Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] października 2012 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [....] po rozpatrzeniu zażalenia H. i T. B. na zasadzie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy postanowienie Marszałka Województwa [...] z dnia [...] kwietnia 2012r. odmawiające uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego na działce nr ew. [...] położonej we wsi M., gmina W. Stan sprawy przedstawia się następująco:
Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2012r. Marszałek Województwa [...] odmawiając uzgodnienia wyżej wymienionej inwestycji podniósł, że występuje kolizja przedsięwzięcia z zadaniem ponadlokalnym ustanowionym w unieważnionym planie zagospodarowania przestrzennego Gminy N., zatwierdzonym uchwałą nr [....] Rady Gminy N. z dnia [...] października 1994r., który utracił moc na podstawie art. 67 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Teren objęty wnioskiem inwestora w unieważnionym planie przeznaczony był pod budowę trasy [...].
Rozpoznając zażalenie wniesione przez inwestorów Kolegium stwierdziło, że przedmiotowa inwestycja koliduje z zadaniami samorządowymi, o których mowa w art. 39 ust. 3 pkt 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zawartymi w Planie Zagospodarowania Przestrzennego Województwa [...] tj. z planowanym przebiegiem trasy [...]. Dalej organ wskazał na przepis art. 53 ust. 4 pkt 10 ustawy i stwierdził, że uzgodnienie projektu decyzji następuje gdy teren na którym planuje się nową inwestycję był przeznaczony na inwestycję celu publicznego o charakterze ponadlokalnym lub krajowym w miejscowym planie, który wygasł na podstawie art. 67 ustawy z 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym.
Skargę do sądu administracyjnego złożyli T.B. i H.B. wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia, jak również postanowienia organu I instancji. Rozstrzygnięciu zarzucono naruszenie art. 7, 8, 15, 77 § 1, 80, 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a.
Skarga podnosi, że w otoczeniu terenu objętego wnioskiem powstała nowa zabudowa, w tym w oparciu o pozytywnie uzgodnione decyzje o warunkach zabudowy. Skarżący wskazują na decyzję nr [...] z dnia [...] sierpnia 2004r. dla działki sąsiedniej nr ew. [...]. Z załącznika do projektu decyzji wynika, że prawie wszystkie działki sąsiednie są już działkami zabudowanymi. Dalej podniesiono, że w toku procedury planistycznej odrzucono zarzuty skarżących do projektu planu miejscowego (uchwała z dnia [...] kwietnia 2004r. Rady Gminy N.) bowiem w projektowanym planie zlikwidowano przebieg trasy [...] na działce skarżących. Do tych zarzutów organ się nie odniósł.
Skarżący wywodzą, że organy powołały się na plan miejscowy uchwalony 19 lat temu, podczas gdy trasa ta nie została nigdy wybudowana. Ponadto nie został uwzględniony wniosek skarżących o wykup ich działki. Skarżący od wielu lat nie mogą korzystać ze swojej działki zgodnie z jej przeznaczeniem.
Na zakończenie podniesiono, że nigdy nie kwestionowali, iż projekt decyzji powinien zostać uzgodniony w trybie art. 53 ust. 4 pkt 10a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, zajmując stanowisko jak w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) – dalej w skrócie: P.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.
Sąd, badając legalność zaskarżonego postanowienia w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany - stosownie do art. 134 P.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi doszedł do przekonania, że pomimo pewnych wadliwości badanego aktu należało skargę oddalić.
Należy podzielić zarzut skargi, że uzasadnienie zaskarżonego rozstrzygnięcia nie odnosi się do wszystkich kwestii poruszonych w środku zaskarżenia, nie mniej jednak zagadnienia poruszane w zażaleniu nie miały znaczenia dla sprawy. Stąd ich pominięcie w rozważaniach Kolegium należało uznać za uchybienie procesowe, ale bez znaczenia dla wyniku sprawy.
W myśl art. 53 ust. 4 pkt 10a ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz. U. z 2012r. poz. 647 ze zm.) decyzję o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z wojewodą, marszałkiem województwa oraz starostą w zakresie zadań rządowych lub samorządowych, służących realizacji inwestycji celu publicznego, o których mowa w art. 39 ust. 3 pkt 3 – w odniesieniu do terenów, przeznaczonych na ten cel w planach miejscowych, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.). Z kolei przepis art. 39 ust. 3 pkt 3 ustawy doprecyzowując zakres przedmiotowy wyżej omawianego uzgodnienia, wskazuje na ustalone w planie zagospodarowania przestrzennego województwa rozmieszczenia inwestycji celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym.
Uzgodnienia powyższego - stosownie do treści art. 53 ust. 5 u.p.z.p. - dokonuje się w trybie przepisu art. 106 k.p.a.
