Uzasadnienie
W piśmie dnia 21 października 2012 r. A. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na "stanowisko/decyzję inny akt, czynność lub bezczynność" Szefa Służby Cywilnej w przedmiocie konkursu na stanowisku [...], wyrażone piśmie z dnia [...] stycznia 2002 r., nr [...].
Referendarz sądowy postanowieniem z dnia 12 kwietnia 2013 r. odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. Postanowienie to stało się prawomocne w dniu 7 maja 2013 r.
W piśmie z dnia 3 stycznia 2014 r. skarżący ponownie wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Do wniosku dołączył kserokopię decyzji o uznaniu za osobę bezrobotną i przyznaniu zasiłku od dnia 23 grudnia 2013 r., do dnia 5 marca 2014 r. w kwocie 823,60 zł.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Na wstępie należy wyjaśnić, że wniosek A. S. o przyznanie prawa pomocy został potraktowany jako wniosek o zmianę postanowienia z dnia 12 kwietnia 2013 r., którym odmówiono skarżącemu przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i przyznania profesjonalnego pełnomocnika.
Stosownie do treści art. 165 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. dalej zwaną Ppsa), postanowienia niekończące postępowania w sprawie mogą być uchylane i zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy, chociażby były zaskarżone, a nawet prawomocne. Wobec tego postanowienia niekończące postępowania w sprawie, zatem także postanowienia w przedmiocie prawa pomocy, mogą być uchylane lub zmieniane jedynie w razie zmiany okoliczności sprawy. Wyjaśnić należy, że należy przez to rozumieć zmianę okoliczności faktycznych jak i zmianę okoliczności prawnych, które uzasadniałyby wydanie postanowienia odmiennej treści niż to, które zostało wcześniej wydane.
W ocenie Sądu wniosek o zmianę postanowienia z dnia 12 kwietnia 2013 r. nie zasługuje na uwzględnienie.
Podkreślić należy, że w poprzednio złożonym wniosku PPF skarżący oświadczył, że samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe. Jako źródło dochodu wskazał wynagrodzenie ze stosunku pracy w wysokości 1602 zł brutto miesięcznie. Wnioskodawca oświadczył zarazem, że utrzymuje się z zaciągniętego długu w wysokości 185000 zł, stwierdził, że nie ma majątku pozwalającego na poniesienie kosztów postępowania i wskazał, że osiągane wynagrodzenie nie pozawala na pokrycie kosztów postępowania sądowego.
Podstawą odmowy przyznania prawa pomocy było m.in. uznanie, że mimo wezwania do złożenia dodatkowych oświadczeń i dokumentów dotyczących sytuacji materialnej skarżący nie wykonał tego obowiązku. Żądane dokumenty i oświadczenia miały służyć Sądowi do ustalenia rzeczywistych źródeł jego utrzymania oraz ich wielkości oraz określeniu relacji tej wielkości do wielkości koniecznych wydatków w gospodarstwie domowym. Skarżący oświadczył wówczas, że nie posiada rachunku bankowego, ale nie nadesłał dokumentów potwierdzających istnienie długu oraz uprawdopodabniających jego twierdzenia o postępowaniu egzekucyjnym, nie złożył oświadczenia o sytuacji rodzinnej wydanego przez właściwą do spraw zdrowia lub opieki społecznej jednostkę organizacyjną gminy. Nie wyjaśnił też, dlaczego nie jest w stanie ich przedstawić, a większą część odpowiedzi na wezwanie poświecił na wywody pozaprawne, nielicujące z powagą Sądu.
Na obecnym etapie postępowania skarżący, w stosunku do poprzedniego postanowienia, nie wykazał, by tak zmieniła się jego sytuacja, że spełnia przesłanki określone w art. 246 § 1 pkt 1 Ppsa. Dołączył jedynie kserokopię decyzji uznającą skarżącego za osobę bezrobotną i przyznającą zasiłek. Należy jednak podkreślić, że w poprzednio wydanym postanowieniu, którego obecnie skarżący żąda zmiany, nie badano jego sytuacji materialnej i możliwości płatniczych. Odnowę przyznania prawa pomocy stanowiło to, że skarżący mimo wezwania do złożenia dodatkowych oświadczeń i dokumentów dotyczących sytuacji materialnej skarżący nie wykonał tego obowiązku.
Stanowisko to dalej pozostaje aktualne. Składając wniosek o zmianę postanowienia z dnia 12 kwietnia 2013 r. skarżący nie wykazał, że zaszły takie okoliczności, że koniecznym jest zmiana tego postanowienia i przyznanie mu prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Skarżący dołączył do wniosku jedynie zestawienie miesięcznych wydatków na kwotę 1243,90 zł. Natomiast w dalszym ciągu do akt sprawy nie nadesłano kopii dokumentu (np. umowy kredytu, zaświadczenia banku) potwierdzającego powstanie zobowiązania, z którego dług w wysokości 185.000 zł, jest źródłem utrzymania skarżącego, a także oświadczenia, czy skarżący aktualnie posiada środki pieniężne pochodzące z tego zobowiązania, ewentualnych wyciągów z rachunków bankowych, oświadczenia, czy wobec skarżącego prowadzone jest postępowanie egzekucyjne, oświadczenia o wysokości stałych, niezbędnych wydatków w gospodarstwie domowym ze wskazaniem źródeł tych wydatków, zaświadczenia o sytuacji rodzinnej wydanego przez właściwą do spraw zdrowia lub opieki społecznej jednostkę organizacyjną gminy (miasta).
Brak tych dokumentów dalszym ciągu nie pozwala na faktyczną możliwość oceny prawdziwej sytuacji majątkowej skarżącego.
Reasumując stwierdzić należy, że skarżący nie wykazał by tak zmieniła się jego sytuacja majątkowa i możliwości płatnicze, iż konieczna jest zmiana postanowieniem z dnia 12 kwietnia 2013 r.
Dlatego na podstawie powołanych przepisów należało orzec jak w sentencji.