Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 26 czerwca 2013 r. sygn. akt IV SA/WA 2732/12 – po rozpoznaniu sprawy ze skargi S. z siedzibą we F.– w pkt I stwierdził nieważność § 3 ust. 2 pkt 3 lit. b tekstu planu i oznaczonej na rysunku planu nieprzekraczalnej linii zabudowy od strony drogi [...] w odniesieniu do działek nr ewidencyjny [...] i [...] z obrębu [...] położonych w Dzielnicy [...] m. W., w pkt II stwierdził nieważność § 53 pkt 14 tabeli tekstu planu i odpowiadającej mu części rysunku planu w odniesieniu do działek nr ewidencyjny [...] i [...] z obrębu [...] położonych w Dzielnicy [...] m. W., w pkt III stwierdził, że zaskarżona uchwała w części opisanej w punkcie I i II wyroku nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku oraz w pkt IV zasądził od m. W. na rzecz skarżącej S. z siedzibą we F. kwotę 557 złotych (pięćset pięćdziesiąt siedem) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
W dniu 20 września 2013 r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym) skarżący reprezentowany przez radcę prawnego B.M. złożył wniosek o uzupełnienie ww. wyroku poprzez zamieszczenie w sentencji wyroku rozstrzygnięcia o oddaleniu skargi w pozostałym zakresie. W uzasadnieniu wniosku podał, że w sentencji wyroku Sąd nie odniósł się do pozostałych zarzutów skargi dotyczących nieważności także innych postanowień planu miejscowego, jak również nie zawarł rozstrzygnięcia o oddaleniu skargi w tym zakresie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Stosownie do art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu – a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu.
Zarówno o uzupełnieniu wyroku, jak i odmowie uzupełnienia sąd rozstrzyga na rozprawie, gdyż przepis szczególny (za wyjątkiem wskazanym w art.157 § 2 p.p.s.a. dotyczącym wniosku o uzupełnienie wyroku co do zwrotu kosztów) nie przewiduje możliwości orzekania na posiedzeniu niejawnym. Decyduje więc zasada wyrażona w art. 90 § 1 p.p.s.a. (por. B. Dauter i inni, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, LEX a Wolters Kluwer business, Wydanie 4, Warszawa 2011, s. 449). O uzupełnieniu wyroku może orzec wyłącznie sąd, który wydał wyrok, nie jest jednak konieczne, aby uczynił to ten sam skład orzekający. Z treści art. 157 § 1 i 3 p.p.s.a. nie wynika ustawowy nakaz, aby wyrok uzupełniający wyrok został wydany przez ten sam skład orzekający, który wydał pierwotny wyrok (por. wyrok NSA z dnia 14 lipca 2011 r. sygn. akt II GSK 650/10, Lex nr 1083335).
Na wstępie należy zbadać, czy skarżący zachował termin przewidziany do wystąpienia z wnioskiem o uzupełnienie wyroku. Jak wynika z akt sprawy, odpis wyroku wraz z uzasadnieniem został doręczony pełnomocnikowi skarżącego w dniu 20 września 2013 r. W tym też dniu, z zachowaniem ustawowego terminu, skarżący złożył przedmiotowy wniosek.
Przechodząc do merytorycznej oceny wniosku stwierdzić należy, że skład Sądu orzekający w niniejszej sprawie podzielił pogląd prezentowany przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 marca 2012 r. sygn. akt II OSK 2691/11 (Lex nr 1145624). W wyroku tym Sąd wskazał, że bez wątpienia przedmiotem zaskarżenia w przypadku skargi na miejscowy plan zagospodarowania jest cała uchwała. Jeżeli sąd stwierdzi naruszenia o których mowa w art. 28 ust.1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w odniesieniu do całej uchwały, to stwierdza nieważność całej uchwały. Natomiast jeżeli naruszenia z art. 28 ust. 1 ww. ustawy dotyczą tylko części ustaleń planu to wystarczające jest wyeliminowanie z obrotu prawnego tylko tej części, bez konieczności oddalania skargi w pozostałej części, bez względu na to czy skarżący domagał się stwierdzenia nieważności uchwały w całości czy tylko w części.
Uwzględniając powyższe Sąd stwierdza, że wystarczające było wyeliminowanie z obrotu prawnego części ustaleń planu w części określonej w pkt I i II w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 czerwca 2013 r. sygn. akt IV SA/Wa 2732/12, bez konieczności oddalenia skargi w pozostałym zakresie.
Na koniec należy wyjaśnić, że jedynie orzeczenie uzupełniające wyrok przybiera formę wyroku. Takiego charakteru nie ma orzeczenie sądu oddalające wniosek o uzupełnienie wyroku. Konieczność rozstrzygania postanowieniem o oddaleniu wniosku o uzupełnienie wyroku wynika z treści art. 160 p.p.s.a., który formę wyroku przewiduje jedynie dla przypadków wskazanych w ustawie.
Z tych przyczyn, na podstawie art. 157 § 1 w związku z art. 160 p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji postanowienia.