Należy w tym miejscu podkreślić dwie kwestie. Okoliczność, że teren objęty planowaną inwestycją w planie miejscowym, zatwierdzonym uchwałą nr [...] Rady Gminy N. z dnia [...] października 1994r. był przeznaczony pod realizację inwestycji celu publicznego stanowi podstawę do zastosowania trybu z art. 53 ust. 4 pkt 10a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Innymi słowy jeśli w planie miejscowym, który już nie obowiązuje, dany teren był zarezerwowany np. pod drogę o zasięgu ponadlokalnym jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, to konieczne jest uzyskanie stanowiska organu wymienionego w art. 53 ust. 4 pkt 10a ustawy, czy nadal taka inwestycja jest przewidziana w ramach polityki makro. Organy takie bowiem ze względu na swoje kompetencje posiadają aktualne informacje odnośnie polityki przestrzennej na szczeblu wojewódzkim i w postępowaniu uzgodnieniowym mają możliwość wypowiedzenia się.
W konsekwencji przeznaczenie w planie miejscowym pod inwestycję o charakterze celu publicznego determinuje jedynie obowiązek uzyskania uzgodnienia. Nie oznacza to jednak, że w każdym wypadku organ uzgadniający odmawia uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy. Decydują o tym bowiem zapisy zawarte w planie zagospodarowania przestrzennego danego województwa.
Wobec powyższego podnoszona w skardze kwestia, że organy oparły się na nieobowiązującym planie miejscowym jest bezprzedmiotowa. Zapisy tego planu jedynie determinowały konieczność uzyskania uzgodnienia, nie miały jednak żadnego wpływu na treść zaskarżonego postanowienia.
Dalej wymaga podkreślenia, że wymóg uzyskania uzgodnienia w sytuacji, kiedy wcześniej dany teren był zarezerwowany pod inwestycję celu publicznego podyktowany jest specyfiką tych inwestycji służących ogółowi oraz w przypadku przedsięwzięć drogowych ze względu na ich liniowy charakter. Nie mniej jednak, aby właśnie nie blokować właścicielom możliwości korzystania z nieruchomości przez nieokreślony przedział czasu organ wyspecjalizowany może wypowiedzieć się w postępowaniu uzgodnieniowym, czy nadal dany teren jest przedmiotem zainteresowania czy to administracji rządowej czy to samorządowej w ramach realizowanych przez te organy obowiązków.
W niniejszej sprawie okazało się, co podniesiono w zaskarżonym postanowieniu, iż działka skarżących przewidziana jest w Planie Zagospodarowania Przestrzennego Województwa [...] pod przebieg trasy [....]. Do akt załączone zostały mapy z tego planu z zaznaczeniem usytuowania działki skarżących.
Sąd administracyjny nie znajduje podstaw prawnych aby zakwestionować zarówno tenże plan wojewódzki, jak również ustalenia podjęte w toku postępowania administracyjnego. Organy odmawiając uzgodnienia wskazały na zarezerwowanie terenu skarżących pod przebieg trasy o zasięgu ponadlokalnym i tym argumentem uzasadniały swoje negatywne stanowisko odnośnie planów inwestycyjnych skarżących.
Wywody skargi, że wokół działki skarżących teren jest zabudowany - nie mogą stanowić postawy do uwzględnienia żądania. Po pierwsze decyzja o warunkach zabudowy przywołana w skardze pochodzi z 2004r. i była wydana w stanie prawnym, w którym nie obowiązywał jeszcze przepis art. 53 ust. 4 pkt 10a ustawy o planowaniu wymagający uzgodnienia projektu decyzji w takiej sytuacji, jaka ma miejsce w niniejszej sprawie. Dalej - wznoszenie wokół budynków mieszkalnych nie przesądza, że zostały one wybudowane zgodnie z przepisami prawa. W niniejszym postępowaniu badana jest jedynie legalność procedury dla inwestycji skarżących.
Sąd zatem nie może ocenić, czy przywołane budynki pobudowano w oparciu o decyzje o warunkach zabudowy wydane zgodnie z przepisami prawa. Nadto Sąd nie jest w stanie ocenić i nie jest to jego rolą w niniejszym postępowaniu, aby badać, czy inne działki znajdują się na terenach zarezerwowanych pod przebieg jakiejkolwiek drogi czy też nie.
Zarzut skargi, że Rada Gminy N. odrzuciła zarzut skarżących do projektu planu miejscowego z argumentacją, że przez teren spornej działki nie będzie przebiegała trasa [...] – także pozostaje bez znaczenia dla sprawy. Nie jest bowiem wiadome, czy stanowisko Rady przyjęte w uchwale o odrzuceniu zarzutu do projektu planu miejscowego jest zgodne ze stanem faktycznym, a dalej czy przy opiniowaniu projektu owego planu organ uzgadniający potwierdził stanowisko Rady przedstawione w tej uchwale. Należy zwrócić uwagę, że Rada Gminy nie posiada informacji odnośnie planowanego przebiegu dróg w planach wojewódzkich. Ta wiedza jest zarezerwowana dla wyspecjalizowanych organów.
Z tych względów Sąd uznał, że skarga winna podlegać oddaleniu na zasadzie art. 151 P.p.s.a.