, według informacji przedstawionej przez skarżącego w piśmie z dnia 27 lutego 2012 r. nie otrzymał on w 2012 r. dopłat do gruntów rolnych, ani żadnej innej pomocy z Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. Stan konta na rachunku bankowym wnioskodawcy na dzień 1 lutego 2013 r. wynosił 0 zł.
Rozpoznając wniosek, stwierdzono co następuje:
Na gruncie obowiązujących regulacji prawnych obowiązuje zasada, według której koszty sądowe jak również koszty wynagrodzenia fachowego pełnomocnika pokrywa strona dochodząca swych roszczeń. Jednakże przepisy postępowania sadowoadministracyjnego pozwalają skarżącym, nieposiadającym wystarczających środków finansowych koniecznych do ochrony ich interesu prawnego na ubieganie się o przyznanie tzw. prawa pomocy.
W rozpatrywanej sprawie wniosek skarżącego dotyczy obu instytucji prawa pomocy tj. zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia pełnomocnika (adwokata lub radcy prawnego). Ze względu na tak określone granice wniosku, skarżący powinien udowodnić, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego. Do wykazania tej okoliczności zobowiązuje go przepis art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.); zwanej dalej jako P.p.s.a.
Stan majątkowy i dochodowy skarżącego opisany we wniosku PPF oraz piśmie z dnia 27 lutego 2013 r. uzasadnia przyznanie mu prawa pomocy we zakresie całkowitym. Udowodnił on bowiem, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego.
Należy mieć na uwadze, iż jedynym stałym dochodem skarżącego jest renta strukturalna wraz z dodatkiem pielęgnacyjnym w łącznej wysokości 1.678,28 zł netto miesięcznie. Skarżący posiada wprawdzie nieruchomość rolną o pow. 3,33 ha, jednak jak oświadczył nie uzyskuje z niej żadnych dochodów. Mając na uwadze wielkość powierzchni nieruchomości, której skarżący jest właścicielem (3,33 ha) należy uznać, iż potencjalne dochody są niewielkie. Według bowiem obwieszczenia Prezesa GUS z dnia 21 września 2012 r. w sprawie wysokości przeciętnego dochodu z pracy w indywidualnych gospodarstwach rolnych z 1 ha przeliczeniowego w 2011 r. (M.P z 2012 r., poz. 671) dochód z 1 ha przeliczeniowego w 2011 roku wynosił 2.713 zł.
Biorąc pod uwagę aktualny poziom cen dóbr i usług niezbędnych do zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych, jak wyżywienie i ubranie oraz fakt, że skarżący przeznacza około 1500 zł miesięcznie na spłatę pożyczki zaciągniętej na pokrycie strat spowodowanych powodzią, należy stwierdzić, że dochód skarżącego nie pozawala poczynić niezbędnych oszczędności do granic zabezpieczenia niezbędnych kosztów utrzymania. Mając także na uwadze, że skarżący nie posiada oszczędności, należało uznać, że spełnia on przesłankę z art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a.
Z tych względów na podstawie art. 245 § 2 i 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy P.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji postanowienia.