Uzasadnienie
A. O. (dalej "skarżący", "wnioskodawca") zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego w niniejszej sprawie.
Ze złożonego w dniu 13 grudnia 2013 r. urzędowego formularza PPF wynika, że skarżący prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z pełnoletnim synem. Syn skarżącego jest osobą bezrobotną, bez prawa do zasiłku. Jedynym źródłem utrzymania rodziny skarżącego jest emerytura wnioskodawcy w wysokości 1.642,86 zł. Skarżący jest właścicielem domu o powierzchni 100 m2 oraz nieruchomości rolnej o powierzchni 1,69 ha, z której jak twierdzi nie uzyskuje dochodów.
Uzasadniając swój wniosek skarżący wskazał, że jego sytuacja materialna jest trudna. Na utrzymaniu wnioskodawcy pozostaje syn, który w 2012 r. uległ wypadkowi. Z powodu powstałych obrażeń syn skarżącego nie może podjąć żadnej pracy. Aktualnie poddawany jest zabiegom rehabilitacyjnym.
Uzupełniając przedmiotowy wniosek skarżący w piśmie z dnia 7 stycznia 2014 r. wskazał, że ponosi stałe wydatki związane z opłatą renty planistycznej - 624 zł miesięcznie oraz zakupem lekarstw – 350 zł miesięcznie. Według informacji przedstawionej przez skarżącego, potwierdzonej stosownymi dokumentami źródłowymi, skarżący ponosi wysokie koszty utrzymania domu, na które składają się m.in.: opłata za energię elektryczną- ok. 300 zł miesięcznie oraz opał- 560 zł.
Rozpoznając wniosek, stwierdzono co następuje:
Na gruncie obowiązujących regulacji prawnych funkcjonuje zasada, według której koszty sądowe jak również koszty wynagrodzenia fachowego pełnomocnika pokrywa strona dochodząca swych roszczeń. Jednakże przepisy postępowania sądowoadministracyjnego pozwalają skarżącym, nieposiadającym wystarczających środków finansowych koniecznych do ochrony ich interesu prawnego na ubieganie się o przyznanie tzw. prawa pomocy.
W rozpatrywanej sprawie wniosek skarżącego dotyczy obu instytucji prawa pomocy tj. zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia pełnomocnika (radcy prawnego). Ze względu na tak określone granice wniosku, skarżący powinien udowodnić, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego. Do wykazania tej okoliczności zobowiązuje go przepis art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.); zwanej dalej jako P.p.s.a.
Stan majątkowy, dochodowy i rodzinny skarżącego opisany we wniosku z dnia 13 grudnia 2013 r. oraz piśmie z dnia 7 stycznia 2014 r. uzasadnia przyznanie mu prawa pomocy we zakresie całkowitym. Udowodnił on bowiem, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego.
Należy mieć na względzie, iż jedynym źródłem utrzymania skarżącego i jego syna jest emerytura w wysokości 1.642,86 zł miesięcznie. Same koszty utrzymania domu i leczenia skarżącego wynoszą 1.210 zł miesięcznie. Wnioskodawca ponosi ponadto koszty rehabilitacji syna, który uległ wypadkowi i aktualnie nie ma możliwości podjęcia pracy. Mając na uwadze, że po odliczeniu stałych wydatków do dyspozycji skarżącego pozostaje niewielka kwota należy uznać, iż przedmiotowy wniosek zasługuje na uzasadnienie.
Zestawiając wysokość kosztów sądowych związanych z wniesieniem skargi z wysokością środków finansowych, którymi skarżący dysponuje na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych, mając także na uwadze, że skarżący nie posiada oszczędności, natomiast na jego utrzymaniu pozostaje bezrobotny syn należało uznać, że spełnia on przesłankę z art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a.
Z tych względów na podstawie art. 245 § 2 i 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy P.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji postanowienia.