Uzasadnienie
Pismem z dnia 29 maja 2013 r. J. W. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata w sprawie dotyczącej jego skargi na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2012 r. o wymeldowaniu skarżącego z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ul. [...] w W..
W dniu 5 sierpnia 2013 r. skarżący złożył w siedzibie Sądu urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy (PPF).
Skarżący oświadczył, że mieszka w [...], nie ma zleceń, wysokość jego dochodów nie przekracza 370 zł. miesięcznie, dlatego zbiera złom i puszki i w ten zaspokaja niezbędne potrzeby życiowe. Wyjaśnił, że korzysta [...] oraz pomocy finansowej osób zaprzyjaźnionych. Do wniosku dołączył kopie faktury za energię elektryczną z dnia 30 czerwca 2013 r. na kwotę 156, 21 zł., kopie deklaracji dla podatku od towarów i usług (VAT-7) za miesiące styczeń-czerwiec 2013 r. oraz kopie rachunków z tytułu najmu lokalu użytkowego za miesiąc czerwiec 2013 r. (na łączną kwotę 561,67 zł.).
Stwierdzono, co następuje:
Z akt sprawy wynika, że rozpoznawany wniosek o ustanowienie adwokata jest kolejnym, tj. drugim, wnioskiem skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym. Po rozpoznaniu pierwszego wniosku skarżącego w tym przedmiocie, postanowieniem z 6 lutego 2013 r. referendarz sądowy zwolnił J. W. od kosztów sądowych w całości. Z tego względu zasadność uwzględnienia rozpoznawanego kolejnego wniosku o prawo pomocy nastąpił w odniesieniu do treści art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej jako p.p.s.a. W sytuacji bowiem, kiedy strona składa dwa kolejne wnioski o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym (najpierw poprzez zwolnienie od kosztów sądowych, a następnie - w związku z wcześniejszym pozytywnym dla niej rozstrzygnięciem w przedmiocie zwolnienia od kosztów sądowych – z wnioskiem o ustanowienie pełnomocnika z urzędu) i uwzględnienie obu wniosków skutkować może przyznaniem stronie uprawnień składających się na prawo pomocy w zakresie całkowitym (art. 245 § 2 p.p.s.a.), przyjęcie, że oba złożone w wyżej opisanych warunkach wnioski o prawo pomocy powinny podlegać rozpatrzeniu przez pryzmat przesłanek z art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. prowadziłoby do nieuzasadnionego uprzywilejowanie wnioskodawców składających dwa następujące po sobie wnioski o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym w stosunku do wnioskodawców występujących z żądaniem przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym i podważałaby ratio legis przyjętego przez ustawodawcę unormowania.
Porównanie treści przepisów zawartych w art. 246 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a. prowadzi do wniosku, że przesłanki przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym są określone przez ustawodawcę bardziej rygorystycznie niż przesłanki przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym, albowiem wykazanie stanu braku możliwości poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a.) jest dla strony trudniejsze niż wykazanie, że strona nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).
Referendarz stwierdza, że wniosek skarżącego o ustanowienie pełnomocnika (adwokata) jest uzasadniony. Skarżący wykazał bowiem, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Jak wynika z nadesłanych dokumentów, prowadzona przez skarżącego działalność gospodarczą pod nazwą "[...]" przynosi niewielki dochód, a skarżący utrzymuje się w zasadzie ze zbierania złomu. Dochody z tych źródeł w przeważającej części przeznaczane są na pokrycie opłat stałych związanych z utrzymaniem [...], która jest zarazem obecnym miejscem zamieszkania strony skarżącej. Niezbędne potrzeby życiowe skarżący zaspokaja korzystając z pomocy instytucji świadczących pomoc bezdomnym.
Z przedstawionych powodów referendarz na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.